Η λογική της συνεχούς υποχωρητικότητας στις αναθεωρητικές πράξεις της Τουρκίας , φέρνει τα αποτελέσματα που ζούμε χρόνια τώρα και έχουν ενταθεί τους τελευταίους μήνες. Η νομοθέτηση της «γαλάζιας πατρίδας» από το τουρκικό κοινοβούλιο, η παρενόχληση ερευνητικών πλοίων στην ελληνική ακτογραμμή από πλοία της Τουρκίας, όπως έγινε στην Αστυπάλαια, είναι ορισμένα από τα αποτελέσματα της λογικής των ήρεμων (;) νερών που ακολουθεί κυβέρνηση. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γιώργος Γεραπετρίτης, ακόμη και σήμερα επενδύει σε αυτήν την λάθος πολιτική.
Μια ημέρα μετά το περιστατικό παρενόχλησης στην Αστυπάλαια, δήλωσε στο συνέδριο Energy Transition Summit που διοργανώνουν οι Financial Times και η Καθημερινή: «Έχουμε καταβάλει σημαντικές προσπάθειες με την Τουρκία και πιστεύω ότι έχουμε σημειώσει σημαντική πρόοδο, και θα ήταν απόλυτη σπατάλη να έχουμε οπισθοδρόμηση».
Όσον αφορά στο νομοσχέδιο για την «γαλάζια πατρίδα», που χωρίζει το Αιγαίο στα δύο και για να ταξιδέψουμε στα ελληνικά νησιά , θα πρέπει σύμφωνα με τους Τούρκους να ζητάμε την άδειά τους, η ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί τον ίδιο λάθος δρόμο με το «τουρκολιβυκό μνημόνιο». Μας έλεγαν ότι δεν έχει καμία νομική ισχύ, αλλά παράγει αποτελέσματα. Το ίδιο υποστηρίζει και ο κ. Γεραπετρίτης: «Εάν οποιαδήποτε χώρα επιλέξει να λάβει μονομερώς μέτρα, τα οποία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, θα έπρεπε να οργανωθούν σε πολυμερές ή διμερές επίπεδο, αυτά έχουν μόνο εσωτερική ισχύ και δεν έχουν διεθνή εφαρμογή».
Παράλληλα ο κ. Γεραπετρίτης επισήμανε: «Η νέα εποχή της εξωτερικής πολιτικής χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι δεν μπορούμε να κάνουμε καμία ουσιαστική πρόβλεψη, καθώς υπάρχουν τόσες πολλές παράμετροι που είναι εντελώς ασαφείς και ευάλωτες. Αυτό που κάνεις στην πραγματικότητα είναι να διαμορφώνεις απαντήσεις για όλα τα πιθανά σενάρια. Και αυτό ακριβώς κάνουμε τώρα όσον αφορά την τουρκική νομοθεσία σχετικά με τη νομιμοποίηση της ”Γαλάζιας Πατρίδας”».
«Το διεθνές δίκαιο πρέπει απλώς να υπερισχύει των εσωτερικών μας προθέσεων, σκοπών ή οραμάτων. Και έτσι λειτουργούν οι διμερείς μας σχέσεις. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη το δίκαιο της θάλασσας. Η Τουρκία έχει σκόπιμα απέχει από την υπογραφή και την κύρωση της UNCLOS, αλλά αυτές οι διατάξεις αποτελούν μέρος του διεθνούς δικαίου, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ουσιαστικά δεσμευτικές για όλα τα κράτη, τόσο τα υπογράφοντα όσο και τα μη υπογράφοντα».
Και τα ευχολόγια συνεχίζονται.
