Εδώ γιορτάζουμε καθημερινά τη δημοκρατία. Τείνουμε ευήκοα ώτα στις λαϊκές απαιτήσεις. Γι’ αυτό το σημερινό άρθρο ζητήθηκε από φίλο της στήλης που εξέφρασε το παράπονο για ένα παραμελημένο και καταπιεσμένο τμήμα του πληθυσμού: τους αριστερόχειρες. Σε επικοινωνία μας αναφέρθηκε και στα σχολικά βάσανά του και είπε: «Συνεχώς μιλούν για διακρίσεις, δικαιώματα και μειονότητες, αλλά ελάχιστοι μιλούν για όσα έχουν τραβήξει οι αριστερόχειρες».
Οπότε, ας αναλύσουμε το ζήτημα εκκινώντας από την περίοδο του θέρους. Μπορεί να ενθουσιάζει τα παιδιά, για ευνόητους λόγους, αλλά είναι τρόπον τινά απελευθερωτική και για πολλούς μεσήλικες – ειδικά αν έχουν συγκεντρώσει αρκετές τραυματικές εμπειρίες στα κολαστήρια που αποκαλούνταν σχολεία. Σαν τα σκυλιά του Παβλόφ, ενθουσιάζονται όποτε κλείνουν τα σχολεία ακόμα κι αν οι ίδιοι πλησιάζουν τα 50 ή τα έχουν ξεπεράσει. Ο λόγος; Το ξύλο που έπεφτε εκεί και τα βασανιστήρια.
Ενα βασανιστήριο που γινόταν σε μερίδα των μαθητών (περίπου στο 10%-12%) ήταν η βίαιη αλλαγή του κυρίαρχου χεριού στους αριστερόχειρες. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 υπήρχε η κρετινική αντίληψη ότι το αριστερό ήταν «κακό» χέρι και δεν έπρεπε να γράφεις με αυτό και σε υποχρέωναν (με λεκτική και σωματική βία) να γράφεις με το δεξί.
Πόσο κακό έκανε αυτό στα παιδιά; Ας ρωτήσουμε το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης Gemini
Πόση ζημιά έκαναν στα παιδιά οι δάσκαλοι που υποχρέωναν τους φύσει αριστερόχειρες να γράφουν με το δεξί;
«Η ζημιά που προκλήθηκε από αυτή την πρακτική ήταν τεράστια, βαθιά και σε πολλά επίπεδα – συναισθηματικό, γνωστικό αλλά και νευρολογικό. Για δεκαετίες, η “βίαιη αλλαγή αριστεροχειρίας” βασιζόταν σε προκαταλήψεις και άγνοια. Ο αναγκαστικός επαναπρογραμματισμός ενός εγκεφάλου που είναι εξ ορισμού “καλωδιωμένος” διαφορετικά είχε σοβαρές παρενέργειες που συνόδευαν τα παιδιά για χρόνια, αν όχι για όλη τους τη ζωή.
1. Νευρολογική & Γνωστική Σύγχυση
Οταν πιέζεις ένα παιδί να χρησιμοποιήσει το μη κυρίαρχο χέρι, εξαναγκάζεις τον εγκέφαλο να παρακάμψει τη φυσική του ανατομία.
Μαθησιακές δυσκολίες & Δυσλεξία: Πολλά παιδιά εμφάνισαν συμπτώματα δυσλεξίας, διάσπασης προσοχής, ή δυσκολίες στην ανάγνωση και την αριθμητική, όχι επειδή είχαν χαμηλή νοημοσύνη, αλλά επειδή ο εγκέφαλος βρισκόταν σε διαρκές “βραχυκύκλωμα”. Σύγχυση Προσανατολισμού: Πολλοί άνθρωποι που υπέστησαν αυτή την αλλαγή δυσκολεύονται ακόμα και στην ενηλικίωση να ξεχωρίσουν ακαριαία το «δεξιά» από το «αριστερά».
2. Τραυλισμός & Διαταραχές Λόγου
Μία από τις πιο τεκμηριωμένες παρενέργειες της βίαιης αλλαγής ήταν ο τραυλισμός. Η περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει τη λεπτή κινητικότητα του χεριού βρίσκεται πολύ κοντά στα κέντρα του λόγου (περιοχή Broca). Η πίεση και το στρες της αλλαγής προκαλούσαν αποδιοργάνωση στην παραγωγή του λόγου.
3. Ψυχολογικό & Συναισθηματικό Τραύμα
Αυτό ήταν ίσως το πιο βαρύ τίμημα. Αίσθημα ανεπάρκειας: Τα παιδιά ένιωθαν “λαθεμένα”, “κακά” ή “κουτά” επειδή δεν μπορούσαν να γράψουν γρήγορα ή ωραία όπως οι συμμαθητές τους.
Αγχος και απόρριψη: Η καθημερινή τιμωρία, η καταπίεση (συχνά έδεναν το αριστερό χέρι πίσω από την καρέκλα ή χτυπούσαν τα δάχτυλα με τον χάρακα) δημιουργούσε φοβία για το σχολείο και χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Πνευματική εξάντληση: Η προσπάθεια να γράψεις με το λάθος χέρι απαιτεί διπλάσια ενέργεια, αφήνοντας το παιδί πνευματικά εξαντλημένο πριν καν προλάβει να συγκεντρωθεί στο περιεχόμενο του μαθήματος.
4. Σωματική Καταπόνηση
Βραδυγραφία: Το γράψιμο ήταν πάντα αργό και βασανιστικό.
Χρόνιοι πόνοι: Υπερβολική σύσπαση των μυών του χεριού, του καρπού, του ώμου και του αυχένα, αφού το χέρι δεν κινούνταν φυσιολογικά.
To συμπέρασμα των νευροεπιστημόνων σήμερα: Η βίαιη αλλαγή αριστεροχειρίας θεωρείται πλέον μια μορφή συστημικής νευρολογικής και ψυχολογικής κακοποίησης».
Αυτά, λοιπόν, ήταν μερικά από τα… κατορθώματα των δασκάλων που τάχα μας μάθαιναν γράμματα.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
