Η γενοκτονία είναι καλή και «ανθρωποκεντρική» όταν τη διαπράττουν αριστεροί. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιο συμπέρασμα βγάζεις όχι μόνο ακούγοντας τον κάθε Ζίζεκ να μπουρδολογεί, αλλά ξαναδιαβάζοντας μια συνέντευξη του Τσίπρα στο περιοδικό «Schooligans» (Απρίλιος 2008), όπου ο Alexis εκφράζει τον θαυμασμό του για τον Μάο Τσε Τουνγκ και ακολουθεί ο εξής διάλογος με τους συντάκτες του περιοδικού:
Τσίπρας: Η σκέψη πίσω από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο είναι ότι πρέπει συνεχώς να αμφισβητούμε τις δομές και την νομενκλατούρα, ακόμα κι όταν είμαστε μέσα στην «επαναστατική» διαδικασία. Αυτή είναι μια σημαντική σκέψη.
«Schooligans»: Μα αυτό είναι αστείο! Δηλαδή ο Μάο στη θεωρία ενθάρρυνε την αμφισβήτηση και στην πράξη επέβαλε τη λογοκρισία;
Τσίπρας: Είναι πολύ αντιφατικό, το ξέρω. Ο Μάο εκτιμούσε ότι αυτό που κάνει είναι ένα βήμα προς τη σοσιαλιστική κοινωνία. Και πίστευε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά, ο σκοπός του, η πρόθεσή του ήταν καλή.
Schooligans: Απ’ αυτή την καλή πρόθεση πέθαναν 38 εκατομμύρια άνθρωποι! Περισσότεροι απ’ όσους σκότωσε και ο Χίτλερ!
Ανθρωπιά…
Τσίπρας: Ε, τώρα δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον Χίτλερ με τον Μάο! Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο.
«Schooligans»: Αυτό λίγο ενδιαφέρει τον άνθρωπο που πεθαίνει…
Τσίπρας: Οχι, δεν είναι έτσι. Και τέλος πάντων δεν είχαν ούτε κρεματόρια ούτε φούρνους με Εβραίους…
«Schooligans»: Νεκρούς, πάντως, είχαν περισσότερους!
Τσίπρας: Καταρχάς, αυτοί οι αριθμοί αμφισβητούνται. Μένει να αποδειχτούν ιστορικά και τότε να το ξανασυζητήσουμε.
Το ‘πιασες το υπονοούμενο, αναγνώστη; Κάτσε πρώτα να μετρήσεις εκατομμύρια νεκρούς Κινέζους, να αθροίσεις τα κόκαλα που σκόρπισε ο Μάο στην αχανή χώρα του κι έπειτα να πας να το ξανασυζητήσεις με τον Alexis. Αν σου ξεφύγει κάνα κρανίο στο μέτρημα, θα πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή την καταγραφή της ανθρωποκεντρικής σφαγής από τον σύντροφο Μάο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από αναπόσπαστο τμήμα του «δημοκρατικού τόξου», είναι και τεχνοκρατικό κίνημα της Αριστεράς. Λατρεύει τους καλούς λογαριασμούς (όταν πρόκειται για εκτελεσμένους και εκτοπισμένους «αντιφρονούντες»). Αχ, βρε κατακαημένη Ελλάδα, πού έχεις μπλέξει…
Παναγιώτης Λιάκος
