Σ’ αυτό το αριστούργημα του 1968, ο Προύσαλης υποδύεται τον ιδιοκτήτη του νυχτερινού κέντρου «Το παλουκάκι». Ο γιαλαντζί ντερβίσης μαγαζάτορας πηγαίνει στην οικογένεια του Πολυκράτη Σπανού (Αλέκος Αλεξανδράκης) να πληρωθεί τα σπασμένα από έναν καβγά που έκανε η «Ιταλίδα» σύζυγός του, η Μπιάνκα (Μάρω Κοντού), στο κατάστημά του. Οταν η «Τούλα Σπανού», η αδελφή του Πολυκράτη (Κατερίνα Γιουλάκη), βλέπει τον λογαριασμό, ρωτάει τον «ημίμαγκα» επιχειρηματία «τι είναι αυτό;» και εκείνος απαντάει: «Η λυπημένη θλίψις». Ετσι είναι οι λογαριασμοί. Λυπημένες θλίψεις. Η… τεθλιμμένη φράση είναι η πρώτη που πέρασε από το μυαλό μερικών οπαδών του ελληνικού σινεμά, όταν διάβασαν το κύριο άρθρο της «κυριακάτικης δημοκρατίας» με τίτλο «Το απόρρητο σχέδιο-έκπληξη των Αμερικανών για την Ελλάδα». Ειδικά η παράγραφος για το «τι προβλέπει το “κείμενο εργασίας” για Σκοπιανό, Κυπριακό και ΑΟΖ» είναι πιο ανατριχιαστική κι από τον λογαριασμό που πλήρωσε το τζετ σετ του ντιριντάχτα στη Ρεμοκατάνυξη της Μύκονου, που πνίγηκε στη σαμπάνια.
Το «παλουκάκι»
Προς επίρρωσιν του συνειρμού με τη «λυπημένη θλίψη» παρατίθενται κρίσιμα χωρία του άρθρου. Πρώτα για το Μακεδονικό: «Ο κύριος Σαμαράς έχει μετατοπίσει το βάρος της διαπραγμάτευσης στην πάση θυσία διασφάλιση της ονομασίας erga omnes. […] Στην πρόσφατη τοποθέτησή του στο Συνέδριο της Ν.Δ., χωρίς να κάνει αναφορά στον γεωγραφικό προσδιορισμό, ζήτησε να παραιτηθούν οι Σκοπιανοί από τους αλυτρωτισμούς και να συμφωνήσουν με ένα “νέο όνομα, που δεν θα θίγει την ελληνικότητα της ελληνικής Μακεδονίας”».
Πάρτε και ολίγη από Κυπριακό: «Στο Κυπριακό, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: Οι ΗΠΑ επιθυμούν την επανέναρξη των συνομιλιών για διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, ενώ στον πρόεδρο Αναστασιάδη έχουν φτάσει πληροφορίες ότι θα του ζητηθεί κάτι που είναι δύσκολα διαχειρίσιμο: Η σύσταση ταμείου αλληλεγγύης γενεών για τα έσοδα από την αξιοποίηση του φυσικού αερίου, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν μελλοντικά για τη σύσταση του νέου κυπριακού κράτους, με βάση το σχέδιο Ανάν».
Θέλετε και κάτι για αγωγούς; «Οι ΗΠΑ επιθυμούν το φυσικό αέριο Ισραήλ – Κύπρου να διοχετεύεται στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας (όχι μέσω Κρήτης) και μετά Ελλάδας (βορείως, διά της αξιοποίησης του αγωγού TAP), ενώ της Ελλάδας (Ιόνιο – νότια Κρήτη) μέσω Ιταλίας – Μάλτας».
Μιλάμε για πολλή θλίψη…
Παναγιώτης Λιάκος
