Δεν μασάμε εδώ στην «Ελλάδα 2.0» του Μητσοτάκη. Είμεθα άτρωτοι. Αρκεί να μη μας την πέσει κάνας ένοπλος 89χρονος…
Πάνω που ήμασταν σίγουροι ότι δεν μας σκιάζει φοβέρα καμιά και εγγυώνται οι Γάλλοι την ασφάλειά μας, ένας ψυχολογικά διαλυμένος, άπορος παππούς με παλιά καραμπίνα και καμπαρντίνα κατάφερε να ξεγυμνώσει την κυβερνητική παραμύθα περί δημόσιας τάξης και να της πάρει τα σώβρακα μπροστά στις κάμερες.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Δίπλα στη ΓΑΔΑ, δίπλα στον Αρειο Πάγο, δίπλα σε όλους αυτούς που μας σερβίρουν καθημερινά το παραμύθι της «σύγχρονης, ψηφιακής, ισχυρής Ελλάδας», ένας υπερήλικας ρακοσυλλέκτης διέσυρε όλα τα συστήματα ασφαλείας και πρόληψης εγκληματικότητας με καγχάζοντες θεατές Ελληνες και αλλοδαπούς. Κοντολογίς, ξαναγίναμε ρεζίλι και στους εαυτούς μας και διεθνώς.
Φαντάσου τώρα, αντί γι’ αυτόν τον ανήμπορο 89χρονο που με το ζόρι περπατάει, να ήταν ένας εκπαιδευμένος τζιχαντιστής. Ή ακόμα χειρότερα, δυο τρεις τέτοιοι, νεαροί, φανατικοί, με αυτόματα καλάσνικοφ, με εκρηκτικά και με το μυαλό ποτισμένο μέχρι το μεδούλι με μίσος. Δεν θα μιλούσαμε για «ελαφρά τραύματα» και για «ανθρωποκυνηγητό σε εξέλιξη». Θα μιλούσαμε για σφαγή, για αίμα στους διαδρόμους, για φρικτές σκηνές τρόμου από το κέντρο της Αθήνας. Και η αντίδραση του κράτους; Τα ίδια κλισέ: «Είμαστε σε συναγερμό», «ατυχές περιστατικό», «επιτροπή θα εξετάσει πιθανές ευθύνες», «έχουμε λάβει όλα τα μέτρα», «δεν θα επαναληφθεί».
Αυτό το περιστατικό είναι μια χαστούκα με το χέρι του ίδιου του συστήματος στο πρόσωπό του. Ενα κράτος που δεν μπορεί να προστατεύσει τους υπαλλήλους του από έναν 89χρονο με ψυχικές διαταραχές πώς, στην ευχή, θα προστατεύσει τους πολίτες του από οργανωμένο έγκλημα, από ισλαμιστές τρομοκράτες, από αλλοδαπές συμμορίες που πλέον κινούνται ανενόχλητες; Η απάντηση είναι απλή: Δεν μπορεί. Και δεν θέλει.
Η δημόσια τάξη στην Ελλάδα του 2026 είναι κατά κύριο λόγο επικοινωνιακή. Είναι φωτογραφίες με αστυνομικούς, δηλώσεις υπουργών με σοβαρό ύφος, drones, ιδρύσεις ελληνικού ΕφΜπιΑϊ (τρομάρα μας), κάμερες και παρουσιάσεις σε αμφιθέατρα. Από μέσα όμως είναι κούφια. Ολα κούφια. Οι υπηρεσίες είναι υποστελεχωμένες, οι ψυχικά ασθενείς αφέθηκαν στην τύχη τους, οι ηλικιωμένοι φτωχοί πεθαίνουν στην αφάνεια και, όταν κάποιος από αυτούς «σπάσει», αντί να αναρωτηθούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, προτιμάμε να παριστάνουμε τους έκπληκτους.
Ο 89χρονος δεν ήταν τρομοκράτης. Ηταν η απόδειξη. Η ζωντανή, περπατούσα, πυροβολούσα απόδειξη ότι ο αυτοθαυμασμός του επιτελείου για την «ασφάλεια» ισοδυναμεί μ’ ένα ολοστρόγγυλο τίποτα. Ενας άνθρωπος που το σύστημα τον είχε πετάξει στα σκουπίδια άρχισε να ρίχνει σφαίρες. Και για την απόδρασή του χρησιμοποίησε ταξί! Αυτή είναι η πραγματική Ελλάδα 2.0. Οχι η ψηφιακή, όχι η πράσινη, όχι η τάχα καινοτόμος. Είναι μια σκιά της Ελλάδας όπου ένας άπορος υπερήλικας με διαταραγμένο μυαλό καταφέρνει να εκθέσει τη γύμνια ενός αφελληνισμένου, διαλυμένου κράτους. Και αντί να ντραπούμε, κάποιοι θα βγουν να πουν «μεμονωμένο περιστατικό».
Ναι, μεμονωμένο. Πολύ μεμονωμένο. Σαν τα άλλα, τα χιλιάδες μεμονωμένα περιστατικά που δείχνουν πόσο ρόιδο τα ’χει κάνει ο υπαρκτός μητσοτακισμός. Εν κατακλείδι: Δεν μασάμε εδώ στην «Ελλάδα 2.0» του Μητσοτάκη. Είμεθα άτρωτοι. Αρκεί να μη μας την πέσει κάνας ένοπλος παππούλης…
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»