Η πρόσφατη ειδησεογραφία για το θέμα της αναδιαρθρώσεως των ΕΑΣ, με αφετηρία τη δήλωση στη Βουλή της αναπληρώτριας υπουργού Εθνικής Αμυνας Φ. Γεννηματά στις 12 Ιουλίου ότι τα ΕΑΣ δεν κλείνουν και ότι η απόφαση της κυβερνήσεως είναι η αναδιοργάνωσή τους εν λειτουργία, καθώς και τα εν συνεχεία στοιχεία που προέκυψαν από τη συνέντευξη του νέου προέδρου της Εταιρίας Γιάννη Δεμίρη στον ΣΚΑΪ, έφεραν για πολλοστή φορά στο προσκήνιο τις αμφιβολίες ως προς την ορθότητα της ακολουθούμενης μεθοδολογίας και κυρίως την αξιοπιστία των εκτεθέντων στοιχείων.
Σύμφωνα με τις υφιστάμενες πληροφορίες, τα ΕΑΣ απασχολούν αυτήν την περίοδο περί τους 900 εργαζομένους, οι οποίοι είναι απλήρωτοι επί έξι μήνες, ενώ τα χρέη της εταιρίας υπολογίζονται σε 800.000.000 ευρώ και οι κρατικές επιχορηγήσεις που έλαβε την περίοδο 2004-2012 ανέρχονται σε περίπου 1,2 δισ. ευρώ. Επιπλέον, σύμφωνα με τη δήλωση στη Βουλή της κυρίας Γεννηματά, τα ΕΑΣ παρουσιάζουν μείωση του κύκλου εργασιών τους κατά 38% τα τελευταία χρόνια, ενώ το ελληνικό Δημόσιο έχει καταβάλει μέσω της αυξήσεως του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας 86.900.000 ευρώ στο διάστημα 2010-2013 για την εξόφληση ληξιπρόθεσμών της υποχρεώσεων και άλλα 332.000.000 για καταπτώσεις εγγυήσεων του ελληνικού Δημοσίου κατά τα τελευταία τρία χρόνια. Η ίδια, κατά την παραπάνω δήλωσή της, ανέφερε επίσης ότι έχει «προχωρήσει ήδη στον ορισμό νέας διοικήσεως, η οποία θα συνεργασθεί και με εκπροσώπους των εργαζομένων για την εκπόνηση ενός σχεδίου εξυγίανσης της εταιρίας».
Η συνέχεια σε αυτό ήταν να ανατεθεί και μία τέταρτη κατά σειρά μελέτη του προβλήματος σε εταιρία συμβούλων, την ΚPMG αναφέρουν οι πληροφορίες μας (σ.σ.: η οποία έκανε και την τελευταία μελέτη για την αναδιάρθρωση της εταιρίας), η οποία προφανώς θα αναλάβει το θέμα της σμικρύνσεως (down-sizing) των ΕΑΣ, πράγμα στο οποίο έχουν καταλήξει όλες οι μέχρι τώρα μελέτες. Από απόψεως αρχής, βέβαια, η καταφυγή για ακόμη μία φορά, την τέταρτη, σε μια εταιρία συμβούλων για να μελετήσει κάτι που έχει ήδη μελετηθεί (εκτός από το κόστος τόσων μελετών) είναι μάλλον απαράδεκτη. Διότι με τον τρόπο αυτό το ελληνικό Κράτος παραδέχεται ότι δεν διαθέτει στο πολυάριθμο προσωπικό που απασχολεί άτομα ικανά να μελετήσουν και να προτείνουν λύση.
Στη φάση αυτή, πάντως, αυτό που απασχολεί τη στήλη είναι οι πληροφορίες που αναφέρουν ότι νέος πρόεδρος των ΕΑΣ είναι ο κύριος Γιάννης Δεμίρης (αξιωματικός ε.α. του Π.Ν.), ο οποίος μαζί με τον κύριο Χρηστογιάννη (με προϋπηρεσία στη ΔΕΠΑ αναφέρουν οι πληροφορίες μας) που ανέλαβε καθήκοντα διευθύνοντος συμβούλου, δεδομένου ότι αμφότεροι, λογικώς τουλάχιστον, δεν έχουν εμπειρία σε θέματα ενός εξειδικευμένου τομέα της βιομηχανίας, όπως είναι η αμυντική βιομηχανία. (Σ.σ.: πάλι καλά, πάντως, γιατί πριν από ελάχιστα χρόνια, περί το 2004 αν θυμόμαστε καλώς, είχε διορισθεί πρόεδρος των ΕΑΣ ένας οδοντίατρος!)
