Είναι το εθνικό μας άθλημα. Αυτό που μας ταιριάζει και ας μην έχει την προβολή και την αγάπη που του αξίζει! Βλέπετε, όπως σε όλα σε αυτή τη ζωή, μας αρέσει ό,τι πουλάει, ό,τι… φέρνει εκατομμύρια κι όχι ό,τι αξίζει! Η Εθνική ομάδα πόλο ανδρών, τα παιδιά του Θοδωρή Βλάχου, ανέβηκαν στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Σίδνεϊ. Φόρεσαν τα χρυσά μετάλλια στο στήθος με δάκρυα περηφάνιας στα μάτια και για πρώτη φορά στην ιστορία τους άκουσαν αυτό που εδώ και χρόνια δικαιούνταν: τον Εθνικό Υμνο σε απονομή μεγάλης διεθνούς διοργάνωσης, μετά την κατάκτηση του World Cup απέναντι στην Ουγγαρία.
- Σχολιάζει ο Γιώργος Σηφάκης
Μόνο αυτά τα παιδιά ξέρουν πόσο το άξιζαν. Η επιτυχία αυτή αποτελεί τον πρώτο μεγάλο διεθνή τίτλο της «γαλανόλευκης», έπειτα από μια δεκαετία συνεχών διακρίσεων και πέντε χαμένους τελικούς. Αλλοι στη θέση τους θα είχαν λυγίσει, αυτοί όχι! Ηταν η δικαίωση μιας γενιάς αθλητών που είχε βρεθεί επανειλημμένα κοντά στην κορυφή, με ασημένια μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και World Cup, χωρίς όμως να καταφέρει να φτάσει στην απόλυτη διάκριση. Στο Σίδνεϊ, απέναντι στην πανίσχυρη Ουγγαρία, η ιστορία άλλαξε και η Ελλάδα κατέκτησε επιτέλους το πολυπόθητο χρυσό.
Το πόσο άλλαξε η ιστορία και πόση ψυχή έχει αυτή η ομάδα, φαίνεται στα λόγια του κορυφαίου Ελληνα προπονητή σε όλα τα αθλήματα. «Δεν σταματάμε εδώ. Αφού το κάναμε μία φορά, γιατί να μην το κάνουμε και την επόμενη;» ανέφερε, στέλνοντας μήνυμα συνέχειας για τη «γαλανόλευκη», ο Θοδωρής Βλάχος, ξεκαθαρίζοντας πως η επιτυχία στο Σίδνεϊ δεν αποτελεί το τέλος της διαδρομής για την Εθνική, αλλά την αρχή μιας νέας εποχής, με ακόμα μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Η Ελλάδα είναι υπερήφανη για τα παιδιά της (όταν αναφέρομαι στην πατρίδα μας, μιλώ για τον απλό κόσμο της και εξαιρώ τους πολιτικούς που θα θυμηθούν τον Βλάχο και τους παίκτες του στις φωτογραφίες και στα πανηγύρια), κι ας μην είναι δίπλα τους όπως πρέπει, κι ας μην αγαπούν το πόλο όσο του αξίζει…
ΥΓ.: Η ΑΕΚ στο φιλικό με την Τσβόλε έδειξε, όπως είναι λογικό τέτοια εποχή, ότι θέλει πολλή δουλειά. Στο πρώτο μέρος το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίστηκε στο επιθετικό κομμάτι. Η ανάπτυξη δεν είχε την απαιτούμενη ποιότητα, οι παίκτες δεν δημιούργησαν ευκαιρίες. Ο μοναδικός που ξεχώρισε ήταν ο Κοϊτά, κυρίως μέσα από ατομικές ενέργειες. Στο δεύτερο ημίχρονο τα προβλήματα εντοπίστηκαν στην άμυνα. Ο Νίκολιτς έχει όμως τον χρόνο να τα διορθώσει όλα. Γι’ αυτό είναι τα φιλικά…
