Όταν στις 28 Απριλίου 1998 η Ιεραρχία εξέλεξε τον Χριστόδουλο, επέλεξε έναν πνευματικό οδοστρώματo που ήρθε να σαρώσει τη σκόνη του παρελθόντος. Από την πρώτη στιγμή, ο λόγος του υπήρξε καθηλωτικός, γεμάτος σφρίγος και πνευματική διαύγεια. Ήταν ο άνθρωπος που δεν φοβήθηκε να κοιτάξει τη νεολαία στα μάτια, να ζητήσει συγγνώμη και να πει το ιστορικό: «Ελάτε στην Εκκλησία ακόμα και με το σκουλαρίκι, ελάτε όπως είστε».
Ο Χρήστος Παρασκευαΐδης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 1939, γιος προσφύγων από την Αδριανούπολη. Μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον ποτισμένο με τις αξίες του Ελληνισμού της Ανατολής, έδειξε από νωρίς την κλίση του προς τον Θεό. Η ίδρυση της αδελφότητας «Χρυσοπηγή» και η παραμονή του στα Μετέωρα υπήρξαν οι σταθμοί που σμίλεψαν τον ασκητικό αλλά και μαχητικό του χαρακτήρα.
Ο Χριστόδουλος υπήρξε μια σπάνια, πολυδιάστατη προσωπικότητα. Νομικός, Θεολόγος, διδάκτωρ και γλωσσομαθής, συνδύαζε την αρχαιοπρεπή σοφία με τον σύγχρονο ευρωπαϊκό αέρα. Η ρητορική του δεινότητα δεν είχε προηγούμενο κάθε του ομιλία ήταν ένα μάθημα πατριδογνωσίας, πίστης και ανθρωπιάς. Κατάφερε να κάνει την Εκκλησία ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας, ιδρύοντας οργανισμούς για κάθε πονεμένη ψυχή: από τους τοξικομανείς και τις κακοποιημένες γυναίκες, μέχρι την παγκόσμιας εμβέλειας ΜΚΟ «Αλληλεγγύη».
Μητροπολίτης Δημητριάδος: Ο οραματιστής του Βόλου
Σε ηλικία μόλις 35 ετών, το 1974, εξελέγη Μητροπολίτης Δημητριάδος, ο νεότερος τότε στην Ιεραρχία. Στον Βόλο, το έργο του υπήρξε πρωτοποριακό, ίδρυσε το πρώτο εκκλησιαστικό ραδιόφωνο εκτός Αθηνών, δημιούργησε δομές για τη νεολαία και τους ηλικιωμένους, και μετέτρεψε τη Μητρόπολη σε ένα ζωντανό κέντρο πολιτισμού και κοινωνικής προσφοράς. Η ρητορική του δεινότητα και η αρθρογραφία του άρχισαν ήδη να προκαλούν αίσθηση σε πανελλήνιο επίπεδο.
Η αρχιεπισκοπεία της ελπίδας και της δράσης (1998-2008)
Με την ενθρόνισή του το 1998, ο Χριστόδουλος τάραξε τα νερά. Με τον επιβατήριο λόγο του, διακήρυξε την ανάγκη προάσπισης της Ελληνορθόδοξης ταυτότητας.
Σε μια εποχή που οι αξίες άρχισαν να ξεθωριάζουν, ο Χριστόδουλος υψώθηκε ως ένας ακλόνητος πύργος της Ρωμιοσύνης. Η μάχη του για τις ταυτότητες αποτέλεσε έναν ιερό αγώνα για το δικαίωμα του Έλληνα να μην αποκοπεί από τις ρίζες του. «Η Ελλάδα είναι η πατρίδα των Αγίων και των Ηρώων», μας θύμιζε, και ο λόγος του γινόταν ασπίδα απέναντι σε κάθε προσπάθεια αποχρωματισμού της εθνικής μας συνείδησης. Μέσα από τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια, απέδειξε ότι η Εκκλησία υπό την ηγεσία του παρέμενε το τελευταίο οχυρό της εθνικής μας συνείδησης. Παρά τις αντιπαραθέσεις, ο λαός τον ακολούθησε μαζικά, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του έναν ηγέτη που δεν φοβόταν να συγκρουστεί για τις ιδέες του.
Ο Οραματιστής της Συμφιλίωσης
Παρά τον αγωνιστικό του χαρακτήρα, ο Χριστόδουλος υπήρξε ο μεγάλος γεφυροποιός. Η ιστορική υποδοχή του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ στην Αθήνα το 2001 ήταν ένας άθλος διπλωματίας και αγάπης. Με το θάρρος του, κατάφερε να αποσπάσει μια ιστορική συγγνώμη για τα δεινά του παρελθόντος, λιώνοντας τον πάγο αιώνων και αναδεικνύοντας την Ελλάδα σε κέντρο της παγκόσμιας χριστιανοσύνης.
Το Τέλος
Η ασθένεια του 2007 υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος του αγώνας. Με καρτερία και πίστη, αντιμετώπισε τις δοκιμασίες, λέγοντας με συγκίνηση στο πανελλήνιο: «Είμαι ο Χριστόδουλός σας». Η άρνησή του να μεταφερθεί σε νοσοκομείο και η επιθυμία του να αφήσει την τελευταία του πνοή στην οικία του, έδειξαν μεγαλείο ψυχής.
Στις 28 Ιανουαρίου 2008, ο Χριστόδουλος πέρασε στην αιωνιότητα. Η κηδεία του, με τιμές αρχηγού κράτους και τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών που φώναζαν «Αθάνατος», ήταν η τελική επιβεβαίωση της αγάπης ενός ολόκληρου έθνους.
Σήμερα, 28 χρόνια μετά την εκλογή του, η παρακαταθήκη του παραμένει ολοζώντανη. Ο Χριστόδουλος μας δίδαξε ότι η Ορθοδοξία είναι δράση, είναι αγάπη, είναι ελευθερία. Υπήρξε ο Αρχιεπίσκοπος που έκανε τον Έλληνα να νιώθει υπερήφανος για την πίστη και την καταγωγή του.
Αιωνία και αθάνατη η μνήμη του μεγάλου μας Ποιμενάρχη!
