Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, τη μνήμη του Αγίου Βησσαρίωνος, Αρχιεπισκόπου Λαρίσης, και του Αγίου Νικήτα του Γότθου, δύο μορφών που έζησαν σε διαφορετικές εποχές, αλλά άφησαν το δικό τους ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία της Εκκλησίας.
Άγιος Βησσαρίων, Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης
Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε το 1490 στην Πόρτα Παναγιά Τρικάλων, σε μία δύσκολη περίοδο για τον ελληνισμό, λίγες δεκαετίες μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Μεγάλωσε σε βαθιά θρησκευόμενο περιβάλλον και από πολύ μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του προς τον μοναχισμό.
Σε ηλικία μόλις 10 ετών έγινε υποτακτικός στον Μητροπολίτη Λαρίσης Μάρκο, ενώ στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Το 1517 εξελέγη Επίσκοπος Ελασσώνος, το 1521 ανέλαβε την Επισκοπή Σταγών και το 1527 ανέβηκε στον μητροπολιτικό θρόνο της Λάρισας.
Η δράση του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα. Ο Άγιος Βησσαρίων ανέπτυξε σπουδαίο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο, βοηθώντας φτωχούς και πεινασμένους, ενώ φρόντισε ακόμη και για την εξαγορά και απελευθέρωση αιχμαλώτων. Παράλληλα, συνέδεσε το όνομά του με σημαντικά κοινωφελή έργα, χρηματοδοτώντας την κατασκευή δρόμων, εκκλησιών και γεφυριών. Ανάμεσά τους αναφέρονται γεφύρια στον Πορταϊκό, στη Σαρακίνα και στον Αχελώο.
Ιδιαίτερη θέση στο έργο του κατέχει η Μονή του Σωτήρος των Μεγάλων Πυλών, γνωστή ως Μονή Δουσίκου, στον Κόζιακα. Ο Άγιος εκοιμήθη το 1540 και η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 15 Σεπτεμβρίου, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία.
Ο Άγιος Νικήτας ο Γότθος
Την ίδια ημέρα η Εκκλησία τιμά τον Άγιο Νικήτα τον Γότθο, Μεγαλομάρτυρα του 4ου αιώνα. Ο Νικήτας καταγόταν από τους Γότθους και έζησε στην περιοχή πέρα από τον Δούναβη. Από νεαρή ηλικία γνώρισε τον Χριστιανισμό και συνδέθηκε με τον Επίσκοπο Θεόφιλο, ο οποίος είχε λάβει μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Ο Νικήτας εξελίχθηκε σε θερμό κήρυκα της χριστιανικής πίστης, σε μία περίοδο κατά την οποία οι Γότθοι βρίσκονταν αντιμέτωποι με έντονες θρησκευτικές και πολιτικές συγκρούσεις. Όταν ο Αθανάριχος εξαπέλυσε διωγμό εναντίον των Χριστιανών, ο Νικήτας συνελήφθη εξαιτίας της δημόσιας δράσης και του κηρύγματός του.
Παρά τα βασανιστήρια που υπέστη, αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη του. Τελικά καταδικάστηκε να καεί ζωντανός και μαρτύρησε το 372 μ.Χ., παραμένοντας μέχρι τέλους ακλόνητος στην πίστη του.
Η Εκκλησία τον κατέταξε στους Μεγαλομάρτυρες και τιμά τη μνήμη του στις 15 Σεπτεμβρίου, προβάλλοντας τη ζωή και το μαρτύριό του ως παράδειγμα πίστης, θάρρους και πνευματικής αντοχής.
