Οταν το 1993 ο τότε πρωθυπουργός δεν ζήτησε ψήφο ανοχής και πήγε σε εκλογές
Από την
Κατερίνα Κανάκη
Στον αέρα πλανάται εδώ και μερικές ημέρες το ενδεχόμενο κυβέρνησης ανοχής ή, αλλιώς, μειοψηφίας, μετά τη σχετική «ρουκέτα» που πέταξε ο ΣΥΡΙΖΑ, επικαλούμενος τις συνταγματικές προβλέψεις, με την αντιπολίτευση να τονίζει με κάθε ευκαιρία ότι ουδέποτε στα ελληνικά μεταπολιτευτικά χρονικά δεν στάθηκε κυβέρνηση χωρίς την απαραίτητη πλειοψηφία.
Μάλιστα τα «γαλάζια» στελέχη υπενθυμίζουν όλες αυτές τις ημέρες ότι το 1993 η Ν.Δ., αν και θα μπορούσε να παραμείνει στην εξουσία μέσω «ανοχής», αποφάσισε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Πρόκειται, φυσικά, για την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία, μετά την αποχώρηση του βουλευτή από το Κιλκίς Γιώργου Συμπιλίδη και νωρίτερα του βουλευτή Ηλείας Στέφανου Στεφανόπουλου, απέμεινε με μόλις 150 βουλευτές.
Η υπενθύμιση αυτή από τους βουλευτές της Ν.Δ. μας έφερε στον νου τη θορυβώδη πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία δεν κατάφερε να συμπληρώσει τη τετραετία και αναγκάστηκε να οδηγηθεί στην κάλπη, δίνοντας τη σκυτάλη στο ΠΑΣΟΚ και στον Ανδρέα Παπανδρέου. Φυσικά, αν και η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπεσε πρόωρα το ’93, σε καμία περίπτωση αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να θεωρηθεί κεραυνός εν αιθρία, καθώς καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας της ήρθε αντιμέτωπη με σωρεία ανταρτών, όπως ο Μιλτιάδης Εβερτ που στάθηκε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ, με αποκορύφωμα, βέβαια, την παραίτηση του Αντώνη Σαμαρά και την ίδρυση, στις 30 Ιουνίου 1993, της Πολιτικής Ανοιξης.
Αλλωστε η προτροπή του κ. Σαμαρά σε «γαλάζιους» βουλευτές να ανεξαρτητοποιηθούν ήταν κι εκείνη που προκάλεσε, μετά την άρση εμπιστοσύνης του Συμπλίδη, την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Από τα παραπάνω συνάγεται εύκολα το συμπέρασμα ότι το Σκοπιανό όχι μόνο προκαλεί εδώ και δεκαετίες πολιτικούς σεισμούς, αλλά είναι πράγματι ικανό να συντελέσει στην πτώση κυβερνήσεων. Θα οδηγηθεί άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτη φορά μεταπολιτευτικά σε κυβέρνηση ανοχής, συνεχίζοντας να κυβερνά, παρόλο που θα έχει χάσει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή; Ιδωμεν. Ο πολιτικός χρόνος στερεύει και οι εξελίξεις είναι προ των πυλών.
