Οι οικονομολόγοι και οι έγκυροι συντάκτες του αντίστοιχου ρεπορτάζ, έχουν αναδείξει επαρκώς και εμπεριστατωμένα ότι οι πολυθρύλητες επενδύσεις στην πατρίδα μας αφορούν κατεξοχήν τον τουρισμό και τα ακίνητα. Τώρα κατά πόσον αποκλειστικά αυτές οι δύο επιλογές, μπορούν να αποτελέσουν το μέλλον για το οικονομικό μοντέλο της χώρας και να συμβάλουν στη βελτίωση της κατάστασής μας, πέραν των αναλύσεων, το αντιλαμβάνεστε από πρώτο χέρι καθώς το βιώνετε επαρκώς στην τσέπη σας εδώ και αρκετό διάστημα. Εν αναμονή και νέου πεδίου επενδύσεων, η είδηση γι’ αυτό μας ήρθε από εκεί που δεν την περιμέναμε!
Δέκα ελληνικά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια έχουν εξαγοραστεί από ξένα funds. Παραθέτουμε τον κατάλογό τους και δίπλα στο καθένα το όνομα του αγοραστή: CGS (Κωστέα-Γείτονα) – Inspired Education Group (ΙEG), Σχολή Μωραΐτη – (IEG), Εκπαιδευτήρια Αυγουλέα-Λιναρδάτου – International Schools Partnership (ISP), Εκπαιδευτήρια «Ο Πλάτων» – (ISP), Ελληνογερμανική Αγωγή – (ISP), Εκπαιδευτήρια Δούκα – Cognita Schools, Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη – Dukes Education (DE), International School of Athens (ISA) – (DE), Ροδίων Παιδεία – Forfar Education (FE), Εκπαιδευτήριο «Το Παγκρήτιον» – (FE). Αβίαστα προκύπτει το ερώτημα: Γιατί μεγάλοι διεθνείς εκπαιδευτικοί όμιλοι να θέλουν να αποκτήσουν σταδιακά τον έλεγχο κορυφαίων εκπαιδευτηρίων μας, στοχεύοντας στρατηγικά σε σχολικές μονάδες εγνωσμένου κύρους με ισχυρό αποτύπωμα και υψηλή αναγνωρισιμότητα στις τοπικές κοινωνίες; Και μάλιστα σε μία χώρα στην οποία μόλις το 7% των μαθητών φοιτά σε ιδιωτικά σχολεία έναντι του 25% του ευρωπαϊκού μέσου όρου; Κατά πρώτον, βλέπουν τη ζήτηση. Η προϊούσα διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης σχεδόν έχει διπλασιάσει τους μαθητές των ιδιωτικών σχολείων μετά την κρίση! Κατά δεύτερον, ακόμα κι αν δεν έχουν λάβει κυβερνητικές διαβεβαιώσεις για την κερδοφορία τους, πιθανότατα θα έχουν ενημερωθεί για πρωτοβουλίες που θα ενισχύσουν την πελατεία τους ενώ ήδη κατέστησαν φανερό ότι επιδιώκουν περιορισμό δαπανών και αύξηση διδάκτρων. Επίσης βλέπουν την αυξανόμενη αγωνία των γονιών να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο ακαδημαϊκό/επαγγελματικό μέλλον για τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό τα funds έθεσαν όρο στα σχολεία που αγόρασαν να διαθέτουν πρόγραμμα με πτυχίο IB. Αυτό μέχρι σήμερα οδηγεί μόνο σε διεθνή πανεπιστήμια, αλλά μην εκπλαγείτε αν σε λίγα χρόνια δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να εισάγονται και στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις! Αντιλαμβάνεστε τι κράχτη θα αποτελέσει η υπέρβαση των πανελλαδικών!
Ολα αυτά συνιστούν ραγδαίες αλλαγές που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα είναι προς το καλύτερο. Καταρχάς η εκπαίδευσή μας παίρνει ένα σκληρό ταξικό πρόσημο. Από την αγωνία του Καποδίστρια και την εκπαιδευτική εποποιία του Βενιζέλου, τη μεταρρύθμιση Παπανούτσου για να μάθουν γράμματα όλοι οι Ελληνες, φτάσαμε στο μορφώνεται μόνο όποιος έχει να πληρώσει! Τεράστιο ζήτημα αποτελεί και η ατμόσφαιρα αυτών των σχολείων. Κατά πόσο οι πολυεθνικοί φορείς είναι σε θέση να ενστερνιστούν και να μεταλαμπαδεύσουν τα θεμελιώδη συστατικά που οφείλουν να περιέχουν το πρόγραμμα και οι εκδηλώσεις ενός ελληνικού σχολείου. Και, φυσικά, κατά πόσο κάτι τέτοιο συμβαδίζει με τους ευρύτερους σχεδιασμούς και τις υποχρεώσεις τους κατ’ αντιστοιχία με τις δικές μας εθνικές…
