• Η χθεσινή ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για τον οικονομικό απολογισμό της κυβέρνησής του με αφορμή τις δύο εκλογικές επετείους -του 2019 και του 2023- θα μπορούσε να θεωρηθεί, από επικοινωνιακής άποψης, υποδειγματική. Αριθμοί, δείκτες, ποσοστά, συγκρίσεις. Ανάπτυξη, επενδύσεις, μείωση ανεργίας, αυξήσεις μισθών, δημοσιονομική σταθερότητα. Μια καθαρή αφήγηση προόδου: η οικονομία πάει καλύτερα από το 2019, άρα η χώρα προχωρά.
Σε επίπεδο μακροοικονομικών δεικτών αρκετά από αυτά που λέει δεν είναι ψευδή. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο αν οι δείκτες -και ποιοι ακριβώς- βελτιώθηκαν. Το ερώτημα είναι αν αυτή η βελτίωση βιώνεται ως πραγματικότητα από την κοινωνία. Γιατί εδώ αρχίζει η μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε δύο Ελλάδες.
- Του Ανδρέα ικαψαμπέλη
• Από τη μία υπάρχει η Ελλάδα του Excel. Η Ελλάδα των dashboards, των reports, των presentations -όπως τα λένε οι τεχνοκράτες- και των οικονομικών απολογισμών. Εκεί όλα μπαίνουν σε πίνακες. Η ανάπτυξη μετριέται. Οι επενδύσεις καταγράφονται. Η ανεργία υποχωρεί. Οι καμπύλες δείχνουν προς τα πάνω ή προς τα κάτω και η εικόνα μοιάζει πειστική.
• Από την άλλη υπάρχει η Ελλάδα του σούπερ μάρκετ. Η Ελλάδα του ενοικίου που απορροφά τουλάχιστον μισό μισθό. Του λογαριασμού ρεύματος που παραμένει βαρύς. Της οικογένειας που βλέπει τον μισθό να αυξάνεται ονομαστικά, αλλά να μικραίνει ουσιαστικά κάθε φορά που φτάνει στο ταμείο. Εκεί οι δείκτες δεν χάνουν απλώς μέρος της δύναμής τους. Γίνονται σαθροί.
• Ο πολίτης δεν ζει μέσα σε μακροοικονομικούς μέσους όρους. Ζει μέσα σε λογαριασμούς. Και τελικά συγκρίνει όχι τις κυβερνητικές παρουσιάσεις, αλλά τη ζωή του, όπως εξελίσσεται καθημερινά. Αν αισθάνεται ότι δουλεύει περισσότερο για να του μένουν λιγότερα, τότε καμία καμπύλη ανάπτυξης δεν αρκεί από μόνη της για να του αλλάξει γνώμη.
• Ο Κ. Μητσοτάκης έχει καταφέρει με διάφορες (θεμιτές και αθέμιτες) μεθόδους να χτίσει όντως μια ισχυρή εικόνα τεχνοκρατικής επάρκειας. Να πείσει ότι γνωρίζει τους αριθμούς, ελέγχει τα δεδομένα και έχει τον έλεγχο του συστήματος. Ομως, η πολιτική δεν κρίνεται μόνο στην οικονομία των αριθμών. Κρίνεται και στην οικονομία των συναισθημάτων. Κι εκεί το χάσμα παραμένει…
• Η Ελλάδα του Excel μπορεί να δείχνει ότι πηγαίνει καλά. Αλλά, όταν ένα μεγάλο, αν όχι το μεγαλύτερο, κομμάτι της κοινωνίας νιώθει ότι τρέχει συνεχώς χωρίς να φτάνει ποτέ, τότε η επιτυχία των αριθμών δεν μεταφράζεται αυτόματα σε αίσθηση ευημερίας. Και αυτή θα έπρεπε να είναι η πιο κρίσιμη πρόκληση για την κυβέρνηση, αντί να κομπορρημονεί για δείκτες και ποσοστά. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν βελτιώθηκαν οι αριθμοί. Είναι αν βελτιώθηκε και η ζωή των ανθρώπων.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
