Και πάλι στο προσκήνιο η υπόθεση της εκλογής (της μη εκλογής, για την ακρίβεια) καθηγητή της Στρατιωτικής Ιστορίας στη Σχολή Ευελπίδων, κατά τρόπο μάλιστα που δημιουργεί μείζον πολιτικό θέμα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Με προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, την οποία υπογράφει ως πληρεξούσιος δικηγόρος ο βουλευτής και πρώην υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος, αμφισβητείται η συνταγματικότητα της νομοθετικής πρωτοβουλίας της κυβερνήσεως (και συγκεκριμένα του μόλις αναχωρήσαντος Δημ. Αβραμόπουλου), βάσει της οποίας άρχισε να επιστρέφει ο έλεγχος των στρατιωτικών σχολών στη στρατιωτική ηγεσία.
Υπενθυμίζεται ότι ο αρχικά εκλεγείς Ανδρέας Καστάνης αντιμετώπισε την ένσταση ανθυποψηφίου του, η οποία, σύμφωνα με τον νόμο, εξετάστηκε από μεικτή επιτροπή υπό την προεδρία του α’ υπαρχηγού του ΓΕΣ, με συμμετοχή δύο υποστρατήγων και δύο εκπροσώπων της ακαδημαϊκής συνελεύσεως της σχολής. Η επιτροπή αυτή απέρριψε κατά πλειοψηφία την εκλογή του κ. Καστάνη, η οποία, σημειωτέον, είχε επιτευχθεί με παράτυπη συγκρότηση εκλεκτορικού σώματος, στο οποίο μετείχαν καθηγητές γνωστοί για τις ανθελληνικές θέσεις που έχουν διατυπώσει κατά καιρούς, στη γραμμή της γνωστής και μη εξαιρετέας Μαρίας Ρεπούση.
Τώρα, με τους καθηγητές αυτούς συντάσσεται ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος εν προκειμένω έρχεται να υποστηρίξει τη νομοθεσία του Ευ. Βενιζέλου, με την οποία τα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα παραδόθηκαν σε πρόσωπα άσχετα με τις Ενοπλες Δυνάμεις. Πρόσωπα που απευθυνόμενα προς τον διοικητή της σχολής είχαν υποστηρίξει ότι το Σύνταγμα των Ευελπίδων δεν είναι παρά το αντίστοιχο της φοιτητικής λέσχης ενός άλλου ΑΕΙ.
Να σημειωθεί ότι η πλήρης αναθεώρηση της σχετικής νομοθεσίας βρισκόταν από την αρχή στο συρτάρι της κυβερνήσεως, αλλά η προώθησή της δεν κατέστη δυνατή, προσκρούοντας σε συνεχείς αρνήσεις του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Καθηγητής και ο ίδιος, συμπεριφερόταν κατά τρόπο που έδειχνε, πέρα από την απαξίωση του Σώματος των αξιωματικών, και μια απολύτως συντεχνιακή νοοτροπία.
Βασικό επιχείρημα που διατυπώνεται στην προσφυγή είναι ότι «πέραν των μελών ΔΕΠ η ανωτέρω επιτροπή αποτελείται κατά πλειοψηφία από μη ακαδημαϊκούς». Αμφισβητεί, δηλαδή, το γεγονός ότι οι στρατιωτικοί πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο στα ζητήματα της παιδείας που παρέχεται στους αυριανούς αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού. Φαίνεται δε ότι αγνοεί ότι εν προκειμένω δεν πρόκειται για απλά ΑΕΙ, αλλά για εκπαιδευτικά ιδρύματα που είναι πρωταρχικώς στρατιωτικά.
Κατά τα λοιπά, επαναλαμβάνει όλα τα επιχειρήματα, τα οποία απέρριψε η επιτροπή, υποστηρίζοντας ακόμη ότι ο ενιστάμενος Ηλίας Ηλιόπουλος, αν και υποψήφιος για τη θέση του καθηγητή, δεν είχε έννομο συμφέρον στην υπόθεση!
Το εκπληκτικό είναι ότι, ενώ η προσφυγή κατατέθηκε στις 3 Νοεμβρίου και κοινοποιήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου, ορίστηκε δικάσιμος στις 9 Ιανουαρίου 2015. Μακάρι η ελληνική Δικαιοσύνη συνολικά να κινούνταν με τέτοιους γρήγορους ρυθμούς. Η κοινή πείρα, όμως, δείχνει ότι αυτή η ταχύτητα δεν είναι απλώς ασυνήθιστη, είναι πρωτοφανής. Υπάρχουν ανάλογες προσφυγές για παρόμοιες υποθέσεις, διαφόρων πανεπιστημίων, που εκκρεμούν για πέντε ή και περισσότερα χρόνια. Ευλόγως αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς πώς έγινε και σε αυτή την περίπτωση το ΣτΕ κινήθηκε τόσο γρήγορα. Να το θεωρήσουμε ένα πρώτο βήμα για ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης στην Ελλάδα;
Από την άλλη πλευρά, βέβαια, τίθεται και το ερώτημα αν ο χρόνος που αφήνεται στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης, εναντίον του οποίου στρέφεται η προσφυγή, είναι επαρκής για την προετοιμασία της νομικής υπηρεσίας του. Ας μην ξεχνάμε ότι παρεμβάλλονται και οι ημέρες αργιών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που, αν μη τι άλλο, δημιουργούν χαλαρότητα σε όλο τα κράτος.