Η διπλωματική ορολογία έχει βοηθήσει σημαντικά, ειδικά τα τελευταία εικοσιτετράωρα, στη δημιουργία σύγχυσης για τα τεκταινόμενα στην ανατολική Μεσόγειο. Από τη στιγμή που απέπλευσε το «Oruc Reis» εισβάλλοντας στην περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ο δικός μας στόλος αρκέστηκε να το παρακολουθεί, ξέσπασε ένας άλλος… πόλεμος εννοιών και ερμηνειών που, αν μη τι άλλο, θολώνει τα νερά και απομακρύνει (σκοπίμως;) τη συζήτηση από την ουσία της.
Αυτό που σαφώς κατάλαβε η κοινή γνώμη ήταν η βούληση της κυβέρνησης (τουλάχιστον σε πρώτο στάδιο) να εμποδίσει κάθε τουρκική απόπειρα σε βάρος της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας. Και γύρω από αυτή τη βούληση υπήρξε (αυτονόητα) καθολική συσπείρωση.
Είναι εξίσου σαφές όμως ότι, περνώντας οι ώρες, το μήνυμα αυτό άρχισε να θολώνει και να εκπέμπεται μια στάση κάπως διαφορετική και αντιφατική. Ακόμη κι αυτές τις δύσκολες στιγμές βεβαίως αντιλαμβάνεται κανείς ότι χρειάζεται να γίνουν διπλωματικοί ελιγμοί, ενώ υπάρχουν και δεδομένα που, όσο διαρκεί η κρίση, δεν επιτρέπεται να βγαίνουν σε δημόσια θέα.
Αυτά είναι κατανοητά. Αυτό το οποίο, ωστόσο, δεν δικαιολογείται είναι η απουσία σαφούς και ξεκάθαρης εθνικής κόκκινης γραμμής. Καθένας δικαιούται να έχει την άποψή του για το ποια πρέπει να είναι αυτή η γραμμή. Και, βεβαίως, να την υποδεικνύει. Αποτελεί, όμως, ύψιστο καθήκον της πολιτικής ηγεσίας να την οριοθετήσει και να τη συνοψίσει.
Δεν περιποιούν τιμή σε κανέναν, τέτοιες κρίσιμες στιγμές, δικαιολογίες π.χ. περί «θορύβου» που εμποδίζουν τα καλώδια του «Oruc Reis» να κάνουν τις έρευνες. Με δεδομένες μάλιστα τις απειλές των Τούρκων ότι θα συνεχίσουν και σε άλλες περιοχές, οφείλει η κυβέρνηση να αποσαφηνίσει ποιο είναι το «μη περαιτέρω». Από ποιο σημείο και μετά η διπλωματία έχει εξαντλήσει τον ρόλο της και τα ανά 15λεπτο μηνύματα μέσω ασυρμάτου «αποχωρήστε από την ελληνική υφαλοκρηπίδα» δεν έχουν νόημα.
