Στην αρχή, λίγη ιστορία – ή μάλλον φρεσκάρισμα της ασθενούς μνήμης μερικών. Η Νέα Δημοκρατία είναι η δικιά μας παράταξη, έστω και ολίγον (ή πολύ…) μεταλλαγμένη. Είναι η εξέλιξη του Ελληνικού Συναγερμού του στρατάρχη Παπάγου, για να το «πιάσουμε» από τη λήξη του συμμοριτοπόλεμου και μετά. Είναι η σαρξ εκ της σαρκός της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ασχέτως αν, μετά τη Μεταπολίτευση, όπως είπαμε, μας προέκυψε ολίγον… κάπως.
Οταν λοιπόν η παράταξή σου φανερά εκτροχιάζεται και πηγαίνει σαν καράβι στα βράχια, η λύση δεν είναι η φυγή ή η αδιαφορία, διότι έτσι την αφήνεις στους «εισβολείς» που ενέσκηψαν και σ’ την πήραν μέσα απ’ τα χέρια. Οταν βλέπεις την παράταξή σου, η οποία παραδοσιακά εκπροσωπεί το υγιές κομμάτι της κοινωνίας να περιέρχεται στα χέρια τέως (ή και νυν;) φανατικών αντιπάλων και υβριστών της, δεν φεύγεις. Κάθεσαι και μάχεσαι. Δεν ψηφίζεις νόμους για τους ομοφυλόφιλους, τους οποίους δεν πιστεύεις. Δεν ανέχεσαι να σε κάνουν πέρα για να υπουργοποιήσουν πρώην φανατικούς εχθρούς σου ή εξωκοινοβουλευτικούς -δήθεν επιστήμονες και προοδευτικούς- εκτός της παρατάξεως. Δεν θα φύγεις εσύ. Να φύγουν αυτοί που την κατάντησαν έτσι. Είναι γνωστό ότι τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Το στρίβειν δά της φυγής δεν είναι λύση. (Το παρόν, με αφορμή και την παραίτηση του κ. Τσουχαντάρη, στελέχους στην Αυστραλία)
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»