Ανατριχιαστικές περιγραφές δράσης οργανωμένων δικτύων σεξουαλικής κακοποίησης στην ανεξάρτητη έκθεση «Rape Gang Inquiry Report»
Η βρετανική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα από τα μεγαλύτερα σοκ της μεταπολεμικής της ιστορίας, καθώς η δημοσιοποίηση μιας ανεξάρτητης έκθεσης φέρνει στο φως της δημοσιότητας στοιχεία που προκαλούν κυριολεκτικά αποτροπιασμό. Η ανεξάρτητη έκθεση «Rape Gang Inquiry Report», η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα στις 16 Ιουνίου, ξεπερνά τις 200 σελίδες και καταγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη δράση οργανωμένων δικτύων σεξουαλικής κακοποίησης.
Σύμφωνα με το πόρισμα, τουλάχιστον 250.000 νεαρά κορίτσια, στην πλειονότητά τους λευκής αγγλικής καταγωγής, έπεσαν θύματα ομαδικών βιασμών, συστηματικού βασανισμού και σωματικής εμπορίας σε βάθος δεκαετιών, από ομάδες θηρευτών ασιατικής καταγωγής και μουσουλμανικής θρησκείας.
Και η βιομηχανοποιημένη κλίμακα των εγκλημάτων δεν είναι το μόνο εξοργιστικό στοιχείο της υπόθεσης, αφού έχει τεκμηριωθεί το γεγονός ότι οι κρατικές Αρχές επέδειξαν πρωτοφανή θεσμική αδράνεια, με σκοπό να προστατεύσουν την εικόνα… της «αρμονικής πολυπολιτισμικής συμβίωσης» στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η έκθεση καταγγέλλει ευθέως ότι υπήρξε συστηματική συγκάλυψη των γεγονότων από την Αστυνομία και τις κοινωνικές υπηρεσίες, οι οποίες προτίμησαν να θυσιάσουν την ασφάλεια ανήλικων παιδιών στον βωμό της πολιτικής ορθότητας, φοβούμενες μήπως κατηγορηθούν για ρατσισμό και στοχοποίηση συγκεκριμένων μειονοτικών ομάδων.
Ιδιωτική πρωτοβουλία
Η έρευνα αυτή είναι μια ιδιωτική και απόλυτα ανεξάρτητη πρωτοβουλία με επικεφαλής τον Βρετανό βουλευτή Rupert Lowe και την ενεργό συμμετοχή της Sammy Woodhouse, μιας γυναίκας που επέζησε από τη φρίκη αυτών των κυκλωμάτων και παλεύει εδώ και χρόνια για τη δικαίωση των θυμάτων. Η χρηματοδότηση του έργου επιτεύχθηκε μέσω crowdfunding, με χιλιάδες πολίτες να συνεισφέρουν οικονομικά προκειμένου να σπάσει η σιωπή γύρω από ένα θέμα που η επίσημη πολιτική σκηνή απέφευγε να αγγίξει στην ολότητά του, παρά τις συνεχείς καταγγελίες.
Οι συντάκτες της έκθεσης συγκέντρωσαν και ανέλυσαν στοιχεία από παλαιότερες εμβληματικές υποθέσεις που είχαν συγκλονίσει τοπικές κοινωνίες, όπως στο Rotherham, το Telford και το Rochdale, συνδυάζοντάς τα με δικαστικές αποφάσεις, καταθέσεις επαγγελματιών της πρώτης γραμμής και μαρτυρίες θυμάτων.
Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο. Δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά ή τοπικές δυσλειτουργίες, αλλά για ένα οργανωμένο εθνικό μοτίβο που εντοπίζεται σε τουλάχιστον 149 δήμους της χώρας, καταλαμβάνοντας σχεδόν το 40% των τοπικών περιφερειών του Ηνωμένου Βασιλείου, με τη γεωγραφία της φρίκης να εκτείνεται μέχρι και το ίδιο το Λονδίνο.
Επιπρόσθετα, η έκθεση σπάει ένα τεράστιο ταμπού, μιλώντας με απόλυτη ευθύτητα για την ταυτότητα των δραστών. Η ανάλυση εκατοντάδων καταδικαστικών αποφάσεων δείχνει ότι το 87% των καταδικασμένων για ομαδική σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών φέρουν διακριτά μουσουλμανικά ονόματα, ενώ ορισμένοι ερευνητές ανεβάζουν αυτό το ποσοστό ακόμα και στο 95%.
