Ο πυρήνας της κοινωνίας και του Εθνους είναι η οικογένεια, μάνα, πατέρας, παιδιά. Υπάρχουν και μονογονεϊκές οικογένειες, λόγω διαζυγίου ή θανάτου, λίγες από επιλογή. Υπάρχουν και οικογένειες με υιοθετημένα παιδιά, όμως ο κανόνας, η πλειονότητα ήταν, είναι και θα είναι η παραδοσιακή οικογένεια, άντρας και γυναίκα που τεκνοποιούν. Το διδάσκει η φύση σε όλο τον χρόνο ύπαρξης του ανθρώπινου πολιτισμού, το επιβάλλει το φυσικό ένστικτο του ανθρώπου, είναι στο DNA μας. Ολα τα παιδάκια, σε όποια οικογένεια και αν ανήκουν, έχουν τα ίδια δικαιώματα, χρειάζονται στοργή, φροντίδα, πατρικό και μητρικό πρότυπο, το οποίο πολλές φορές, όταν ελλείπει το ένα, π.χ. λόγω θανάτου ή ακαταλληλότητας ή αδιαφορίας, το υποκαθιστά κάποιος παππούς ή γιαγιά. Για αιώνες, όταν δεν είχαμε κράτος, ήμασταν υπόδουλοι και χωρίς κεντρική εθνική ηγεσία, η ευρύτερη οικογένεια ήταν ο φορέας της εθνικής ταυτότητας, μαζί με την Εκκλησία και την περιορισμένη, πολύπαθη, συχνά απαγορευμένη και δυσπρόσιτη Παιδεία.
Στο σπίτι της αγωνιζόμενης για επιβίωση οικογένειας τα παιδιά έπαιρναν από γονείς και παππούδες τα πρώτα στοιχεία λαϊκού πολιτισμού, εθνικής αυτογνωσίας, ταυτότητας, μέσα από έθιμα, παραμύθια, μύθους, τραγούδια, σπαράγματα της Ιστορίας των αγώνων μας. Αυτές οι μικρές κοινότητες, ενίοτε ολόκληρες πατριές στα βουνά, στους λόγγους της Πατρίδας, στα νησιά της, είτε φτωχών ξωμάχων είτε πλούσιων τσελιγκάδων, αγροτών, καπεταναίων, εμπόρων, κράτησαν άσβεστη την φλόγα, ώσπου η μυστική οργάνωση κάποιων ταπεινών εμπόρων, υπό την αιγίδα του Καποδίστρια, γνώμη μου, στρατολόγησαν αρειμάνιους οπλαρχηγούς, ιερωμένους, άλλους εμπόρους και καραβοκύρηδες και η φλόγα έγινε πυρκαγιά, που έκαψε την Τουρκιά.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι η μη «συμπεριληπτικότητα» αλλά το τεράστιο έλλειμμα γεννήσεων. Ελληνόπουλα μας λείπουν και η χώρα γερνάει με όλο και πιο γοργούς ρυθμούς. Σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχει επαρκής ενεργός πληθυσμός για να στηρίξει το ασφαλιστικό σύστημα, να στρατευθεί, να φορολογηθεί, θα κλείνουμε όλο και περισσότερα σχολεία, διότι δεν θα έχουμε αρκετά παιδιά. Και παιδιά, Ελληνόπουλα, γεννούν μόνον οι γυναίκες.
Επομένως το κεντρικό ζήτημα ενός Υπουργείου Οικογένειας, θα έλεγα ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα όλων των κυβερνήσεων και όλων των συναρμόδιων υπουργείων, είναι το να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα ενθαρρύνουν τις γυναίκες σε ηλικία τεκνοποιίας να γεννούν παιδιά. Θέλουμε τουλάχιστον 2,1 παιδιά ανά ζευγάρι για να μείνουμε όσοι είμαστε σήμερα, και παραπάνω, ει δυνατόν τρία, για να αυξηθούμε και πάλι και η νεότητα να υπερτερεί πληθυσμιακά της τρίτης ηλικίας, να γίνουμε πάλι ρωμαλέο, έφηβο Εθνος. Το ζήτημα δεν είναι πρωτίστως οικονομικό, έλλειψης πόρων και ευμάρειας. Είναι κυρίως αξιακό. όσο επιτρέπουμε στον μηδενισμό να μας καβαλάει πιο ψηλά στο σβέρκο, τόσο πιο δύσκολο θα είναι. Η δημιουργία οικογένειας, η απόκτηση παιδιών, συμβατή με τη φύση του ανθρώπου, ισχυρή δύναμη μέσα στον γενετικό του κώδικα, πλαγιοκοπήθηκε επίμονα και βίαια από τη μηδενιστική επέλαση της αριστεράς στους χώρους διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου και ιδίως στην Παιδεία. Ο μηδενισμός είναι φανατικός εχθρός του αξιακού πλαισίου του Ελληνικού Τρόπου, της διαχρονίας του Εθνους, της οικογένειας, της Ορθοδοξίας, όλων όσοι συγκροτούν το Εθνος μας. Μόνο η ανασυγκρότηση του αξιακού αυτού πλαισίου, η διδαχή στα παιδιά, από το νηπιαγωγείο ως και τα Πανεπιστήμια, πως η οικογένεια είναι μέγας σκοπός, όχι απλά καθήκον αλλά βιολογική και ηθική ολοκλήρωση και φυσικά όρος επιβίωσάς μας ως λαός.
Οσα σηματάκια και αν σκεφτεί η ευειδής και συμπαθής Δόμνα, αν δεν καλλιεργήσουμε την ιδέα επίμονα στις συνειδήσεις των παιδιών μέσα από την Παιδεία και την οικογένειά τους, επιστρέφοντας στις εργοστασιακές ρυθμίσεις χιλιάδων χρόνων, η κατάσταση μόνο θα χειροτερεύει. Οι ψευδομοντέρνες θεωρίες δεν βλάπτουν μόνο την παράταξη, κυρίως βλάπτουν το Εθνος, την Πατρίδα. Εχουμε ήδη αργήσει, έχουμε χάσει χρόνο με ανοησίες, ενώ το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο και επιδεινώνεται.
Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε καλύτερα σχολεία, ολοήμερα, παιδικούς σταθμούς για όλα τα παιδιά, καλό σύστημα υγείας, ένα τεράστιο πολλαπλό δίκτυ ασφαλείας, που να δημιουργεί θετικές συνθήκες για τη γυναίκα που εγκυμονεί, να την ενθαρρύνει προς τη μητρότητα, να την προτεοιμάζει από παιδί για τον ρόλο αυτό, όπως και τα αγόρια για τον ρόλο του πατέρα. Κυρίως όμως η μητρότητα και η πατρότητα να γίνουν υπέρτατη αξία που θα ενσταλάζεται με όλους τους τρόπους στις συνειδήσεις. Ολα τα άλλα είναι ατελέσφορα λόγια και θεωρίες, ο πιο σίγουρος δρόμος να γίνουμε κι εμείς Χετταίοι στο νεκροταφείο της Ιστορίας.
