Ο Μ. Αεράκης δηλώνει για την παράσταση «Ο Αρχάγγελος της Κρήτης» πως πρώτη φορά ένιωσε έτσι ανεβαίνοντας στη σκηνή
- Συνέντευξη στη
Σπυριδούλα Τριάντου
Για πρώτη φορά ζωντανεύουν στη θεατρική σκηνή η ζωή και το έργο του Νίκου Ξυλούρη «Ο Αρχάγγελος της Κρήτης». Οι αφηγήσεις της συντρόφου του Νίκου Ξυλούρη, Ουρανίας, συναντούν το κείμενο της φιλολόγου και συγγραφέως Ζαχαρένιας Πετράκη και τη σκηνοθετική ματιά του Νικορέστη Χανιωτάκη, για να ξεδιπλώσουν από κοινού τη ζωή και την πορεία του σπουδαίου Κρητικού τραγουδιστή και λυράρη, που ενσαρκώνει επί σκηνής ο Αιμίλιος Σταματάκης. Ο Νικορέστης Χανιωτάκης στο θέατρο Ηβη επιχειρεί να αναπαραστήσει τη μορφή του Ξυλούρη όχι μόνο ως έναν ερμηνευτή-σύμβολο, αλλά και ως έναν άνθρωπο που τραγουδούσε με την ψυχή ενός λαού.
Ο ταλαντούχος ηθοποιός Μιχάλης Αεράκης, που γεννήθηκε στα Ανώγεια, όπως ο Νίκος Ξυλούρης, και έχει πολλές μνήμες μαζί του, υποδύεται τον πατέρα του αείμνηστου καλλιτέχνη, τον Ψαρογιώργη. Ο ηθοποιός λίγες μέρες μετά τη συγκλονιστική πρεμιέρα στο θέατρο Ηβη μιλά για την εμπειρία του στη «δημοκρατία».
Ποια είναι η σχέση σας με τον Νίκο Ξυλούρη;
Η σχέση μου μαζί του ήταν πάντα ιδιαίτερη· ήταν συγγενής της μητέρας μου, ξαδέρφια, και έτσι μεγάλωσα με τα ακούσματά του. Ηταν ένας άνθρωπος δοτικός και μέσα σε μόλις μία δεκαετία -από το ’70 μέχρι το ’80- σφράγισε μια ολόκληρη εποχή με το ήθος και τα τραγούδια του. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα γινόταν παράσταση για τη ζωή του ανθρώπου που γνώρισα τόσο καλά, και μάλιστα με μένα στον ρόλο του πατέρα του. Οι στιγμές του έργου είναι τόσο συγκινητικές που δεν μπορώ να τις ξεπεράσω.
Πώς νιώσατε πάνω στη σκηνή;
Για μένα όλο αυτό ήταν ένα σοκ. Πρώτη φορά ένιωσα έτσι ανεβαίνοντας στη σκηνή. Οι στιγμές του έργου είναι τόσο συγκινητικές που δεν μπορώ να τις ξεπεράσω. Για πρώτη φορά είδα τον κόσμο όρθιο να χειροκροτεί με τόση θέρμη ακόμη και σε ένα μικρό τραγουδάκι.
Η συνεργασία σας πώς ήταν;
Αψογη. Ο σκηνοθέτης Νικορέστης Χανιωτάκης είναι ένα πολύ χαρισματικό παιδί. Στην αρχή της παράστασης προβάλλεται ένα βίντεο 15 δευτερολέπτων· που δείχνει τον ξυπόλητο και διωγμένο Νίκο στα Ανώγεια, αλλά και το πάθος του για τη λύρα, την οποία απέκτησε στα 12 του, όταν του την πήρε ο πατέρας του. Συγκλονιστική είναι και η εμφάνιση της Αλκηστης Πρωτοψάλτη, η οποία ανοίγει το «βιβλίο των αναμνήσεών» της για τον Νίκο Ξυλούρη. Εξαιρετικός είναι και ο Αιμίλιος Σταματάκης· η επιλογή του ηθοποιού ήταν καθοριστική. Ολοι είναι ταλαντούχοι και δέσαμε πολύ γρήγορα, με τη βοήθεια του σκηνοθέτη αλλά και με τη δική μου συμβολή, ώστε να φτάσουμε σε αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα.
Υπάρχει κάποιο ξεχωριστό σημείο στην παράσταση που σας αγγίζει ιδιαίτερα;
Ναι… Υπάρχει και μια ιδιαίτερα δυνατή σκηνή, φανταστική, που κι εγώ ο ίδιος έχω βάλει το χεράκι μου για να αποδοθεί όπως της αξίζει. Για πρώτη φορά βλέπουμε τον Νίκο Ξυλούρη μόνο του στο Memorial. Εκεί εμφανίζομαι εγώ, ο πατέρας του, νεκρός, και ακολουθεί ένας διάλογος ανάμεσα στους δυο μας. Είναι μια στιγμή συγκλονιστική – μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
