Η ασπιρίνη των επιδομάτων δεν θα ανασχέσει την πανώλη της ανεργίας!Της
Ζωής Ράπτη*
Η πικρή πείρα των Ελλήνων την παρελθούσα διετία, αλλά και παλαιότερα, τις εποχές των αιματηρών διχασμών, έχει οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα το οποίο έχει ισχύ κανόνα: να αποφεύγονται τα μέρη όπου ακούγεται πολλή ιδεολογία και υπάρχουν ευάριθμοι ή πολυάριθμοι άνθρωποι που φωνασκούν και μιλούν για αγάπη και αλληλεγγύη, ενώ τα πρόσωπά τους έχουν πάρει εκφράσεις οργής, αγανάκτησης, μίσους.
Οι ιδεολόγοι είναι επικίνδυνοι. Δεν σκέπτονται. Μόνο νιώθουν – κυρίως παρορμήσεις. Μεταμφιέζουν τις ολοκληρωτικές επιδιώξεις τους με ρητορικές επιγείων παραδείσων, αταξικών κοινωνιών και ηχηρών όρκων για συντριβή των «εχθρικών» στρατευμάτων (τα οποία εκείνοι κατασκεύασαν με τη συστηματική προπαγάνδα τους). Ειδικεύονται στην καταστροφή, νιώθουν αμήχανοι ενώπιον οποιασδήποτε δημιουργικής πρόκλησης.
Αυτοί που ενδείκνυται να εμπιστεύεται το κοινό είναι οι άνθρωποι των ισχυρών αποφάσεων, των πρακτικών λύσεων και της παράδοσης. Η παράδοση είναι το όλον. Η ιδεολογία είναι το μέρος που φιλοδοξεί να καταλάβει τη θέση του όλου. Είναι η προκρούστεια κλίνη στην οποία ό,τι δεν χωράει, δεν ταιριάζει, απλά… κόβεται. Από την άλλη, η παράδοση αποτελεί το εκχύλισμα του εθνικού πολιτισμού και των λειτουργικών, αρμονικών και ηθικών επιλογών των κοινωνιών. Αυτό το «εκχύλισμα» προέκυψε από τη δοκιμασία των δομών, των αντιλήψεων, των νόμων, των θεσμών και των ιδεών στις μυλόπετρες του χρόνου.
Η Ελλάδα χρειάζεται πρακτικές πολιτικές επιλογές. Να έχουν βγει από την εργαλειοθήκη της πραγματικότητας, της Ιστορίας, της ζώσας κοινωνίας και όχι από τα αραχνιασμένα ράφια ξεπερασμένων ουτοπιών.
Φυσικά, τα μεγάλα πετράδια στο στέμμα μιας επιτυχούς προσπάθειας ανάταξης της χώρας είναι η ανάσχεση και η αναστροφή της υπογεννητικότητας και η διατήρηση και η ανάπτυξη του πολιτισμού και της πνευματικότητας. Αυτό είναι πολιτική. Τα λοιπά είναι νέφη…
* Γραμματέας Σχέσεων Κοινωνίας – Κόμματος στη Νέα Δημοκρατία