Η πλειονότητα των μελών αυτών των συμμοριών είναι άνδρες πακιστανικής καταγωγής, αν και καταγράφεται συμμετοχή και άλλων μειονοτήτων από τη Σομαλία, το Ιράν, τη Συρία ή την Τουρκία. Οι συντάκτες ξεκαθαρίζουν ότι αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι μουσουλμάνοι είναι ένοχοι, υπογραμμίζουν όμως τη συντριπτική υπερ-εκπροσώπηση της συγκεκριμένης ομάδας σε αυτό το είδος εγκλήματος σε σχέση με το ποσοστό τους στον γενικό πληθυσμό.
Μάλιστα, η έκθεση επιχειρεί μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη σύνδεση με τη θεολογική έννοια του al-walà wa-l-barà, η οποία σε ριζοσπαστικά ισλαμικά ρεύματα χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την εχθρότητα προς τους μη μουσουλμάνους και, σε ακραίες περιπτώσεις, τη σεξουαλική υποδούλωση γυναικών που θεωρούνται άπιστες, αν και πολλοί μετριοπαθείς θεολόγοι απορρίπτουν αυτή την ερμηνεία ως πλήρη διαστρέβλωση της θρησκείας τους.
Ο τρόπος δράσης αυτών των δικτύων ήταν καλά μελετημένος και στόχευε σε ευάλωτα κορίτσια, ηλικίας από 11 έως 15 ετών, πολλά από τα οποία προέρχονταν από διαλυμένες ή φτωχές οικογένειες, ή ζούσαν σε κρατικές δομές πρόνοιας. Οι δράστες προσέγγιζαν τα θύματα σε στάσεις λεωφορείων, έξω από σχολεία ή σε πλατείες, χρησιμοποιώντας μια στρατηγική που ξεκινούσε με ψεύτικη στοργή. Τους αγόραζαν δώρα, φαγητό, τσιγάρα, τις μεθούσαν ή τους έδιναν ναρκωτικά, κάνοντάς τες να πιστεύουν ότι βρήκαν έναν μεγαλύτερο σύντροφο που τις αγαπάει.
Πολύ γρήγορα όμως, η ψευδαίσθηση του φλερτ έδινε τη θέση της στον απόλυτο εφιάλτη, καθώς τα κορίτσια παραδίδονταν σε φίλους του υποτιθέμενου συντρόφου, κλειδώνονταν σε διαμερίσματα για μέρες και υφίσταντο επαναλαμβανόμενους ομαδικούς βιασμούς και άγριους ξυλοδαρμούς. Η βιντεοσκόπηση των πράξεων αυτών χρησίμευε ως μέσο εκβιασμού για να μη μιλήσουν ποτέ.
Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση που καταγράφεται στην έκθεση είναι η ιστορία της Αννας, η οποία το 2002, σε ηλικία μόλις 13 ετών, έπεσε θύμα κακοποίησης στο Μπράντφορντ. Στα 15 της χρόνια, εξαναγκάστηκε σε θρησκευτικό γάμο με βάση τη σαρία, και το πιο εξοργιστικό είναι ότι ο αρμόδιος κοινωνικός λειτουργός όχι μόνο ήταν παρών στην τελετή, αλλά ενέκρινε τη μετακόμισή της στο σπίτι των γονιών του βιαστή της, οι οποίοι μάλιστα εισέπρατταν κρατικό επίδομα αναδοχής, την ώρα που το ανήλικο κορίτσι ήταν έγκυος από την κακοποίηση.
Αλλα κορίτσια μεταφέρθηκαν παρά τη θέλησή τους στο εξωτερικό, όπως στο Πακιστάν, όπου παραμένουν εγκλωβισμένες σε καταναγκαστικούς γάμους μέχρι σήμερα. Αναφορές υπάρχουν ακόμη και για νεαρά κορίτσια τα οποία στοιβάζονταν σε κλουβιά και μεταφέρονταν από διαμέρισμα σε διαμέρισμα, ενώ περιγράφονται και πράξεις με υποβολή σε κτηνοβασία ή κακοποίηση με κάθε είδους αντικείμενα.
