Θυμάμαι πάντα τη μάνα μου να μαζεύει σε ένα σακουλάκι χρυσές λίρες. Τις μάζευε, κάποια στιγμή τις ρευστοποιούσε, πάλι μάζευε. Ηταν, βλέπεις, επιχειρηματίας, είχε δικό της ιδιωτικό σχολείο και, σε μια εποχή που οι γυναίκες μόλις είχαν λάβει δικαίωμα ψήφου, εκείνη διηύθυνε μια ρωμαλέα επιχείρηση. Εκείνα τα χρόνια οι Ελληνες όλα τα αγόραζαν και τα πουλούσαν σε λίρες! Εγγλέζικες, φυσικά, «Βικτωρίες ωχρές», που έλεγε ο Τσιφόρος.
Τον τελευταίο καιρό όποιος Ελληνας δεν αγοράζει χρυσές λίρες μάλλον απλώς δεν πρόλαβε να πάει στην ουρά της Τράπεζας της Ελλάδος. Γιατί η χρυσή λίρα έχει γίνει κάτι σαν τον καθημερινό καφέ.
Στην πραγματικότητα, η χρυσή λίρα είναι σαν εκείνον τον σοφό παππού που κάθεται στη γωνία του καφενείου: δεν μιλάει πολύ, αλλά αποπνέει σταθερότητα. Κάτι ξέρει. Κάτι θυμάται από εποχές που τα πράγματα ήταν δύσκολα. Και οι Ελληνες, έχοντας περάσει κρίσεις, Μνημόνια, capital controls και λογαριασμούς ρεύματος που χρειάζονται χρηματοοικονομικό σύμβουλο για να πληρωθούν, έχουν αρχίσει να σκέφτονται ότι ίσως ο παππούς με τα χρυσά νομίσματα έχει δίκιο. Ετσι, τρέχουν να αγοράσουν λίρες. Γιατί; Διότι η λίρα είναι το απόλυτο «σε περίπτωση που όλα πάνε στραβά».
Είναι μια μικρή, λαμπερή ασφάλεια ζωής. Κάτι που δεν μπορεί να «παγώσει» κανένα σύστημα, δεν κλείνει ποτέ, δεν θέλει PIN, δεν ζητά OTP από το κινητό σου ούτε σου λέει «το όριο ανάληψής σας έχει εξαντληθεί». Εχεις μια λίρα; Εχεις μια ελπίδα. Εχεις παραπάνω; Το συζητάμε να στήσεις και μαγαζί.
Δεν έχετε δει τις παλιές ελληνικές ταινίες; Ολα με λίρες! Η προίκα, οι αγορές, τα δάνεια. Ολα με λίρες! «Δραχμές δεν δίδω, δολάρια δεν δίδω, φράγκα δεν δίδω, λίρες χρυσές δίδω» έλεγε ο Φωτόπουλος στον Χατζηχρήστο και τον τρέλαινε!
Κι έπειτα, υπάρχει και η παράδοση. Ο Ελληνας πάντα πίστευε στο «κάτι στο στρώμα, για ώρα ανάγκης». Από τα τάλιρα της γιαγιάς μέχρι τα δολάρια που έστελνε ο θείος από την Αμερική, πάντα κάτι υπήρχε «για το καλό». Η λίρα, όμως, έχει και το πλεονέκτημα ότι γυαλίζει, οπότε μπορείς να την κοιτάς και να παρηγοριέσαι.
Ετσι λοιπόν, σήμερα, ενώ σε άλλες χώρες επενδύουν σε τεχνολογικές εταιρίες και σε κρυπτονομίσματα, στην Ελλάδα το πράγμα είναι πιο παραδοσιακό. Εδώ ο κόσμος σκέφτεται ότι «αν πέσει το σύστημα, τουλάχιστον θα έχω κάτι να κουδουνίζει»…
Και κάπως έτσι η χρυσή λίρα, αυτό το μικρό, βρετανικό νομισματάκι με την παράξενη δύναμη, κατάφερε να ξαναγίνει το νέο εθνικό φυλαχτό – μισό επενδυτικό προϊόν, μισό κομμάτι λαϊκής σοφίας, 100% ελληνική ψυχική ηρεμία.
Από την στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
