Απροθυμία της Δικαιοσύνης να διερευνήσει τις παρακολουθήσεις πολιτειακών παραγόντων και αρχειοθετεί την κατηγορία της κατασκοπίας
Διαβάσαμε μετά μεγίστης προσοχής τη διάταξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα με την οποία αρχειοθετείται εκ νέου η υπόθεση των υποκλοπών. Δεν θα υπεισέλθουμε στο εκτεταμένο νομικό σκεπτικό της και την πλούσια νομολογία που το συνοδεύει. Σεβόμαστε τη Δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της. Ακόμη και στην κατάσταση σχετικής αξιοπιστίας που έχει περιέλθει, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις στη συνείδηση των πολιτών, στην τρέχουσα συγκυρία.
Σε μια συγκυρία κατά την οποία η κοινή γνώμη διαπιστώνει τη γενικότερη απροθυμία τμήματος της Δικαιοσύνης να διερευνήσει πιθανά ποινικά αδικήματα της πολιτικής μας τάξης και τη σπουδή της μάλλον να αρχειοθετεί, αυτοβούλως, υποθέσεις μείζονος δημόσιου συμφέροντος ή να απέχει από αυτές. Η όποια έκπληξη αισθανόμαστε ως Ελληνες πολίτες από τη διάταξη του κυρίου Τζαβέλλα δεν συνίσταται στην πράξη της αρχειοθέτησής της, αλλά σε δύο ιδιαίτερα «τεχνικά» χαρακτηριστικά που οδηγούν στη «θεμελίωσή» της.
Πρώτον, στην έννοια που δίνει ο εισαγγελέας στο κρατικό απόρρητο και κατά συνέπεια στο αδίκημα της κατασκοπίας.
Δεύτερον, στις εκτεταμένες διαπιστώσεις που κάνει για να αρχειοθετήσει την υπόθεση, οι οποίες κατά την κοινή πείρα θα έπρεπε να είναι αντικείμενο της δικανικής πεποίθησης δικαστηρίου ενώπιον ακροατηρίου και όχι μονοπρόσωπης εισαγγελικής Αρχής.
Ο εισαγγελεύς κατηγορεί ή δεν κατηγορεί. Δεν αθωώνει, δεν καταδικάζει. Εν προκειμένω ο κύριος εισαγγελεύς υπεισέρχεται στην ουσία της υποθέσεως και τρόπον τινά τη δικάζει για να απαλλάξει κατηγορουμένους, υπαρκτούς και αόρατους, από την κατηγορία της κατασκοπίας. Το ίδιο συνέβη προσφάτως και με άλλο εισαγγελέα που έθεσε αρχικώς στο αρχείο πόρισμα ανεξάρτητης Αρχής για την περιουσιακή κατάσταση δημόσιου προσώπου. Ο εισαγγελεύς υπεισήλθε στην ουσία της υποθέσεως και το αθώωσε επικαλούμενο τη διάταξη της νομικής πλάνης. Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα διακρίνουμε μια σύγχυση. Τη σύγχυση της διάκρισης των εξουσιών στο εσωτερικό αυτών, η οποία περιγράφεται ανέτως με εκκλησιαστικούς όρους: Εισπήδησις εισαγγελέων στις αρμοδιότητες των δικαστών.
Κρατικό απόρρητο
Οσον αφορά το κρατικό απόρρητο, μένουμε ενεοί: Ναι μεν η διοίκηση χαρακτηρίζει απόρρητο αυτό που θεωρεί και η διαβάθμιση κάθε εγγράφου ή πληροφορίας εκ μέρους της δεσμεύει τη Δικαιοσύνη αλλά, από την άλλη, ο ισχυρισμός του εισαγγελικού λειτουργού ότι τα εμπιστευτικά έγγραφα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που είναι αδιαβάθμητα δεν θεωρούνται κρατικά απόρρητα εκπλήσσει. Ενα e-mail ή μια συνομιλία μεταξύ υπουργών Εξωτερικών που περιέχουν κρατικά μυστικά και η τυχόν διαρροή τους σε τρίτους επιφέρει ζημία στη διεθνή υπόσταση του κράτους δεν συνιστούν κατασκοπία;
Γιατί στην ανάλυσή του για το κρατικό απόρρητο ο κύριος εισαγγελεύς δεν περιλαμβάνει τις υποκλαπείσες συνομιλίες λειτουργών των οποίων τα καθήκοντα είναι διαρκώς συνδεδεμένα με την εθνική ασφάλεια, όπως ο ΥΠΕΞ ή ο Α/ΓΕΕΘΑ; Δεν εμπίμπτουν οι συνομιλίες στα απόρρητα; Και εδώ ο εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου, αν και έχει το δικαίωμα ως υπερκείμενη Αρχή, «πετά» στα σκουπίδια την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελιοδικείου και την αρχειοθετεί μπαίνοντας στην ουσία της υπόθεσης.
Αξιολογεί τι είναι κρατικό απόρρητο ερευνώντας τα πραγματικά περιστατικά, ενώ ένας εισαγγελεύς ως εκπρόσωπος του δημόσιου συμφέροντος με μόνες τις αποχρώσες ενδείξεις διατάσσει περαιτέρω έρευνα ή και παραπέμπει. Βεβαίως, ο κύριος Τζαβέλλας διευκολύνεται και από τη δειλία των πολιτικών και άλλων προσώπων να ασκήσουν τα δικαιώματά τους και να καταγγείλουν την παραβίαση του απορρήτου τους με μηνύσεις αλλά από πότε ένας εισαγγελεύς εξαρτά τις πρωτοβουλίες του από το τι κάνουν οι δυνητικοί διάδικοι; Τα συμφέροντα της Πολιτείας προστατεύει εν συνόλω, όχι ατομικώς των τυχόν θιγόμενων διαδίκων.
