Η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!», σε κείμενα των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη και την πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη, κάνει την Ελλάδα να γελάει με την καρδιά της.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Με ζωντανή τετραμελή ορχήστρα και τη σκηνοθετική υπογραφή του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, οι εξαιρετικοί πρωταγωνιστές Δημήτρης Πιατάς, Ελένη Κοκκίδου, Δημήτρης Μακαλιάς, Γιούλη Τσαγκαράκη, Ζερόμ Καλούτα, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Αλέξης Βιδαλάκης και Θανάσης Ισιδώρου ανεβαίνουν στη σκηνή σε μια εκρηκτική σύμπραξη και χαρίζουν αβίαστο γέλιο.
Με αιχμηρό χιούμορ, καταιγιστική ενέργεια και χορταστική πολιτική σάτιρα η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» σχολιάζει την εξωφρενική ελληνική πραγματικότητα, καυτηριάζοντας πρόσωπα, καταστάσεις και εμμονές της εποχής μας και το κάνει με τον πιο χαρούμενο τρόπο. Η Ελλάδα ξεδιπλώνεται στα μάτια μας κι όλοι θέλουν να μας τα πουν, από τη γειτόνισσα μέχρι τον ταξιτζή!
Μια ξέφρενη επιθεώρηση ξεπηδά κατευθείαν από τη δική μας απίστευτη καθημερινότητα: λατρεμένοι πρωθυπουργοί, τραγουδίστριες στο κυνήγι του επόμενου σουξέ για τη Eurovision, «τραμπικοί» πατριώτες με χρυσές στάνες και πολλά σκάνδαλα δημιουργούν ένα πανηγύρι επικαιρότητας χωρίς φρένο.
Χαρούμενοι εργαζόμενοι του… 13ώρου, «αδιάφθοροι» εισαγγελείς που λιώνουν μπροστά σε αγαπημένους υπουργούς -απίθανη σε αυτό το επιθεωρησιακό νούμερο η εξαιρετική ηθοποιός Ελένη Κοκκίδου-, αριστεροί σε κρίση ταυτότητας που αναζητούν την Ιθάκη τους και ένα πρωθυπουργικό επικοινωνιακό επιτελείο που κάνει οντισιόν για νέους θαυμαστές του πρωθυπουργού στο TikTok θα σας θυμίσουν οικείες αστείες καταστάσεις.
Και τα πράγματα δεν τελειώνουν εδώ… Υπουργοί εγκαινιάζουν βομβαρδισμένα νοσοκομεία, πρέσβειρες-superstars κάνουν διπλωματία στις πίστες, ενώ μανάδες μοιράζουν ζακέτες στα οδοφράγματα του Pride – και πάλι η Ελένη Κοκκίδου ως μαμά που θέλει τον γιόκα της να παντρευτεί δίνει τα ρέστα της στην κωμωδία.
Με καυστικές ατάκες και ανατρεπτικό χιούμορ, η παράσταση κάνει remix την ειδησεογραφία και την καθημερινότητά μας. Η σκηνή, όπως και η ζωή μας, γεμίζει με μπραντσάδικα και Airbnb σε φουλ ανάπτυξη, latte macchiato και business meetings για energy security και AI sustainability. Και κάπου στο Κολωνάκι, η αριστεία και η ατομική ευθύνη απολαμβάνουν brunch με avocado toast!
Kυρία Κοκκίδου, γιατί οι Ελληνες αγαπούν την επιθεώρηση;
Την αγαπούν γιατί βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από αυτήν, ενώ οι ηθοποιοί πάνω στη σκηνή λένε για αυτούς όλα εκείνα που θα ήθελαν οι ίδιοι να πουν στα εκάστοτε κέντρα εξουσίας. Ο ηθοποιός είναι η φωνή του θεατή και εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τα τεκταινόμενα. Η επιθεώρηση είναι μια βαλβίδα εκτόνωσης για τον θεατή. Βέβαια, όσα λέγονται στη σκηνή έχουν πολλή χαρά μέσα τους και χιούμορ. Ο θεατής φεύγει ανάλαφρος από την επιθεώρηση, όχι κουρασμένος όπως ήρθε από τους ρυθμούς της καθημερινότητας. Και εγώ την αγαπάω την επιθεώρηση. Αυτή είναι η τρίτη επιθεώρηση που παίζω και της έχω μεγάλο έρωτα. Θα έλεγα ότι η επιθεώρηση είναι μεγάλη ηδονή για τον ηθοποιό, γιατί εισπράττει άμεσα την αντίδραση του κοινού, το γέλιο του, το χειροκρότημα από νούμερο σε νούμερο. Και είναι πολύ δύσκολο είδος, γιατί σε κάποιες σκηνές είσαι τελείως μόνος σου, εσύ, οι θεατές και το σατιρικό κείμενο. Είναι μοναδικό θεατρικό είδος και πολύ ελληνικό.
