Μπορεί στην Ελλάδα να ασχολούμαστε με τα «δικά μας», όπως είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργήσει νέες «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο ή με τα έργα και τις καταστροφικές ημέρες για τη χώρα μας του πρωθυπουργού τουρίστα, στην Ευρώπη, όμως, της δήθεν ευημερίας, γίνεται «δουλίτσα» σε όλα τα επίπεδα εις βάρος των Ευρωπαίων πολιτών.
- Από τη Μαρία Δεναξά
Βασικά εξακολουθούν να υιοθετούνται απάνθρωποι νόμοι που, αργά ή γρήγορα, θα εφαρμοστούν και στην Ελλάδα, μια και όλα αποφασίζονται από το ευρωστρατηγείο των Βρυξελλών, όπου τα πολυεθνικά λόμπι που κάνουν κουμάντο έχουν ισοπεδώσει, με μια διαστροφική τακτική που αγγίζει τα όρια του παραλόγου, κάθε χιλιοστό του κοινωνικού ιστού, κάθε πτυχή της κοινωνικής συνοχής, κάθε εκδήλωση κριτικής σκέψης, κάθε έννοια δημοκρατικής διακυβέρνησης, χωρίς καμία απολύτως αντίδραση από τα αντιπολιτευόμενα σώματα.
Τη στιγμή, λοιπόν, που η Δανία και η Γερμανία ετοιμάζονται να θεσμοθετήσουν σταδιακά την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 70 έτη για τις επόμενες δεκαετίες, μέτρο που θα επιβληθεί και στην Ελλάδα, όπου οι περισσότεροι πολίτες έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της αντοχής του βιοπορισμού, που πλέον θυμίζει την ταινία «Hunger Games» («Αγώνες πείνας»), στη Γαλλία ο Εμανουέλ Μακρόν, εν μέσω θέρους, επικύρωσε τη νομοθεσία για τον υποβοηθούμενο θάνατο, η οποία δημοσιεύτηκε στις 19 Αυγούστου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Ο Γάλλος πρόεδρος αγνόησε τις επιφυλάξεις του Συνταγματικού Συμβουλίου, αλλά και τους φόβους των υγειονομικών ενώσεων και των επαγγελματιών υγείας, που έχουν επισημάνει πως «ο διάλογος που προηγήθηκε υπήρξε ανεπαρκής» και ότι «υπάρχει κίνδυνος εκτροπών», όπως στην περίπτωση της Ολλανδίας.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία που επικυρώθηκε, για να αποκτήσει κάποιος πρόσβαση στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία θα πρέπει να είναι ενήλικος, να έχει γαλλική υπηκοότητα ή να κατοικεί πολλά χρόνια στη Γαλλία, να πάσχει από σοβαρή και ανίατη ασθένεια σε τελικό ή προχωρημένο στάδιο, να υποφέρει από αφόρητους σωματικούς πόνους και να διατηρεί μέχρι το τέλος ελεύθερη και ξεκάθαρη βούληση.
Το διάταγμα εφαρμογής του νόμου δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί, με αποτέλεσμα να αναβάλλεται η ουσιαστική έναρξη της ισχύος του. Εκτός από τις επιφυλάξεις του Συνταγματικού Συμβουλίου και του υγειονομικού προσωπικού, η Γερουσία αντιτάχθηκε επανειλημμένα, ενώ πέντε προσφυγές, μεταξύ των οποίων και μία ασυνήθιστη προσφυγή του πρωθυπουργού, ανέδειξαν τον διχασμό επί του θέματος στους κόλπους της κυβέρνησης. Θα πρέπει να σημειωθεί πως οι δυνατότητες προσφυγής συγγενών ή τρίτων προσώπων πριν από τον υποβοηθούμενο θάνατο παραμένουν πολύ περιορισμένες, καθώς είναι στην κρίση του δικαστή, του γιατρού και κυρίως του ίδιου του ασθενούς για να προχωρήσει η πράξη της ευθανασίας.
Εντονες αντιδράσεις
Το ερευνητικό Ιδρυμα Ζερόμ Λεζέν εξέφρασε την αγανάκτησή του, ενώ η ένωση «Les Éligibles et leurs Aidants» (οι δικαιούχοι και οι φροντιστές τους), που δραστηριοποιείται γύρω από τα ζητήματα της ευθανασίας, κατήγγειλε «τον απόλυτο κίνδυνο που συνιστά ο νόμος για τους πιο ευάλωτους».
