Η απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να κρατήσει άλλη μια φορά την υπόθεση των υποκλοπών στο αρχείο, χωρίς να διερευνήσει ούτε καν την πτυχή της κατασκοπίας, προσβάλλει την ίδια την έννοια της Δικαιοσύνης.
Ο κ. Τζαβέλλας αποφάνθηκε ότι δεν αποδείχτηκε η ύπαρξη «κρατικού απορρήτου» στις συσκευές που στοχοποιήθηκαν με το Predator. Τα στοιχεία που προέκυψαν από την πρωτόδικη απόφαση του Πλημμελειοδικείου χαρακτηρίστηκαν «υποθετικά» και «επισφαλή». Με λίγα λόγια, ο ανώτατος εισαγγελέας μάς λέει ότι δεν πρόκειται για κατασκοπία. Λες και οι συνομιλίες του αρχιστράτηγου και των υπουργών δεν προστατεύονται από τον νόμο του απορρήτου.
Είναι προκλητικό ο κ. Τζαβέλλας να ζητάει από νοήμονες ανθρώπους να… χάψουν ότι δεν τίθεται θέμα κατασκοπίας, όταν αποδείχτηκε ότι υπήρξε σπείρα, με τη συμμετοχή αλλοδαπού, που με ξένο λογισμικό υπέκλεπτε συνομιλίες του υπουργού Εξωτερικών, του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλων υπουργών και κυβερνητικών στελεχών.
Αν ο Αρειος Πάγος, με την πλήρη πρόσβαση που έχει σε όλη τη δικογραφία, σε όλα τα διαθέσιμα στοιχεία, κρίνει ότι δεν είναι κατασκοπία, τότε προφανώς ξέρει ακριβώς τι είναι. Γνωρίζει ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί, ποιοι έδωσαν τις εντολές, ποιοι ωφελήθηκαν από την παράνομη παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων και υπουργών της κυβέρνησης.
Γιατί δεν τους αποκαλύπτει; Γιατί δεν προχωρά σε ονομαστικές παραπομπές, σε εξέταση μαρτύρων, σε άρση απορρήτων όπου χρειάζεται; Γιατί η απόφαση εκδίδεται με τέτοια ταχύτητα και χωρίς καμία ουσιαστική έρευνα, αγνοώντας ακόμα και νεότερα στοιχεία που κατατέθηκαν;
Η εναλλακτική είναι ακόμα χειρότερη: Αν ο Αρειος Πάγος γνωρίζει ότι πρόκειται για κατασκοπία και την αρνείται, παίρνει μέρος στη συγκάλυψης του εγκλήματος. Γίνεται συνεργός στην προσπάθεια να μείνει στο σκοτάδι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών που έχει γνωρίσει η χώρα μεταπολιτευτικά.
Ο λαός δεν είναι ηλίθιος. Βλέπει την ίδια ηγεσία του Αρείου Πάγου να εμφανίζεται ξανά και ξανά σαν ασπίδα προστασίας γύρω από το Μαξίμου. Βλέπει εισαγγελείς που ήταν επόπτες της ΕΥΠ την εποχή των υποκλοπών να κρίνουν τώρα την ίδια τους την εποπτεία. Βλέπει μια Δικαιοσύνη που, στις ανώτατες βαθμίδες της, λειτουργεί σαν παρακολούθημα της εκτελεστικής εξουσίας.
Κι αυτό είναι κατάντια…