Μόνο γι’ αυτό αγαπάτε την επιθεώρηση;
Την αγαπώ επίσης γιατί υπηρέτησαν εξαιρετικοί ηθοποιοί, όπως οι Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Ρίζος, Σωτήρης Μουστάκας, Σπεράντζα Βρανά, Στάθης Ψάλτης, Βασίλης Τσιβιλίκας, Κώστας Βουτσάς, Μάρω Κοντού. Η επιθεώρηση είναι για τον κόσμο, για τον λαό για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους του αγώνα. Είναι φοβερό είδος. Ο κόσμος βλέπει και γελά με τα χάλια του, με τα χάλια μας και τα αντιλαμβάνεται όλα μεμιάς. Ο ηθοποιός, όταν υπηρετεί την επιθεώρηση, είναι σαν ιερέας, ένας μεσάζων. Για μένα ο ηθοποιός ιερουργεί πάνω στη σκηνή, είναι λειτουργός. Εχει τον ρόλο του ενδιάμεσου, όπως ο ιερέας ανάμεσα στο ποίμνιο και στον Θεό. Βέβαια όλα αυτά από την ανάποδη μεριά. Εδώ ο ηθοποιός είναι ο ενδιάμεσος ανάμεσα στον λαό και στην εξουσία.
Από τα πιο καλογραμμένα κείμενα της παράστασης αναμφίβολα είναι αυτό της αδέκαστης και άμεμπτης δικαστίνας, η οποία, όταν την παίρνει στο τηλέφωνο ο αγαπημένος της υπουργός, κρύβει και τα στικάκια της αλήθειας και ξεχνά τα αποδεικτικά στοιχεία… Είστε απίθανη σε αυτό το νούμερο και σας αξίζουν πολλά μπράβο. Υπάρχουν τελικά αδέκαστοι δικαστές;
Δεν ξέρω αν υπάρχουν 100%, αλλά εύχομαι να υπάρχουν στην πλειονότητά τους. Στη δική μας επιθεώρηση ο τρόμος και ο φόβος των δικαστηρίων έχει αχίλλειο πτέρνα. Τον λατρεμένο της υπουργό. Η αδέκαστη δικαστής τελικά δεν είναι και τόσο ανεξάρτητη. Με ένα τηλέφωνο του υπουργού πετάει και τα αποδεικτικά στοιχεία, ξεχνάει πού έχει βάλει τα στικάκια, τους φακέλους. Θα μου πείτε, υπάρχουν τέτοιοι δικαστές; Για δείτε στην Αμερική με τον Τραμπ τι γίνεται; Θέλω να ελπίζω ότι οι δικαστές είναι ανεξάρτητοι και όχι προσκείμενοι στους υπουργούς.
Και πιστεύω ότι οι Ελληνες δικαστές κάνουν τη δουλειά τους με ελευθερία ή τουλάχιστον το εύχομαι. Στην Ελλάδα νιώθω ότι ένα 50% των πολιτών νιώθει ότι θα βρει το δίκιο του και ένα 50% ότι δεν θα το βρει. Θα μου πεις και στο εξωτερικό η Δικαιοσύνη είναι άμεμπτη; Οχι. Αλλά το 80% των νόμων λειτουργεί. Μπορεί όχι το 100% αλλά το 80% ναι, υπάρχει μια αξιοκρατία. Για την Ευρώπη, ναι. Για τη Λατινική Αμερική, όχι. Γι’ αυτό και βλέπετε πολλά νέα παιδιά από την Ελλάδα να φεύγουν για το εξωτερικό με λαμπρά πτυχία. Εμείς είμαστε μια χώρα που ακόμη έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι είμαστε μια χώρα που δημιουργήθηκε όχι μόνο από τον δικό μας μεγάλο εθνικό αγώνα αλλά και από τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων.
