Στέκονται όρθιοι και δυναμικοί οι Ελληνες Πομάκοι της Θράκης και απαιτούν το δικαίωμα στην επιλογή σχολείου, χωρίς υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας και με παράλληλη μέριμνα για τη διατήρηση της πομακικής.
Η αγωνία για την εκπαίδευση των παιδιών στα ορεινά χωριά της Ξάνθης έφτασε στη Βουλή, ενώ ζητήματα ταυτότητας, θρησκευτικής ελευθερίας και καταγγελλόμενων πιέσεων τέθηκαν και στη διάσκεψη για την Ανθρώπινη Διάσταση του ΟΑΣΕ στη Βαρσοβία.
«Οποιος θέλει τουρκικά να τα επιλέξει. Οποιος θέλει δημόσιο σχολείο χωρίς τουρκικά να μπορεί να το επιλέξει» αναφέρει ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή, ζητώντας από την ελληνική Πολιτεία ουσιαστικές εκπαιδευτικές δυνατότητες για τις οικογένειες των Πομακοχωρίων.
Την ίδια ώρα ο εκπρόσωπος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Νομού Ξάνθης, Μπενιαμίν Κόντε, με παρέμβασή του στον ΟΑΣΕ αμφισβήτησε την εκπροσώπησή του από τον Μουσταφά Τράμπα και κατήγγειλε περιστατικά εκφοβισμού και κοινωνικού αποκλεισμού. «Εχω κουραστεί να λέω το αυτονόητο. Στα Πομακοχώρια τα παιδιά μας χρειάζονται επιλογή». Με αυτή τη φράση αρχίζει τη δημόσια παρέμβασή του ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή, Ξανθιώτης Πομάκος και πρώην υποψήφιος βουλευτής με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.
Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι η θρησκευτική ιδιότητα δεν πρέπει να ταυτίζεται με τη μητρική γλώσσα ή την εθνική ταυτότητα: «Η μητρική μας γλώσσα είναι τα πομακικά. Η πατρίδα μας είναι η Ελλάδα. Είμαστε Ελληνες Πομάκοι και μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Το ότι είμαστε μουσουλμάνοι δεν σημαίνει ότι η μητρική μας γλώσσα είναι τα τουρκικά ούτε ότι πρέπει να συνδέεται η θρησκεία μας με την τουρκική ταυτότητα».
Οπως εξηγεί, πολλά παιδιά πηγαίνουν στο δημοτικό έχοντας μάθει στο σπίτι κυρίως πομακικά. Ζητεί, επομένως, η Πολιτεία να εξασφαλίσει στους γονείς τη δυνατότητα επιλογής ελληνόγλωσσου δημόσιου σχολείου, χωρίς να παραμελεί τη διατήρηση της γλώσσας που τα παιδιά κληρονομούν από την οικογένειά τους.
«Και μαζί με τα ελληνικά πρέπει να βρούμε τρόπο να μη χαθούν τα πομακικά» σημειώνει και συμπληρώνει: «Εγώ, ως Πομάκος, ξέρω τι πρέπει να κάνω για να μάθουν το παιδί μου και αύριο το εγγόνι μου τη γλώσσα των παππούδων μας. Ομως με τις αποστάσεις και την ιδιαιτερότητα της περιοχής πόσο μπορεί να αντέξει μια οικογένεια μόνη της να μάθει ελληνικά; Εξι μήνες; Εναν χρόνο; Και μετά;».