Εάν είναι νομικά εξαρτώμενος από τις ενέργειες αυτών, τότε η λέξη «αυτεπαγγέλτως» στη νομοθεσία μας τι νόημα έχει; Τι νόημα έχει επίσης να προχωρά ο εισαγγελεύς σε έκδοση απόφασης στην ουσία που απαλλάσσει τον περίφημο «Χασάπη», την ΕΥΠ και το ΚΕΤΥΑΚ από τυχόν ποινικές ευθύνες για την παρακολούθηση Ανδρουλάκη; Αυτό δεν είναι αρμοδιότης της ανακρίσεως ή κάνουμε λάθος; Τι σημαίνει η φράση του κυρίου Τζαβέλλα ότι οι «ενδείξεις» που επικαλείται η απόφαση του Πρωτοδικείου είναι «ασθενέστατες»; Ποιες είναι οι «ασθενέστατες»; Γιατί δεν τις λέει, να καταλάβουν και οι πολίτες σε τι «ασθενούν»; Οταν πρόκειται για παρακολούθηση πολιτειακού παράγοντα, έχει η Δικαιοσύνη την πολυτέλεια να αξιολογεί ενδείξεις αντί να διατάσσει περαιτέρω έρευνα; Εχει την πολυτέλεια να μιλά για «ατέρμονο κύκλο ερευνών χωρίς ουσιαστικό λόγο»;
Δεν είναι ουσιαστικός λόγος η δημοκρατία, κύριε εισαγγελεύ; Στην πραγματικότητα, ο κύριος Τζαβέλλας μαλώνει τον δικαστή και τον εισαγγελέα που του διαβίβασαν στοιχεία για εμπλοκή της ΕΥΠ στην παρακολούθηση Ανδρουλάκη (τους κ. Ασκιανάκη και Παυλίδη). Τους εγκαλεί γιατί δεν εγκατέλειψαν την κυρία δίκη για να αναζητήσουν οι ίδιοι τα στοιχεία!
Και το κορυφαίο: Στην προσπάθειά του να αποδομήσει το κρατικό απόρρητο, ο κύριος εισαγγελεύς φλερτάρει, τολμάμε να γράψουμε θλιμμένοι, με κάτι αδιανόητο: Να κινηθεί ως δορυφόρος στην τροχιά της γελοιότητος και της επιθεωρήσεως. Χρησιμοποιεί ως επιχείρημα μη διάπραξης κατασκοπίας ότι παρακολουθούνταν τα τηλέφωνα του Μενέλαου Φουρθιώτη και του Λάκη Λαζόπουλου, οι οποίοι «δεν ήταν στόχος κατασκόπων»! «Τσουβαλιάζει» τους παρακολουθούμενους, υπουργούς, στρατιωτικούς, δικαστές, με ταλαντούχους ηθοποιούς, παρουσιαστές, τέως μάνατζερ αμφιβόλου ηθικής περσόνων, για να ισχυριστεί ότι η συνύπαρξη όλων τους σε ενιαία λίστα υποκλοπών συνιστά απόδειξη μη κατασκοπίας.
Κατασκοπία
Η δε συμπερίληψή τους μεταξύ των παρακολουθούμενων υπουργών Εξωτερικών και Δημοσίας Τάξεως, του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων και της ΕΛ.ΑΣ. δεν συνιστά κατά τον κύριο εισαγγελέα λόγο έρευνας για κατασκοπία. Αδιάσειστο στοιχείο, πράγματι. Αν δεν είναι ο Λάκης ή ο Μένιος «στόχος κατασκόπων», δεν είναι και ο Δένδιας, ο Φλώρος και ο Χρυσοχοΐδης. Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει! Ποιος σοφός το σκέφτηκε; Δεν πιστεύουμε κάποιος που έχει στο κινητό του μηνύματα του Μένιου! Στο σημείο αυτό κατηγορείται το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ότι «πιθανολογεί ανεπιβεβαίωτα» κατασκοπία. Το δικαστήριο, όμως, δεν «πιθανολογεί». Διατάσσει περαιτέρω έρευνα για να «επιβεβαιωθεί» ή όχι η κατασκοπία.
Θα κλείσουμε με ένα πολιτικό συμπέρασμα: Οσο πιο πολύ συμπιέζεται το καπάκι της κατσαρόλας για την αποφυγή ποινικών περιπλοκών τρίτων τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος του να εκτιναχθεί πολιτικά και να τα «σαρώσει» όλα. Ο κύριος εισαγγελεύς, χωρίς να είναι στις προθέσεις του ή στις επιδιώξεις του (λογικά του είναι αδιάφορο), ίσως με τη διάταξή του καταφέρει να «ενώσει» εκατομμύρια δημοκρατικούς πολίτες. Εκτός από την «υπερχειλίζουσα υποκειμενική υπόσταση» που απαιτεί το αδίκημα της κατασκοπίας για τη δίωξή του (όπως γράφει ο εισαγγελεύς), υπάρχει και άλλη «υπερχειλίζουσα» στον νομικό μας πολιτισμό: Η δημοκρατική ευαισθησία.
