Η καταδίκη της Αννας-Μισέλ Ασημακοπούλου σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή για τη διαρροή των προσωπικών δεδομένων των αποδήμων δείχνει την ανυπαρξία της σχέσης της κυβέρνησης με την έννοια του κράτους δικαίου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει… κατορθώσει να μεταλλάξει τη Νέα Δημοκρατία σε έναν πολιτικό οργανισμό όπου η ποινική καταδίκη δεν συνιστά πλέον λόγο πολιτικής αποπομπής, αλλά μια απλή, καθημερινή… «αναποδιά».
Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, ο οποίος έσπευσε να ξεπλύνει την καταδικασμένη πρώην ευρωβουλευτή, ισχυριζόμενος ότι «ένα e-mail δεν συνιστά σκάνδαλο» και ότι δεν τίθεται θέμα διαγραφής της, προκαλεί το κοινό αίσθημα. Οταν το ίδιο το Μαξίμου καλύπτει με τέτοιο θράσος μια καταδίκη επιφανούς στελέχους της παράταξης, αποδεικνύει ότι η ανομία έχει γίνει το επίσημο δόγμα της.. Για την παρέα του Μαξίμου, η παραβίαση των προσωπικών δεδομένων χιλιάδων πολιτών είναι απλώς «ένα e-mail». Η πολιτική τσίπα έχει χαθεί προ πολλού, και η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταντήσει, με κάθε επισημότητα, μια κυβέρνηση… ποινικών.
Ωστόσο, η καταδίκη αυτή ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και θέτει ένα αμείλικτο, δομικό ερώτημα: Αν για μια υπόθεση πλημμεληματικού χαρακτήρα, όπως αυτή της Ασημακοπούλου, η Δικαιοσύνη επέβαλε ποινή 20 μηνών, τι είδους καμπάνες πρέπει να ηχήσουν για τα κακουργήματα των υποκλοπών;
Αν η διαρροή μιας λίστας ηλεκτρονικών διευθύνσεων επιφέρει τέτοια καταδίκη, ποια πρέπει να είναι η τιμωρία για τη συστηματική, παρακρατική παρακολούθηση υπουργών, πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων και της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων μέσω της ΕΥΠ και του Predator; Το σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του ίδιου του πρωθυπουργικού γραφείου, αποτελεί μια βαριά κακουργηματική εκτροπή, μια ευθεία επίθεση στη Δημοκρατία.
Η περίπτωση Ασημακοπούλου είναι απλώς το προοίμιο. Οι καμπάνες για το παρακράτος των υποκλοπών δεν θα αργήσουν να ηχήσουν, και τότε κανένας κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι η κατάλυση του πολιτεύματος ήταν απλώς «ένα λάθος». Η Δικαιοσύνη, έστω και αργά, θα ζητήσει λογαριασμό από τους πραγματικούς αρχιτέκτονες της θεσμικής παρακμής.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
