● Αναγνώστης της στήλης, που εργάζεται στο Δημόσιο, επικοινώνησε και ζήτησε να γραφτεί κάτι για τους κατασυκοφαντημένους δημοσίους υπαλλήλους, που κάθε φορά που ξεσκεπάζεται κάποιο σκάνδαλο, τσουβαλιάζονται και παρουσιάζονται άπαντες σαν «τεμπέληδες, κηφήνες, λαμόγια και κομματόσκυλα».
● Eχει απόλυτο δίκιο ο καλός φίλος, αλλά, δυστυχώς, ουδείς θα του το δώσει επί Γης. Μόνο στο βασίλειο των ουρανών απονέμεται δίκαιο. Εδώ όχι. Ειδικά στην Ελλάδα που ακόμα και η Δικαιοσύνη θεωρείται… περιουσιακό στοιχείο του πρωθυπουργού δεν έχουμε ελπίδες απονομής δικαίου. Μόνο δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται.
● Γι’ αυτό στον φίλο και στους συναδέλφους του αφιερώνεται το ποίημα του Κ.Γ. Καρυωτάκη «Δημόσιοι Υπάλληλοι», το οποίο ανήκει στη συλλογή «Ελεγεία και Σάτιρες» (1927). Υπενθυμίζεται ότι και ο Κώστας Καρυωτάκης και δημόσιος υπάλληλος ήταν και αντιβενιζελικός και οι διώξεις τις οποίες υφίστατο από τους… φιλελεύθερους συνέβαλαν και στον κλονισμό της υγείας του (ψυχικής τε και σωματικής) και στην απόφασή του να τερματίσει τη ζωή του.
Δημόσιοι Υπάλληλοι
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μες στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα ’ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)
Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τῃ παρούσῃ αλληλογραφίᾳ
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.
Και μοναχά η τιμή τούς απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,
το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι.
Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.
π
