Η Δύση πάντοτε υπερασπίζεται την εδαφική ακεραιότητα των χωρών που απειλούνται από δυνάμεις οι οποίες έχουν αντίθετα συμφέροντα με εκείνην. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Ουκρανία. Οι δυτικοί ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε δηλώσεις αλλά και σε έργα υπέρ της Ουκρανίας ακριβώς επειδή βρίσκεται σε διένεξη με τη Ρωσία.
Η επιδίωξη της Ρωσίας να προσαρτήσει τμήματα ουκρανικών εδαφών, στα οποία κυριαρχεί το φιλορωσικό στοιχείο (Ντόνετσκ και Λουχάνσκ), αντιμετωπίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ ως στρατιωτική εισβολή. Σε αυτή την περίπτωση, δεν έχουμε λόγια, διασκέψεις, ευχολόγια και ανούσιες συστάσεις για προσήλωση στην εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου. Το μόνο που συζητείται είναι η διάρκεια και η ποιότητα των κυρώσεων που θα επιβληθούν στη Ρωσία.
Όμως, από την άλλη πλευρά, υποθέσεις όπως η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και η κατοχή περίπου του 38% των εδαφών της χώρας αντιμετωπίζονται τόσο… βελούδινα, λες και δεν συνέβησαν. Οι δολοφονίες, οι βιασμοί, οι εκτελέσεις αιχμαλώτων από τους Τούρκους, οι ομαδικοί τάφοι, η παράνομη κατοχή και εκμετάλλευση περιουσιών Ελλήνων της Κύπρου, η δημιουργία του ψευδοκράτους, οι λεηλασίες, οι καταστροφές μνημείων, οι βεβηλώσεις εκκλησιών φαίνεται ότι δεν έχουν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να γεμίζει τα ταμεία της Τουρκίας με ευρώ, ενισχύοντάς την με διάφορες προφάσεις. Και οι ΗΠΑ, παρά τις κατά καιρούς διακυμάνσεις των σχέσεών της με τους πολιτικούς της χώρας, συνεχίζουν να στηρίζουν την Τουρκία είτε στρατιωτικά είτε πολιτικά ή οικονομικά ή ενθαρρύνοντας τις… εξορμήσεις της στην ευρύτερη περιοχή.
Η Ελλάδα και η Κύπρος γνωρίζουν πολύ καλά τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά με τα οποία «ζυγίζουν» τις υποθέσεις τους η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ, αλλά και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας.
Ο Ελληνισμός και στα δύο κράτη οφείλει να στηριχθεί στις δυνάμεις του, να μην ταυτίζεται με κανένα κέντρο ισχύος, αλλά να εκμεταλλεύεται τις περιστάσεις για να αποκομίζει όσα οφέλη δύναται. Ολα τα υπόλοιπα είναι άνευ ουσίας…
