Η δημοκρατία και ο φασισμός: Μια άγνωστη εξομολόγηση

Για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει σήμερα στο Παρίσι και το Βερολίνο που συγκλονίζονται από τις διαδηλώσεις, τα βίαια επεισόδια και την εκρηκτική άνοδο της υπερδεξιάς, θα πρέπει να μελετήσει τη νεότερη οικονομική ιστορία της Ελλάδος και ειδικώς την περίοδο των Μνημονίων και της χρεοκοπίας. Ναι, σωστά διαβάσατε!

Εκεί βρίσκεται η καρδιά του προβλήματός τους. Διότι τότε συνέβησαν δύο ενδιαφέροντα πράγματα ταυτόχρονα: Για να υπερασπιστούν οι γαλλικές και οι γερμανικές ηγεσίες τους λαούς τους και τα κρύψουν τα προβλήματα των τραπεζών τους φόρτωσαν στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία το κόστος της λιτότητας και των μέτρων που έπρεπε να επιβληθούν και στις χώρες τους, οι οποίες είχαν αντίστοιχα και τα ίδια προβλήματα! Μόνο που τα έκρυβαν κάτω από το χαλί!

Φόρτωσαν επίσης στους «μικρούς» της παρέας τα προβλήματα που είχε προκαλέσει στις τράπεζες τους η κρίση των ενυπόθηκων δανείων subprimes στις ΗΠΑ το 2008! Το ξεφόρτωμα των αξίας 160 δισ. ευρώ ελληνικών ομολόγων που διακρατούσαν οι ελληνικές τράπεζες χρηματοδοτήθηκε από τα Μνημόνια που ανέστειλαν τη χρεοκοπία και από το «κούρεμα» PSI μέχρι να απαλλαγούν οι πονηροί τραπεζίτες τους με τη βοήθεια φίλιων δουλικών δυνάμεων στην πατρίδα μας από αυτά. Τα κατάφεραν τότε, μας φόρτωσαν ενοχές, έκρυψαν τα προβλήματά τους, την πληρώσαμε εμείς επί πέντε, αλλά ουδέποτε τα έλυσαν.

Χαμένος πήγε ο χρόνος! Ο Σόιμπλε ήταν κακός, αλλά δεν θα ξεχάσουμε πως μέσα στην κορύφωση της τότε κρίσης έθεσε τότε ζήτημα επιβολής μνημονίων στον Γάλλο πρόεδρο Σαρκοζί και στον Ισπανό πρωθυπουργό Θαπατέρο. Στις χώρες που συγκλονίζονται σήμερα!

Το πρώτο ενδιαφέρον συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι σήμερα η Ευρώπη έρχεται αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της και επιμένει σε αυτές. Διασπασμένη από την Αμερική που τα βρίσκει με τη Ρωσία, εμμονική στη συμμαχία της με την Ουκρανία, πείσμων στο να μην αγοράζει φθηνή ενέργεια για τους λαούς της, επιμένει στο δόγμα «καθένας μόνος του» που επικυρώθηκε στην τελευταία Σύνοδο. Και βεβαίως πληρώνει το τίμημα της ύβρεως που επιφύλαξε στον ανίσχυρο, ειδικώς σε εμάς, το 2009. Το κατηχητικό τέλος, λοιπόν, έπειτα απ’ όλα αυτά. Αλλού! Τώρα νηστεία και προσευχή.

Το δεύτερο ενδιαφέρον πράγμα που συμβαίνει είναι το ξήλωμα του κοινωνικού κράτους που όχι απλώς αρνήθηκαν να μεταρρυθμίσουν Παρίσι και Βερολίνο αλλά αύξησαν. Κατάντησαν οι ευρωπαϊκές οικονομίες μηχανισμοί τεμπέληδων και παράνομων μεταναστών. Τώρα δεν περνά ο προϋπολογισμός που τα περιλαμβάνει όλα αυτά από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Ενώ ο καγκελάριος της Γερμανίας ταπεινώνεται κάθε μέρα.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος δεν ενοχλείτο από την κριτική και δεν διέκοπτε επικοινωνίες με τους δημοσιογράφους όπως ο υιός του, μου είχε επιστήσει την προσοχή σε μία από τις τακτικές συναντήσεις μας στην Αραβαντινού, το 2013 νομίζω, στο εξής, ξύνοντας την κεφαλή του: «Προσέξτε, παιδί μου! Εγώ δεν ξέρω πού θα είμαι μετά από λίγα χρόνια. Αλλά βλέπω πως ξύπνησαν στις υπανάπτυκτες χώρες οι λαοί που ζούσαν με 10 δολάρια τον μήνα και ζητούν το μερτικό τους από τον πλούτο της Δύσης. Αν η δημοκρατία δεν μεταρρυθμίσει εγκαίρως το κοινωνικό κράτος που αποτελεί τον κράχτη για τους παράνομους μετανάστες, θα το κάνει ο φασισμός!»

Θεμελιώδεις αρχές

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε! Δύο από τις θεμελιώδεις αρχές που αποτελούν τα θεμέλια της Ενωσης, η κοινή δράση των κρατών και το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος που ενισχύεται από τον κοινοτικό προϋπολογισμό, τελούν υπό αναθεώρηση λόγω των κοντόφθαλμων κεντρώων πολιτικών που ακολούθησαν οι ηγεσίες της. Ολα εδώ πληρώνονται. Και επειδή τα πληρώνουν οι Ευρωπαίοι πολίτες και όχι οι ηγεσίες, αυτό είναι λυπηρό. Δεν χαιρόμαστε!

Εμείς, όσο δεν επηρεαζόμαστε, πρέπει να παρακολουθούμε από μακριά το δράμα χωρίς χαιρέκακη διάθεση. Αλλά τα διδάγματα της κρίσεως αυτής είναι συγκεκριμένα. Είναι μια ήττα τού μετά βίας κρυπτόμενου στο παρελθόν πολιτικού και ιδεολογικού ρατσισμού προς τον Νότο και προς τον λαό μας που υπέστη απίστευτες προσβολές από τους Ούνους. Μία ήττα για κάποιους που θεωρούσαν ότι η Ευρώπη ανήκει σε αυτούς και σε εμάς κατά παραχώρηση!

Η ελληνική παροιμία είναι ακριβής: «Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις!»