«Είναι δύσκολο να στέκομαι όρθιος στον δρόμο, αλλά νιώθω ευγνώμων» λέει ο 70χρονος Παν. ΔημητρίουΡεπορτάζ
Κέλλυ Φαναριώτη
Η ιστορία του 70χρονου Παναγιώτη Δημητρίου θα μπορούσε να γίνει κινηματογραφική ταινία. Η ζωή του είχε μεγάλες ανατροπές, ταξίδεψε σε αρκετές χώρες του κόσμου και δεν σταμάτησε να αγωνίζεται ποτέ. Ηταν 12 ετών όταν τέλειωσε το δημοτικό, ρίχτηκε στο μεροκάματο και λίγο πριν ενηλικιωθεί μπάρκαρε στα καράβια, έζησε και εργάστηκε στη Δανία αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, όπου κατάφερε να δημιουργήσει επιχείρηση.
Τον τελευταίο χρόνο, χωρίς καμία μέριμνα για τα γεράματα και πέφτοντας θύμα του πάλαι ποτέ κραταιού κράτους πρόνοιας της δυτικής Ευρώπης και του Καναδά, ο 70χρονος Παναγιώτης ήρθε στην Αθήνα, πάσχισε και τελικά δικαιώθηκε χάρη στο περιοδικό δρόμου «Σχεδία».
«Το πρώτο μου ταξίδι με καράβι ήταν από την Κόρινθο στο Πρίντεζι. Δεν μου άρεσε καθόλου, έπλενα στοίβες από πιάτα, αλλά από κάπου έπρεπε να ξεκινήσω. Σκοπός μου ήταν να φύγω για Αμερική» αναφέρει στη «δημοκρατία». Η στιγμή που δεν μπορεί να ξεχάσει από τη θητεία του στα καράβια ήταν όταν ένα βράδυ, κατά τη διάρκεια ταξιδιού από το Ρότερνταμ στη Σανγκάη μέσω Νοτίου Αφρικής, το πλοίο βρέθηκε στο έλεος του κυκλώνα. «Τα κύματα έφταναν το ύψος μιας επταώροφης πολυκατοικίας! Προσευχήθηκα στον άγιο Νικόλα να βγω ζωντανός και έδωσα όρκο πως δεν θα ξαναμπώ στη θάλασσα» διηγείται ο κ. Παναγιώτης.
Ανοιξε επιχείρηση
Λίγο καιρό μετά ήρθε η πολυπόθητη πρόταση από το Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, όπου εργάστηκε αρχικά ως σερβιτόρος, στη συνέχεια ως μάγειρας και μετά άνοιξε τη δική του επιχείρηση στο Σικάγο. Το ανήσυχο πνεύμα του, ωστόσο, τον έφερε λίγα χρόνια αργότερα στη Χαβάη, όπου πάτησε τον όρκο του και δούλεψε για δύο χρόνια στο «Πλοίο της αγάπης», που έκανε τον γύρο των νησιών για τους τουρίστες. «Ηταν ωραία εμπειρία, ερχόταν κόσμος από κάθε γωνιά της Γης. Μετά, πήγα στη Δανία, όπου δούλεψα ως μάγειρας και λίγο πριν επιστρέψω πίσω έζησα στον Καναδά» τόνισε.
Τον Ιούνιο του 2017 ήρθε στην Ελλάδα, καθώς δεν ανανεώθηκε η άδεια παραμονής του και έχασε και μια μικρή σύνταξη που έπαιρνε από το καναδικό κράτος. Πλέον, ζει σε έναν ξενώνα για άστεγους και άπορους πολίτες στον Καρέα και βγάζει το χαρτζιλίκι του πουλώντας το περιοδικό δρόμου «Σχεδία».
«Βρήκα τη χαμένη μου αξιοπρέπεια και μπορώ να ζω χωρίς να επιβαρύνω κανέναν γύρω μου. Βέβαια, για έναν άνθρωπο 70 χρονών είναι ιδιαίτερα δύσκολο να στέκεται όρθιος στον δρόμο και να πουλά περιοδικό, αλλά από την άλλη νιώθω ευγνώμων που μου δόθηκε έστω κι αυτή η δυνατότητα» καταλήγει.
