Με το στυγερό «έγκλημα πολέμου» των Γερμανών να σκιάζει το Δίστομο και τη δικαίωση των νεκρών να παραμένει μετέωρη, 72 χρόνια μετά την καταστροφή τιμήθηκε χθες στη μαρτυρική πόλη της Βοιωτίας η επέτειος του Ολοκαυτώματος από τα στρατεύματα Κατοχής του Γ’ Ράιχ. Ηταν 10 Ιουνίου 1944, όταν τα στρατεύματα της Βέρμαχτ μπήκαν στο Δίστομο εκτελώντας 228 αμάχους για αντίποινα, ανάμεσά τους γυναίκες, τέσσερα βρέφη και 53 παιδιά, και καταστρέφοντας 600 σπίτια. Ο επικεφαλής του αποσπάσματος Χανς Ζάμπελ συνελήφθη αργότερα στο Παρίσι (1945) και παραδόθηκε στην Ελλάδα, που τον εξέδωσε το (1949) στη Δ. Γερμανία.
Στις εκδηλώσεις μνήμης της σφαγής έδωσαν το «παρών» εκπρόσωποι από την κυβέρνηση, τα κόμματα, τις εκκλησιαστικές, τις στρατιωτικές και τις τοπικές Αρχές, καθώς και απόγονοι των εκτελεσθέντων. Διάχυτες ήταν η αίσθηση της ατιμωρησίας και η έλλειψη δικαίωσης των θυμάτων και της χώρας από τους σημερινούς συμμάχους της…
Παρόντες στις επετειακές εκδηλώσεις, μεταξύ άλλων, ήταν εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων ο πρόεδρος Ν. Βούτσης, της κυβέρνησης ο ΥΦΥΕΘΑ Δ. Βίτσας, του Στρατού ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης (Π.Ν.), της Ενωσης Κεντρώων ο Β. Λεβέντης, αλλά και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, όχι ως πρόεδρος της Βουλής (όπως πέρυσι), αλλά ως επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας. Η παρουσία νυν και πρώην προέδρων της Βουλής έκανε την ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη…
Κωνσταντοπούλου και Βούτσης φρόντισαν να καθίσουν μακριά, άλλωστε η Ζωή Κωνσταντοπούλου με τους «συντρόφους» της Γερμανούς ακτιβιστές από την οργάνωση ΑΚ Δίστομο λίγο πιο κάτω κρατούσαν πανό που έγραφε σε ελληνικά και γερμανικά «Χωρίς αποζημιώσεις δεν υπάρχει μέλλον»! Ο Ν. Βούτσης πέρασε σε μικρή απόσταση μη δίνοντας σημασία στους… ψιθύρους που ακούγονταν πίσω του. Την αντιπροσωπία της Πλεύσης αποτελούσαν οι Γιάννης Σταθάς, Ραχήλ Μακρή και Κώστας Ζηκογιάννης.
«Η καλύτερη τιμή στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας είναι η διάσωση της ιστορικής μνήμης» επεσήμανε ο Δ. Βίτσας σε δήλωσή του, υπενθυμίζοντας ότι «καθήκον μας, απέναντι στην Ιστορία και τη μνήμη των θυμάτων, η ιστορική δικαίωση των διεκδικήσεων». Ανέφερε ακόμη ότι η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού διαθέτει αρχεία τα οποία «τεκμηριώνουν όχι μόνο έγκλημα πολέμου, αλλά και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».
