Το δικαίωμα αυτοάμυνας και η ανεπαρκής νομοθεσίαΑπό τον
Κοσμά Τριλίβα*
Δεν περνά μέρα πλέον που να μην ακούμε για μια περίπτωση βαριάς εγκληματικότητας. Κλοπές, ληστείες, μέχρι και δολοφονίες εν ψυχρώ συνθέτουν σιγά σιγά μια νέα πραγματικότητα στη χώρα μας, και ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Ωστόσο, δύο περιστατικά της τελευταίας εβδομάδας ξεχώρισαν και προκάλεσαν την κοινή γνώμη.
Η περίπτωση του 88χρονου από τη Γλυφάδα, που πυροβόλησε τους δύο επίδοξους ληστές οι οποίοι εισέβαλαν στο σπίτι του, και εκείνη του επιχειρηματία Αλέξανδρου Σταματιάδη, ο οποίος πυροβολήθηκε μέσα στο ίδιο του το σπίτι, πυροδότησαν επιτέλους τη δημόσια συζήτηση για την οικιακή ασφάλεια στη χώρα μας.
Τι το ξεχωριστό είχαν τα περιστατικά αυτά; Απέδειξαν ότι πλέον το ποτήρι της υπομονής ξεχείλισε και πως κάθε πολίτης είναι έτοιμος να κάνει το παν για να προστατέψει τη ζωή και την οικογένειά του.
Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι θα υπήρχε ομοφωνία τουλάχιστον σε αυτό, στο ότι καθένας έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα, έρχεται κάποιος υπουργός -μάλιστα, ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός Προστασίας του Πολίτη- να κατηγορήσει τα θύματα που τόλμησαν να κάνουν τη δουλειά των εγκληματιών δυσκολότερη!
Ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος, που κυκλοφορεί με 24ωρη προστασία πληρωμένη από τους φόρους αυτών των θυμάτων και ο οποίος τάχα ανέλαβε να τα προστατεύσει από το έγκλημα, είχε το θράσος να τα κατηγορήσει ότι κάνουν τη χώρα «Φαρ Ουέστ».
Η αλήθεια είναι ότι μακάρι να ήμασταν στο Φαρ Ουέστ. Στην Αγρια Δύση οι παράνομοι και οι καουμπόηδες είχαν τουλάχιστον ίσες ευκαιρίες. Ο νόμος αναγνώριζε την αδυναμία αυτοεπιβολής του και επέτρεπε σε καθέναν να αμυνθεί της ζωής του, όπως θεωρούσε πρόσφορο. Αν σκότωνες μάλιστα τον κακό, έπαιρνες έπαινο. Στην Ελλάδα του 2018 παίρνεις εισαγγελική δίωξη και ρητή δικάσιμο, γιατί «δεν έκανες ότι κοιμάσαι».
Θα επρόκειτο για ακόμα μία ανοησία από τις πολλές, μια και θα περνούσε στα «ψιλά», αν δεν κόστιζε κυριολεκτικά σε ανθρώπινες ζωές. Οι πολίτες είναι πλέον εξοργισμένοι και το κράτος θα πρέπει άμεσα να παραδεχτεί την αποτυχία του και να νομοθετήσει, επιτέλους, ότι καθένας έχει δικαίωμα να αμύνεται, όπως θεωρεί πρόσφορο, μέσα στο σπίτι του.
Μέχρι τότε, πράγματι, δεν είμαστε Φαρ Ουέστ. Είμαστε σαφάρι, με κυνηγούς τους εγκληματίες και θηράματα τους πολίτες.
* Νομικός