Από τα εξαιρετικά σκετς της επιθεώρησης ο ασθενής Μήτσος Τάκης, ο οποίος έχει μια πολύ σπάνια ασθένεια, όταν επισκέπτεται μια ιατρική τηλεοπτική εκπομπή για να βρει λύση στο πρόβλημά του. Η ψυχίατρος διαγιγνώσκει την ασθένεια: «Ολική άγνοια»… Ο κόσμος σ’ αυτό σημείο σφυρίζει δυνατά, γελάει, χειροκροτεί… Τι αισθάνεστε εκείνη τη στιγμή ως θίασος;
Ενα μούδιασμα. Ο κόσμος δεν έχει ξεχάσει τις 57 ψυχές στα Τέμπη, παρότι ο ασθενής Μήτσος Τάκης έχει ξεχάσει τι έχει συμβεί στη χώρα και το δυστύχημα, λόγω της ασθένειάς του, της «ολικής άγνοιας». Οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ χρόνια διαμαρτύρονταν σε όλες τις κυβερνήσεις ότι ο σιδηρόδρομος της χώρας έχει πολλά προβλήματα, αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα… Τελικά η αδιαφορία και η κοροϊδία έφεραν την τραγωδία. Ο κόσμος πλέον δεν έχει εμπιστοσύνη στους πολιτικούς, γιατί το κράτος υπολειτουργεί σε πολλούς τομείς. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στην πολιτική πλέον δεν υπάρχουν γοητευτικά πρόσωπα με όραμα. Και δεν λείπουν οι ηγέτες με όραμα μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Για αυτό και η κριτική των πολιτών γίνεται όλο και πιο έντονη, γιατί λείπει και αυτό το στοιχείο του ονείρου στο οποίο σε έβαζε ένας γοητευτικός πολιτικός που είχε στο μυαλό του μια προοπτική για τη χώρα.
Πώς βλέπετε σήμερα την ανθρωπότητα;
Υπάρχει μια σαφής στροφή στον συντηρητισμό. Και βλέπετε και στο νούμερο του Δημήτρη Πιατά, που υποδύεται έναν συντηρητικό οπαδό του Τραμπ, τι γίνεται… Συντηρητισμός δεν υπάρχει μόνο στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη. Ο Δημήτρης Πιατάς υποδύεται τον λευκό πατριάρχη άνδρα. Και σε αυτό το νούμερο λέγονται πολλές αλήθειες. Ξέρετε, υπάρχουν πολλές γυναίκες που βασανίζονται από την εξουσία του ανδρός, γι’ αυτό ακούμε συνεχώς και για γυναικοκτονίες, υπάρχουν και πολλοί ομοφυλόφιλοι που καταπιέστηκαν και βασανίστηκαν τόσα χρόνια μέσα σε συντηρητικές κοινωνίες, ομοφοβικές και κάποιοι έχασαν από ρατσιστικές επιθέσεις τη ζωή τους. Για αυτό και το πρότυπο αυτό της πατριαρχίας, του συντηρητισμού, φοβίζει.
Σήμερα βέβαια έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο. Μιλάμε με πολύ σύνθετους όρους και ατζέντες, συμπερίληψη, ενσυναίσθηση, ομπρέλα, μπούλινγκ, κανονικότητα, διαφορετικότητες…
Είμαστε σαν το εκκρεμές, από το ένα άκρο στο άλλο. Μας λείπει η ισορροπία. Δεν μπορείς να πεις ακόμη και στην κωμωδία «αυτός είναι κοντός, αυτός άσχημος», γιατί θα σου πουν ότι δεν είσαι πολιτικά ορθός… Ναι, καταλαβαίνω ότι είμαστε στο 2026 και πολλές ομάδες ανθρώπων έχουν φάει πολύ μπούλινγκ και δεν πρέπει να ντρέπονται για τίποτα, αλλά να μη φτάσουμε στον αφορισμό και στην υπερβολή. Ξέρετε, ο ρατσισμός είναι φόβος. Φόβος για το ξένο, το διαφορετικό. Ο φόβος για το ξένο μάς κάνει να απορρίπτουμε τον συνάνθρωπό μας. Αλλά η ανθρωπότητα πρέπει να προχωρήσει και να αψηφήσει τους φόβους της. Υπάρχει χώρος για όλους μας.
