Θα σας έχει τύχει ασφαλώς να παρακολουθήσετε ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Και θα έχετε επίσης ασφαλώς αντιληφθεί το άγχος των παρουσιαστών να καλύψουν τη τρίωρη εκπομπή τους, όχι επειδή δεν τους φτάνει ο χρόνος, αλλά επειδή τους περισσεύει.
Αρχίζουν λοιπόν με τις «καλημέρες», στις οποίες περιλαμβάνουν όλους τους νομούς και τις πόλεις της χώρας: «Καλημέρα στην όμορφη Καλαμάτα», «στη λεβεντογέννα Κρήτη», «στη μαγευτική Θεσσαλονίκη μας» και τράβα κορδόνι. Και συνεχίζουν με «καλημέρα στην Ελένη από την Κέρκυρα», «στη Νίκη από την Καβάλα», «στη γυναικάρα απ’ το Κιλκίς» και αραδιάζουν καμιά εκατοστή υπαρκτές και ανύπαρκτες… καλημεροδέκτες!
Ακολουθεί τραγούδι μακράς διαρκείας και μόλις τελειώνοντας να την πάλι η χαρούμενη φωνή. «Φίλοι μας, το τηλεφωνικό μας κέντρο πάει να σπάσει από τα μηνύματά σας». Μπούρδες. Στη χάση και στη φέξη αν παίρνει κανένας. Μετά περνάμε στα ευχαριστήρια.
«Ευχαριστούμε τον Αλέκο από τη Ρόδο για τα καλά του λόγια», «την Αρετή από τους Αμπελοκήπους για το όμορφο ποίημα που μας έστειλε», «τον Στράτο από το Λεβερκούζεν, που μέσα από την εκπομπή μας χαιρετάει τους δικούς του στο χωριό (εδώ μπορεί να παίζει σιγά σιγά και το «Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν»), «ο Ντίνος από το Ναϊρόμπι στέλνει τους χαιρετισμούς του στην πατρίδα του την Καλαμάτα (εδώ πια το «μαντίλι Καλαματιανό» δικαιωματικά ξεσηκώνει) και μετά… «Αυτά για σήμερα. Τα λέμε αύριο πάλι». Οπως κι εμείς.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»