Η επισήμανση αυτή, ασχέτως των άλλων -αγνώστων σε εμάς- προσόντων τους, εδράζεται επίσης σε ορισμένα στοιχεία που επικαλέσθηκε ο κ. Δεμίρης στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ. Ο νέος πρόεδρος ανέφερε ότι τα ΕΑΣ θα μπορούσαν να πάρουν σημαντικές οικονομικές ανάσες από την εξασφάλιση συμβάσεων, αναφέροντας για παράδειγμα τη σχεδιαζόμενη συμφωνία με την αμερικανική εταιρία ΑΤΚ, αξίας 200.000.000 ευρώ σε βάθος πενταετίας, για κατασκευή πυρομαχικών των 40 χλστ. για την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ. Για να υλοποιηθεί, όμως, αυτή η σύμβαση, διευκρίνισε, θα πρέπει να καταβληθούν τα δεδουλευμένα στους εργαζομένους και, για να γίνει αυτό, όπως υπολογίζει, θα χρειαστούν περίπου 30.000.000 ευρώ, τα οποία εκτιμά ότι μπορούν να βρεθούν από δανεισμό.
Αρχίζουμε από το τέλος, θέτοντας ένα απλό ερώτημα: Ποια τράπεζα θα δανείσει 30.000.000 ευρώ σε μια εταιρία με 1,2 δισ. -ενδεχομένως μη αποδεκτές από την Ε.Ε.- κρατικές επιδοτήσεις, χρέη 800.000.000 ευρώ και επανειλημμένως αποδειχθείσα αδυναμία να αποπληρώσει τα δάνειά της;
Το επόμενο θέμα, αυτό της δυνατότητας εξασφαλίσεως μίας συμβάσεως 200.000.000 ευρώ (μετά την εξεύρεση των 30.000.000) από την αμερικανική αεροπορία είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον, όπως έχει ήδη αναφέρει η στήλη σε προ έτους άρθρα της (27/5/2012 και 10/6 2012).
Ποια είναι η ιστορία με την περίφημη σύμβαση των 200.000.000; Προ τετραετίας (2009) η υπόθεση αυτή ξεκίνησε με ένα αίτημα του αμερικανικού υπουργείου Αμύνης (το οποίο, εκτός άλλων εταιριών, εδόθη και στα ΕΑΣ), με το οποίο ζητούνταν πληροφορίες για μια δοκιμαστική παραγγελία-πιλότο της τάξεως των 5.000 πυρομαχικών των 40 χλστ., με πρόθεση, μετά την επιλογή του νικητή του διαγωνισμού, να ακολουθήσει μία παραγγελία για 150.000 πυρομαχικά. Το ύψος της παραγγελίας αυτής, που ήταν για δοκιμές, ήταν περί τις 900.000 δολάρια (λόγω μικρής ποσότητας, το κόστος ήταν αυξημένο). Η τιμή που εδόθη τότε (2010) για την ενδεχόμενη τελική παραγγελία των 150.000 πυρομαχικών ήταν περί τα 150 δολάρια το τεμάχιο, ήτοι περί τα 22.500.000 δολάρια (150.000 x 150 = 22.500.000).
Πώς τα 22.500.000 δολάρια έγιναν 260.000.000!
Επί εποχής Βενιζέλου – Μπεγλίτη, με την ευκαιρία ακόμη μίας υποτιθέμενης προσπάθειας διασώσεως των ΕΑΣ, η αξία της μη ληφθείσης αμερικανικής παραγγελίας, όλως περιέργως, από 22.500.000 έγινε 100.000.000 δολάρια (!) και φυσικά είχε γίνει η «σημαία», με την οποία προωθείτο η περίφημη διάσωση της εταιρίας για τον Μπεγλίτη και τους περί αυτόν, και κάθε φορά έκτοτε που επιχειρείτο κάποια ανάλογη προσπάθεια.
