Γιορτάζει τα 150 χρόνια του τo Mέγαρο Μουσικής Βιένης, που ανεγέρθηκε χάρη στον ευεργέτη Νικόλαο ΔούμπαΜε πανηγυρική συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιένης ξεκίνησαν οι φετινοί εορτασμοί για τα 150 χρόνια του φημισμένου μεγάρου της Εταιρίας Φίλων Μουσικής της Βιένης, το όνομα του οποίου είναι συνυφασμένο με εκείνο Νικολάου Δούμπα (1830-1900), του Ελληνα μεγάλου ευεργέτη και μαικήνα των τεχνών, ο οποίος υπήρξε ο βασικός χορηγός της ανέγερσής του.
Μόνο με τη χορηγία του έγινε δυνατή η ανέγερση του παγκοσμίως γνωστού «ναού» της κλασικής μουσικής, ενώ «οδός Δούμπα» ονομάζεται ένας από τους γνωστότερους δρόμους της αυστριακής πρωτεύουσας, αυτός που περνά μπροστά από το μέγαρο. Αρχιτέκτων του μεγάρου που βρίσκεται στο κέντρο της αυστριακής πρωτεύουσας ήταν ο διάσημος στην εποχή του ελληνολάτρης Δανός αρχιτέκτονας Θεόφιλος Χάνσεν.
Η τριλογία του Χάνσεν
Ο Δανός αρχιτέκτονας, ο οποίος έχει σχεδιάσει επίσης την Ακαδημία, το Ζάππειο, το Αστεροσκοπείο και την Εθνική Βιβλιοθήκη της Αθήνας, κόσμησε τη μεν «χρυσοποίκιλτη» μεγάλη αίθουσα συναυλιών, παγκοσμίως γνωστή και για την άριστη ακουστική της, με 32 Καρυάτιδες, τη δε διπλανή, μικρότερη «Αίθουσα Μπραμς» με ιωνικού ρυθμού κίονες, καθώς η αρχιτεκτονική και η διακόσμηση όφειλαν να παραπέμπουν σε αρχαίο ελληνικό ναό.
Στη μοναδικού κάλλους και μοναδικής ακουστικής «χρυσοποίκιλτη» αίθουσα του μεγάρου, η οποία προσφέρει 1.700 θέσεις καθημένων και 300 όρθιων επισκεπτών, πραγματοποιείται κάθε πρώτη του έτους η παραδοσιακή Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιένης.
Καταγόμενος από τη Βλάστη της Κοζάνης, γόνος εμπόρων που είχαν εγκατασταθεί στην τότε πρωτεύουσα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ο Νικόλαος Δούμπας, μετά τη φοίτησή του στο Ακαδημαϊκό Γυμνάσιο Βιένης, όπου μέχρι σήμερα διδάσκονται ως βασικό μάθημα τα Αρχαία Ελληνικά, και τις εμπορικοοικονομικές σπουδές του, ασχολήθηκε αρχικά με το εμπόριο, για να εξελιχθεί αργότερα σε μεγαλοβιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας και γαιοκτήμονα. Διετέλεσε για πολλές δεκαετίες βουλευτής στο αυστριακό Κοινοβούλιο και διατηρούσε καλή προσωπική σχέση με τον τότε αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ.
Είχε ασχοληθεί προσωπικά τόσο με τις εικαστικές τέχνες όσο και με τη μουσική, για να γίνει από πολύ νέος μέλος της διάσημης Βιενέζικης Χορωδίας Ανδρών, της οποίας αργότερα ήταν πρόεδρος (1865-1872).
Tο πρόγραμμα της συναυλίας ήταν ακριβώς το ίδιο με αυτό της ιστορικής συναυλίας που δόθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1870, στα εγκαίνια του μεγάρου, από τον τότε αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκο Ιωσήφ.