Οι προειδοποιήσεις αυτές δεν είναι μεμονωμένες. Πολλοί Γάλλοι γιατροί επισημαίνουν πως «όταν το κράτος παύει να προσφέρει τα αυτονόητα για τη θεραπεία των πολιτών του, επιδίδεται στο να τους συνοδεύει προς τον θάνατο». Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση της δημόσιας υγείας στη Γαλλία τα τελευταία 30 χρόνια είναι ιδιαίτερα προβληματική, όπως στην Ελλάδα. Τα δημόσια νοσοκομεία υποχρηματοδοτούνται συστηματικά, μέχρις ότου το υγειονομικό προσωπικό να παραιτείται μαζικά και τα τμήματα επειγόντων περιστατικών να αναγκάζονται να κλείνουν τη νύχτα από την υποστελέχωση.
Ολόκληρες περιοχές αποκαλούνται πλέον «ιατρική έρημος», καθώς έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Χιλιάδες άνθρωποι στερούνται προσωπικού γιατρού και πρέπει να αναμένουν μήνες για έναν εξειδικευμένο γιατρό, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ασθένειες όπως είναι ο καρκίνος διαγιγνώσκονται πολύ αργά.
Επιπροσθέτως, έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο οι υπηρεσίες της παρηγορητικής φροντίδας, σε σημείο που περίπου είκοσι νομοί δεν διαθέτουν καμία ειδική μονάδα και το να πεθαίνει κανείς χωρίς να υποφέρει γίνεται γεωγραφικό προνόμιο! Από την άλλη, τα γηρατειά στη Γαλλία είναι πλέον για τους προνομιούχους, καθώς το οικονομικό κόστος έχει γίνει αβάσταχτο.
Οι τιμές διαμονής στους οίκους ευγηρίας είναι απαγορευτικές, όπως και η παραμονή στο σπίτι με συνοδό, με αποτέλεσμα οι πιο ευάλωτοι ηλικιωμένοι να θεωρούνται στις μέρες μας βάρος, απ’ όπου κι αν το δεις. Και είναι ακριβώς αυτή την τόσο σκοτεινή περίοδο που υιοθετείται το δικαίωμα στον υποβοηθούμενο θάνατο, αφού πρώτα οι κυβερνώντες έχουν υποσχεθεί παρηγορητική φροντίδα για όλους, η οποία στην πράξη εξακολουθεί να μην υπάρχει. Ταυτόχρονα ανοίγουν την πόρτα της εξόδου. Κι αυτό το αποκαλούν «ελευθερία επιλογής».
Η μεθοδική αφαίρεση όλων των άλλων επιλογών
Αλλά ποια επιλογή απομένει σε εκείνον από τον οποίο έχουν μεθοδικά αφαιρεθεί όλες οι άλλες επιλογές; Ο δικηγόρος Ερβάν Λε Μορεντέκ, αρθρογράφος της εφημερίδας «Λα Κρουά», έγραψε: «Ο Εμανουέλ Μακρόν πιθανότατα να είναι ο πρόεδρος, λίγο πριν από τη λήξη της θητείας του, που θα γίνει η πρώτη ευθανασία. Ετσι θα ολοκληρωθεί η συνηθισμένη λυκόφωτη ατμόσφαιρα ενός τέλους βασιλείας».
Αλλοι υπενθυμίζουν την ολλανδική εμπειρία, όπου τα κριτήρια διευρύνθηκαν σταδιακά πέρα από τις αρχικές προθέσεις, προκαλώντας καταγεγραμμένες εκτροπές, μεταξύ άλλων με την ευθανασία ενός ασθενούς ηλικίας 12 ετών. Η πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Καθολικών Οικογενειακών Ενώσεων, Πασκάλ Μορινιέρ, κάλεσε σε κινητοποίηση εν όψει των προεδρικών εκλογών: «Επόμενο βήμα: να απαιτήσουμε από τους υποψηφίους στις προεδρικές εκλογές να καταργήσουν αυτόν τον νόμο περί ευθανασίας και υποβοηθούμενης αυτοκτονίας».
Στη Γαλλία η έλλειψη πραγματικού διαλόγου με ένα μέρος των ενώσεων και των επαγγελματιών υγείας, καθώς και η μεγάλη επιρροή λόμπι για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας, όπως η ADMD, αφήνουν την αίσθηση του ανεκπλήρωτου για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα ζωής και θανάτου.