Μας συγκινήσατε ως μάνα που πάει σε παρέλαση pride για να διαδηλώσει μαζί με τον γιο της, αν και κατά βάση κατεβαίνει στην παρέλαση για να του πάει ζακέτα…
Ελληνίδα μάνα είναι αυτή, να μην τη νοιάζει αν έφαγε, αν κοιμήθηκε, αν έχει ζακέτα ο γιος της ή αν θα παντρευτεί; Και ο γάμος είναι κοινωνική καταξίωση. Θέλει να δει τον γιο της παντρεμένο, δεν τον θέλει μόνο του, γιατί ο γάμος είναι επιτυχία και ευτυχία. Σαν όλοι οι άλλοι άνθρωποι που δεν παντρεύτηκαν σ’ αυτή τη γη να μην είναι ευτυχισμένοι. Είπαμε, τα στερεότυπα είναι πολλά. Για τη μάνα αυτό που την καίει είναι ακόμη και ο γκέι γιος της να είναι παντρεμένος και με παιδί…
Στο μικροσκόπιο της επιθεώρησής σας και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι χρυσοφόροι Κρητικοί χορεύουν πεντοζάλη και βαφτίζουν τους δρόμους κτήματα και επικαλούνται και το δικαίωμα της σιωπής… Τι συμβαίνει στον τόπο μας;
Απίθανα πράγματα. Αλλά δεν είναι μόνο που τα πέντε πρόβατα βαφτίζονται κοπάδια και ο κόσμος αγανακτεί με τη ρεμούλα… Δεν σας φοβίζουν πλέον και τα fake news, η Τεχνητή Νοημοσύνη, τα τρολ και τα TikTok και όλα αυτά που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη;
Η αλήθεια είναι ότι γέλασα πολύ με το σκετσάκι που οι κυβερνητικοί επιτελείς έβαλαν μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης να τρώνε οι επιτήδειοι του ΟΠΕΚΕΠΕ τα γαμοπίλαφα όχι μόνο με την Ντόρα αλλά και με τον Τσίπρα…
Ε, δεν είναι τρομακτικό; Πλέον με την Τεχνητή Νοημοσύνη δεν ξέρεις πού είναι η αλήθεια και πού το ψέμα… Δεν υπάρχει διαφορά.
Στα τελευταία νούμερα της επιθεώρησης μας προβληματίσατε. Σε ένα από τα σκετς, οι ξένοι ορέγονται τις ομορφιές και τον πλούτο της χώρας μας και οι ήρωες της παράστασης μας λένε ότι πλέον «είμαστε σε πόλεμο και χρειάζεται όλοι μας να είμαστε σε εγρήγορση». Το νιώθετε και εσείς;
Δεν ξέρω αν είμαστε σε πόλεμο, αλλά είμαστε σε μεταίχμιο. Και φυσικά πολλοί ορέγονται το σπίτι μας. Η Ε.Ε φαντάζει πλέον στα μάτια όλων πολύ αδύναμη, σαν να μην μπορεί να κρατήσει τα μπόσικα και έχει αλλάξει η πολιτική σταθερότητα στην περιοχή από τους συνεχείς πολέμους. Το πλούσιο θαλάσσιο υπέδαφος της χώρας μας το θέλουν πολύ, όπως και τα θαλάσσια οικόπεδά της. Ο καπιταλισμός από την άλλη μεριά τρώει τις σάρκες του. Τα πάντα πωλούνται. Το μόνο που απεύχομαι είναι να ιδιωτικοποιηθεί το νερό στη χώρα μας, ευτυχώς ακόμη είναι δημόσιο και σε καλές τιμές, αλλά ποτέ δεν ξέρεις, καθώς όλα πλέον αγοράζονται για το κέρδος. Και εκεί χρειάζεται αγώνας.