Η αποτυχία του κρατικού μηχανισμού είναι καθολική. Η αστυνομία κατηγορείται ότι αντιμετώπιζε τα θύματα ως προβληματικές έφηβες που αναζητούσαν την προσοχή, αγνοώντας τις καταγγελίες των γονιών και καταστρέφοντας κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία. Περιγράφεται μέχρι και στιγμή στην οποία κρατικοί λειτουργοί δίνουν «οδηγίες» σε θύτες, προκειμένου να μην τους ενοχλούν οι οικογένειες των θυμάτων.
Πολιτικές ευθύνες
Το εθνικό σύστημα υγείας περιέθαλπε παιδιά με εμφανή σημάδια σεξουαλικής βίας και εγκυμοσύνες, αλλά τα επέστρεφε στο ίδιο κακοποιητικό περιβάλλον. Ακόμα και τα σχολεία, αντί να προστατεύσουν τις μαθήτριες που έβλεπαν να επιβιβάζονται σε αυτοκίνητα μεγαλύτερων ανδρών έξω από τις πύλες τους, συχνά τις απέβαλλαν για ανάρμοστη συμπεριφορά.
Στο στόχαστρο της έκθεσης βρίσκονται και οι πολιτικές ευθύνες, με το Εργατικό Κόμμα να κατηγορείται για διαχρονική υποβάθμιση του προβλήματος προκειμένου να διατηρήσει τις ισορροπίες με τις μουσουλμανικές κοινότητες που αποτελούν κρίσιμη εκλογική βάση. Ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Καν επικρίνεται σφόδρα διότι, σύμφωνα με τους συντάκτες, διέθετε εσωτερικές αναφορές της αστυνομίας που επιβεβαίωναν τη δράση αυτών των συμμοριών στην πρωτεύουσα, αλλά επέλεξε να τις χαρακτηρίσει ως κακόβουλες και πολιτικά υποκινούμενες. Αναφορές γίνονται και για τον νυν πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ, για την περίοδο που κατείχε ηγετική θέση στον εισαγγελικό μηχανισμό, κατά την οποία χιλιάδες σχετικές υποθέσεις αρχειοθετήθηκαν χωρίς να ασκηθούν διώξεις.
Απόλυτο φίμωτρο η κουλτούρα του φόβου
Η κουλτούρα του φόβου απέναντι στην κατηγορία του ρατσισμού λειτούργησε ως το απόλυτο φίμωτρο. Κοινωνικοί λειτουργοί και αστυνομικοί που προσπάθησαν να αναδείξουν την εθνοτική διάσταση του προβλήματος δέχονταν πιέσεις να σιωπήσουν, με το μόνιμο επιχείρημα ότι δεν πρέπει να τροφοδοτηθεί η ακροδεξιά ρητορική. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, η έκθεση «Rape Gang Inquiry Report» προτείνει τώρα μια σειρά από εξαιρετικά σκληρά μέτρα, όπως η θέσπιση ειδικού νόμου για την ομαδική σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών με ελάχιστη ποινή τα 25 έτη, η αυτόματη απέλαση αλλοδαπών δραστών και η αφαίρεση υπηκοότητας για όσους έχουν διπλή.
Προτείνεται ακόμα και η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την επαναφορά της θανατικής ποινής σε ακραίες περιπτώσεις, η ποινικοποίηση της συγκάλυψης από δημόσιους λειτουργούς, καθώς και ο έλεγχος σε τεμένη που ενδέχεται να προσφέρουν καταφύγιο σε δράστες. Οι προτάσεις αυτές έχουν ήδη διχάσει τη χώρα, καθώς οργανώσεις δικαιωμάτων προειδοποιούν για μια επικίνδυνη στροφή στην ποινική πολιτική. Αυτή η βρετανική τραγωδία, όμως, αποτελεί ένα ηχηρό προειδοποιητικό σήμα για ολόκληρη την Ευρώπη, δείχνοντας τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει για τα πιο αδύναμα μέλη μιας κοινωνίας η επιλογή των Αρχών να εθελοτυφλούν μπροστά στο έγκλημα, προκειμένου να μη θίξουν τις κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες.
