Η Δημοτική Πινακοθήκη Αίγινας, Παλαιάς Χώρας 6, συνεχίζοντας το εικαστικό της πρόγραμμα, φιλοξενεί τον καθηγητή, συγγραφέα και διανοούμενο Δημήτρη Σεβαστάκη, με την ιδιότητα του διακεκριμένου ζωγράφου, που με διηνεκή αναφορά στο έργο του αγαπημένου του δασκάλου Γιάννη Μόραλη, επίσης μένει και δημιουργεί εκεί.
Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, τελεί σε διοργάνωση του Δήμου Αίγινας και υπό την αιγίδα του 17ου Aegina Fistiki Fest. Περισσότερα από 60 έργα, λάδια, ακρυλικά, παστέλ, τέμπερες αλλά και σχέδια με μολύβι, τοπία και πρόσωπα, πολλά από τα οποία εκτίθενται για πρώτη φορά, έχοντα δημιουργηθεί με αφορμή τη μεταφορά της έκθεσης στην Αίγινα, παρουσιάζονται στην έκθεση. Ο τίτλος της, «Ο λόγος και ο τόπος», συμπυκνώνει υπαινικτικά όλα όσα απασχολούν τον ζωγράφο. Η πρώτη ενότητα, «Ο λόγος», συμπεριλαμβάνει φανταστικούς, αποκλίνοντες λογοτεχνικούς «εκτός ορίων» ήρωες, σε πορτρέτα όμοιων διαστάσεων, δημιουργημένα κυρίως με ακρυλικά χρώματα, που επιτρέπουν την αμεσότητα και εμπνευσμένα από παραβάτες, δράστες συχνά βαρύτατων εγκλημάτων, που η παγκόσμια λογοτεχνία έχει χρησιμοποιήσει τα «έργα τους» για να μελετήσει τον φόνο, την τιμωρία, την ίαση, τη μετάνοια, την εμμονική επανάληψη, αν και σχεδόν ποτέ αυτοί, οι ακούσιοι συνδημιουργοί, δεν υπήρξαν οι λήπτες της λογοτεχνικής τους αντήχησης.
Συμπεριλαμβάνει, επίσης, τους αναγνώστες ή «παραλήπτες» του «κειμένου», πορτρέτα καμωμένα με λάδι οικείων, φίλων και αυτοπροσωπογραφίες, πορτρέτα ανασύστασης άλλων ζωγράφων, όπου ο ζωγράφος τα επαναπροσεγγίζει καθιστάμενος εκ νέου σπουδαστής. Τέλος, σχέδια λογοτεχνών και άλλων δημιουργών με μολύβια, γραφίτη και μελάνι, που μέσω της ζωγραφικής ιδιότητάς τους προσεγγίζουν τα κείμενα εκείνα που καθορίζουν τις αναζητήσεις του ζωγράφου, τρέπονται δηλαδή σε ιδιόχειρες συμβιώσεις με εκείνα. Η δευτέρα ενότητα, «Ο τόπος», εστιάζει σε δύο διαφορετικές, συγκλίνουσες οδούς, από τη μία η ζωγραφική τοπίου σε Σάμο, Υμηττό και Αίγινα. Κι από την άλλη τα τοπία σιωπής, τα μεγαλύτερης διάστασης έργα, που δημιουργούνται εντός εργαστηρίου, παράλληλα με τις μελέτες στην ύπαιθρο και σε εναλλαγή με τα πορτρέτα, καθώς το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Πρόκειται για έργα άλλοτε συμβολικά που εμπίπτουν στην αποταμιευθείσα μυθολογία του ζωγράφου, έργα όπου τη σιωπή του ουλτραμαρίν διασχίζουν οι λύκοι, η Σελήνη και τα πλοία που ταξιδεύουν τη νύχτα και άλλοτε για έργα «εργαστηρίου» με παραλλαγές κυριολεκτικής αστικής θέασης και κρυμμένες αριθμολογημένες τριλογίες. Στο σύνολό τους πρόκειται για έργα προσωπικών τόπων ή ίσως πρόκειται για μια απόπειρα «να έρθει πίσω ό,τι έφυγε».
