Την τελευταία πνοή του, σε ηλικία 77 ετών, άφησε στο Σισμανόγλειο, όπου νοσηλευόταν με πνευμονικό οίδημα, ο Κώστας Κουτσομύτης
Από τη
Γιώτα Βαζούρα
Εδωσε εικόνα στο συναίσθημα, μεταφέροντας στη μικρή οθόνη (πάντα με αγάπη και σεβασμό) ελληνικά λογοτεχνικά διαμάντια. Ο Κώστας Κουτσομύτης ήταν ο άνθρωπος που έφερε τους τηλεθεατές πιο κοντά στην ελληνική λογοτεχνία και έδωσε με τη δουλειά του αίγλη και πολιτισμό στην τηλεόραση. Γι’ αυτό και η χθεσινή είδηση του θανάτου του συγκλόνισε τον κόσμο της τέχνης.
Ο διακεκριμένος σκηνοθέτης άφησε την τελευταία πνοή του σε ηλικία 77 ετών χθες το μεσημέρι στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, όπου είχε εισαχθεί το βράδυ της περασμένης Τετάρτης με βαρύ πνευμονικό οίδημα.
Ο Κώστας Κουτσομύτης είχε γεννηθεί στα Γρεβενά Μακεδονίας το 1938, ενώ είχε σπουδάσει σινεμά στην Ανώτατη Σχολή Κινηματογράφου της Βιένης. Το 1965 γύρισε την πρώτη μικρού μήκους ταινία του με τίτλο «Το δωμάτιο» και έναν χρόνο μετά σε συνεργασία με τον Βασίλη Βασιλικό υπέγραψαν το σενάριο του φιλμ «Θύματα ειρήνης», το οποίο ήταν βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα. Στα παρθενικά κινηματογραφικά βήματά του ο Κώστας Κουτσομύτης είχε εργαστεί στη Φίνος Φιλμ ως βοηθός σκηνοθέτη.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του στη μικρή οθόνη έγινε με την εμβληματική σειρά «Ο άγνωστος πόλεμος», η οποία προβλήθηκε από την ΥΕΝΕΔ το 1971. Ο Κώστας Κουτσομύτης είχε μοιραστεί την καρέκλα του σκηνοθέτη με τον Νίκο Φώσκολο, ο οποίος είχε υπογράψει και το σενάριο της εμβληματικής σειράς.
Η αγάπη του για την ελληνική λογοτεχνία τον ώθησε να μεταφέρει στη μικρή οθόνη γνωστά και αγαπημένα μυθιστορήματα. Ποιος θα ξεχάσει τη σκηνοθετική ματιά του στο θρυλικό σίριαλ της ΕΡΤ1 «Εκείνος κι Εκείνος» (βασισμένο σε βιβλίο του Κώστα Μουρσελά) το 1989, με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Διαμαντόπουλο και Γιώργο Μιχαλακόπουλο, αλλά και την καταλυτική συμβολή του σε ένα από τα πρώτα σίριαλ της ιδιωτικής τηλεόρασης, στον «Κίτρινο φάκελο» (βιβλίο του Μ. Καραγάτση), που προβλήθηκε από τη συχνότητα του ΑΝΤ1 το 1990, με πρωταγωνιστές την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τον Γιώργο Κιμούλη;
Ακολούθησε η αλησμόνητη σειρά «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» (ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του Κώστα Μουρσελά), το οποίο ο ταλαντούχος σκηνοθέτης ζωντάνεψε στη μικρή οθόνη το 1992 με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Μάλιστα, για τη συγκεκριμένη σειρά ο κ. Κουτσομύτης είχε αποσπάσει και βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Παραγωγών.
Αμέσως μετά ήρθε «Η εκτέλεση» (1993), η οποία βασιζόταν στο ομώνυμο ιστορικό βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού για τη ζωή του Ιωνος Δραγούμη (έπαιζαν ο Κώστας Αρζόγλου και η Πέγκυ Σταθακοπούλου).
Από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες του ήταν και η σειρά του ANT1 «Πρόβα νυφικού», η οποία προβλήθηκε το 1995, με τους Γρηγόρη Βαλτινό, Φίλιππο Σοφιανό, Αντζελα Γκερέκου και Αλεξανδριανή Σικελιανού να συνεπαίρνουν τους θεατές με τα πάθη τους. Μάλιστα, αυτό δεν ήταν και το μοναδικό βιβλίο της Ντόρας Γιαννακοπούλου που μετέφερε στην τηλεόραση, αφού μερικά χρόνια αργότερα ο Κουτσομύτης καταπιάστηκε με τον «Μεγάλο θυμό» και τις «Τρεις χήρες» (2001).
Το 1997 ο διακεκριμένος σκηνοθέτης ασχολήθηκε με ένα από τα ωραιότερα βιβλία της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα», ενώ το 2000 γνώρισε στο τηλεοπτικό κοινό την απαράμιλλη πένα του Γιάννη Ξανθούλη μέσα από τη σειρά «…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες», με πρωταγωνίστρια τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού, τη Μαρινέλλα.
Σειρά είχαν μετά «Τα παιδιά της Νιόβης» με τον Γρηγόρη Βαλτινό, ενώ το 2005 ο σκηνοθέτης μάς ταξίδεψε στον εξωτικό κόσμο της Ανατολής μέσα από το βιβλίο της Μάρας Μεϊμαρίδη «Οι μάγισσες της Σμύρνης», με τη Φιλαρέτη Κομνηνού και τη Μάρα Μεϊμαρίδη.
Η τελευταία τηλεοπτική δουλειά του ήταν «Τα ματωμένα χώματα», η οποία ήταν βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου.
«Αντίο, πατέρα, υπήρξες μεγάλος»
Η σύζυγος του Κώστα Κουτσομύτη Ρένα ήταν στο πλευρό του, στηρίζοντας κάθε καλλιτεχνικό βήμα του, ενώ ο γιος του Γιάννης ασχολείται με τη σκηνοθεσία και την παραγωγή, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του. Μάλιστα, ήταν εκείνος που επιβεβαίωσε την είδηση του θανάτου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποχαιρετώντας τον πατέρα του με συγκινητικό τρόπο: «Αντίο, πατέρα, υπήρξες μεγάλος».