Στην επιθεώρηση κάνετε λόγο για ατομική ευθύνη και αριστεία…
Την ατομική ευθύνη το κράτος στην Ελλάδα σ’ τη ζητάει, όταν το ίδιο δεν έχει καταφέρει να σε σώσει από τη φυσική καταστροφή… Η αριστεία είναι μια ωραία λέξη. Η αριστεία στη ζωή υπάρχει. Και, ναι, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με ταλέντο, με μυαλό, με πολλή δουλειά, που ξεχωρίζουν από τους άλλους, πώς να το κάνουμε. Προκόβουν και προοδεύουν στη ζωή. Και αυτό πρέπει να ήταν στόχος στον άνθρωπο, η συνεχής εξέλιξη. Να μη μένει στάσιμος. Να προχωρά. Και γι’ αυτό πολλά παιδιά, άριστοι μαθητές, φεύγουν από τη χώρα και πάνε στο εξωτερικό γιατί τα πτυχία τους, το μυαλό τους, αμείβεται. Ο άξιος γιατρός στο εξωτερικό θα αμειφθεί και, αν ξεχωρίζει στο νοσοκομείο όπου εργάζεται, θα αμειφθεί καλύτερα, όχι με χίλια ευρώ όπως στην Ελλάδα. Και αυτό δεν είναι άδικο. Αυτή είναι η αριστεία. Προοδεύω, αμείβομαι και αν δεν το κάνει το κράτος, το κάνει ο ιδιωτικός τομέας.
Τι σας λέει ο κόσμος στα καμαρίνια;
Είναι ενθουσιασμένος. Ερχονται και μας αγκαλιάζουν με ενθουσιασμό. Και αυτό συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα, σε όποιες πόλεις και αν έχουμε πάει μέχρι σήμερα. Χαίρονται πολύ με το σκετς της Eurovision. Γιατί η Eurovision αρέσει σε όλους, δεξιούς και αριστερούς, μας αφορά όλους. Γελάνε με την ατάκα, με τον Φωκά Ευαγγελινό. Οτι με τη χορογραφία του Ακύλα και το «Ferto» κουράστηκε και με την Κλαυδία και την «Αστερομάτα» πάνω στον βράχο ξεκουράστηκε. Οι Ελληνες έχουν ανάγκη να γελάσουν. Γελάνε και με το σκετς με τον Κωνσταντίνο Αργυρό και την Γκίλφοϊλ και τη διπλωματία των μπουζουκιών.
Οι Ελληνες είναι θυμωμένοι, νευρικοί, κουρασμένοι, ο πιο πολύς πληθυσμός, ιδίως στην Αθήνα, όχι τόσο στην επαρχία. Μεγάλος θυμός από τα προβλήματα. Η ζωή στην Αθήνα είναι αφόρητη, όλοι κάνουν τρεις δουλειές για να τα βγάλουν εις πέρας από την ακρίβεια, ενώ η επαρχία εγκαταλείπεται. Και στις άλλες χώρες της Ευρώπης η ζωή είναι δύσκολη, και στην Αγγλία και στη Γαλλία και στη Γερμανία, αλλά όχι τόσο χάλια. Γιατί εκεί, όπως είπαμε, ο άριστος πληρώνεται και ισχύουν κατά 80% οι νόμοι.
Και από πού να κρατηθούμε για να συνεχίσουμε τον αγώνα;
Ο καθένας από τις αξίες του, από ό,τι του δίνει χαρά. Οι αξίες και όσα μας έμαθαν οι παλαιές γενιές είναι παραδείγματα αναγκαία για τα παιδιά, την κοινωνία. Υπάρχουν και καλά νέα και καλοί άνθρωποι, που δεν σκοτώνουν, παιδιά που δεν βαράνε τους συμμαθητές τους στα σχολεία, αλλά όλα αυτά τα μαθαίνουμε ή τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν τον Κινέζο και πουλάνε μόνο το κακό, επειδή σοκάρει;