Με την παρούσα και όπως φαίνεται τελική προσπάθεια για τη διάσωση των ΕΑΣ, το ποσό για την ίδια ποσότητα πυρομαχικών, από 100.000.000 δολάρια το 2010, έγινε 200.000.000, και μάλιστα όχι δολάρια, αλλά ευρώ!! Δηλαδή, τα 22.500.000 δολάρια του 2010, εφέτος έγιναν 260.000.000 δολάρια!!!
Το θέμα προσλαμβάνει ακόμη πιο κωμικές διαστάσεις, εάν διαιρέσει κανείς τα 260.000.000 δολάρια του ύψους της υποτιθέμενης αμερικανικής παραγγελίας με μία τιμή κατά τι ακριβότερη από 150 δολάρια (λόγω παρελεύσεως τριών ετών) ήτοι, π.χ., 170 δολάρια, η ποσότητα που προκύπτει είναι (260.000.000 : 170) είναι 1.529.411 βλήματα, δηλαδή 10 φορές μεγαλύτερη της αρχικώς αιτηθείσης ποσότητας (!) ή πάνω από 10 φορές την παγκόσμια ετήσια ζήτηση (!) για το παλαιό αυτό πυρομαχικό.
Τα πυρομαχικά που είναι πλέον άχρηστα, ο πόλεμος που τελείωσε και τα ερωτήματα
Σημειώνεται ότι τα πυρομαχικά των 40 χλστ. προορίζονται για τα προπολεμικής σχεδιάσεως (σουηδικής) πυροβόλα Bofors L60, τα οποία είναι εν χρήσει σε ελάχιστες χώρες του κόσμου. Η μόνη χρήση που βρήκαν για αυτά οι Αμερικανοί τότε που ήταν μπλεγμένοι στον πόλεμο του Αφγανιστάν, ήταν να τροποποιήσουν αριθμό αεροσκαφών C-130, από τα οποία τα οπλισμένα πλέον με πυροβόλα Bofors μεταφορικά αεροσκάφη του τύπου αυτού έβαλαν εναντίον ανθρώπινων στόχων στο έδαφος.
Οπως είναι γνωστό τοις πάσι πλέον, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν για τους Αμερικανούς τελείωσε στην ουσία και το 2014 ολοκληρώνεται η αποχώρησή τους. Κατά συνέπεια, η ανάγκη για τα πυρομαχικά αυτά έπαψε να υφίσταται, η παραγγελία, εξ όσων γνωρίζουμε, ακυρώθηκε και το γεγονός ότι ο νέος πρόεδρος των ΕΑΣ επικαλείται τώρα την ύπαρξή της προκαλεί εντύπωση…
Το όλο θέμα, πάντως, εκτός από τον κωμικό του πλέον χαρακτήρα, όπως προέκυψε από τις εξωφρενικές τιμές, ποσότητες κ.λπ., μπορεί να επιλυθεί εύκολα. Το 2010 η συμμετοχή των ΕΑΣ στη συγκεκριμένη δοκιμαστική προμήθεια των 5.000 βλημάτων προέκυψε από επίσημο αίτημα του αμερικανικού υπουργείου Αμύνης. Τώρα, πολύ απλά, τέτοιο επίσημο αίτημα από το ίδιο το αμερικανικό υπουργείο υπάρχει; Γιατί, αν η διάσωση των ΕΑΣ βασιστεί σε τέτοια στοιχεία, τόσο η πολύπαθη εταιρία και το δύσμοιρο προσωπικό της όσο και το ελληνικό Δημόσιο θα μπουν σε νέες περιπέτειες, με το τελευταίο, εκτός από τα 30.000.000 ευρώ που θα χάσει, να έχει επίσης χάσει ακόμη μία ευκαιρία να αποδείξει την αξιοπιστία του.
Εάν τέτοιο αποδεικτικό στοιχείο υπάρχει, είμαστε φυσικά πρόθυμοι για την όποια επανόρθωση.
Μάνος Ηλιάδης
