Ο Κύριος σε φροντίζει και προστατεύει τη ζωή σου σε κάθε λεπτομέρειά της και σε κάθε μικρή πτυχή της
Xριστούγεννα έρχονται και φέτος! Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, μέρες εορταστικές και χαρούμενες. Για σκέψου! Ερχεται ο Θεός στον κόσμο! Για ποιον λόγο; Αν σου πει κανείς: «Γιατί γεννήθηκε ο Χριστός; Γιατί ήρθε ο Θεός στη γη; Τι ήρθε να φέρει πρώτο; Πώς είσαι έτσι, παιδί μου; Γιατί σε βλέπω τόσο ταραγμένο; Γιατί τόσο αγχωμένος παρά τη Γέννησή μου;»
Ο νεογέννητος Χριστός, που έπειτα μεγάλωσε, περπάτησε, πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου κήρυξε και θαυματούργησε. Αυτός τώρα σε ρωτά ξανά: «Δεν σου είπα εγώ, παιδί μου, να μην αγωνιάς και να μην έχεις άγχος; Δεν σου είπα τόσες φορές, όσο έζησα δίπλα σου, ότι ο Θεός φροντίζει και προστατεύει τη ζωή σου σε κάθε λεπτομέρειά της και σε κάθε μικρή πτυχή της; Θυμάσαι που σε πήρα μια φορά και σε πήγα κοντά εκεί όπου ήταν τα πουλιά και σ’ τα ‘δειξα και σου είπα: “Κοιτάξτε τα πουλάκια του ουρανού, τα οποία ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε μαζεύουν σε αποθήκες, κι όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει, τα φροντίζει;” Γι’ αυτό δεν σ’ τα είπα όλα αυτά; Για να σου πάρω το άγχος, για να σου πάρω την τρελή ανασφάλεια που σε πνίγει. Εσύ όμως είσαι ακόμα ανασφαλής. Ακόμα πελαγωμένος στη ζωή. Γεννήθηκα εγώ και σου μίλησα γι’ αυτή την πρόνοια του Θεού. Για τη μεγάλη αγάπη του Θεού.
Παιδί μου, αισθάνθηκες πόσο πολύ σε αγαπώ; Τώρα -τα Χριστούγεννα- είμαι βρέφος και δεν μιλώ. Γι’ αυτό κι έρχεσαι και μου μιλάς εσύ. Και κάνεις διάφορα, γιατί βλέπεις ότι εγώ δεν αντιδρώ. Είμαι ένα μικρό παιδί και δεν μιλώ. Αλλά, όταν μεγάλωσα, σου μίλησα και σου είπα να εμπιστεύεσαι.
Και πέρασαν τόσα χρόνια. Και βλέπω ότι ακόμα εμπιστοσύνη δεν υπάρχει. Δεν κοιμάσαι ήσυχος. Είσαι ταραγμένος στη ζωή. Στριφογυρνάς στο στρώμα σου το βράδυ. Κάτι σου φταίει και δεν ξέρεις τι ζητάς. Κι όμως, Εγώ σου είπα: “Ηρέμησε, δεν θα σ’ αφήσω”. Το ‘χεις πιάσει αυτό το νόημα; Εχεις νιώσει ότι υπάρχει Θεός αγάπης που φροντίζει; Θυμάσαι που σου είπα ν’ αγαπάς όλο τον κόσμο; Το κάνεις;»
Ολα αυτά μάς τα ρωτά ο Χριστός. Οχι ο νεογέννητος, που δεν μιλά. Αλλά ο Χριστός που είναι πλέον ώριμος και μεγάλος. Και μας κοιτά από εκεί όπου βρίσκεται. Και προσέχει να δει τι κάναμε 20 αιώνες έπειτα. Είκοσι αιώνες μετά κι ο Θεός κοιτά τη γη. Αραγε Του δίνουμε χαρά ή απογοήτευση; Πώς είμαστε εμείς οι χριστιανοί 20 αιώνες χριστιανικής ζωής; Και πώς είναι οι υπόλοιποι που μερικές φορές δεν πιστεύουν εξαιτίας ημών των χριστιανών; Αλλάξαμε τον κόσμο με την παρουσία μας;
Θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα. Μια γιορτή όχι απλώς διασκέδασης μα και προβληματισμού. Οπως συμβαίνει μ’ όλες τις μεγάλες γιορτές, αν το δεις έτσι. Είναι μια γιορτή-αφορμή να καθρεφτίσω πάλι τον εαυτό μου στα λόγια του γεννημένου Χριστού.
Να καθρεφτίσω τον εαυτό μου στους μακαρισμούς Του. Αυτός είπε: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών». Μας είπες, Κύριε, να είμαστε ταπεινοί. Εσύ το ζήτησες αυτό.
Από το βιβλίο του π. Ανδρ. Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
