Η αλήθεια, την οποία άπαντες αντιλαμβανόμεθα, έπειτα από το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει εθνική αστική τάξη. Δεν έχει πεντακοσιομέδιμνους με την κατάρτιση, τα οράματα, την παιδεία και την εθνική ευαισθησία του Παύλου Μελά, του Ιωνα Δραγούμη, του Ιωάννη Δόμπολη. Συνήθως ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που διαθέτουν υπερτροφικά εγώ και παραφουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς. Θαμπώνονται εύκολα από τα φώτα της Εσπερίας, αντλούν νομιμοποίηση και ίχνη αυτοεκτίμησης από τις λεκτικές θωπείες (με το αζημίωτο) διεθνών παραγόντων και η άποψή τους για το έθνος και το γένος μας είναι ακόμη πιο πρόχειρη, ρηχή και αφελής από την επετειακή τηλεόραση! Οταν νιώθουν την ανάσα του Χάροντα να παγώνει τον σβέρκο τους προβαίνουν σε σπασμωδικές κινήσεις για να εξαγοράσουν υστεροφημία: κάποιο ίδρυμα, μια δωρεά, μια αναμνηστική πλάκα, συνέδρια της πλάκας με το επίθετό τους και βιβλία για κλάματα με το πρόσωπό τους στο εξώφυλλο. Ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν καταλαβαίνει από τα πλούτη και την επίγεια ισχύ τους και τους στέλνει στην πολύκοσμη και σιωπηλή συνοικία των λησμονημένων τεθνεώτων.
Υπατία
Ολα τα παραπάνω σίγουρα δεν συνδέονται με τη Γιάννα Αγγελοπούλου. Με την κυκλοφορία του μνημειώδους έργου της, το οποίο τιτλοφορείται «Γιάννα», πήρε τη θέση της Υπατίας της Αλεξανδρινής στο πάνθεον των Ελληνίδων «κολοσσών του πνεύματος». Γράφει η Γιάννα στο βιβλίο της (σελίς 21): «Βλέπουν, θαρρείς, οι Κρητικοί στον εαυτό τους έναν καλύτερο τύπο Ελληνα – δυνατότερο, γενναιότερο, σοφότερο, με πιο ελεύθερο φρόνημα, με περισσότερες αρετές απ’ ό,τι όλοι οι άλλοι Ελληνες. Από αυτό προέκυψαν και οι κατά καιρούς φλυαρίες στην Κρήτη περί αυτονόμησης από τη “ζηλόφθονη” Ελλάδα και ανεξαρτητοποίησης».
Ισως τα ελληνικά της να μη βοηθούν τη Γιάννα, αλλά η «φλυαρία» ως λέξη δεν είναι αρνητικά φορτισμένη – όσο τουλάχιστον θα έπρεπε όταν δηλώνει μια ενέργεια που αμφισβητεί την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας και την εθνική ενότητα των Ελλήνων. Επίσης, άλλοτε η «φλυαρία» λέγει ταληθές και άλλες φορές όχι. Επίσης, η προπαγάνδα πρακτόρων ξένων δυνάμεων -όπως εκείνη μέσω της οποίας προωθούνται οι προδοτικές ιδέες περί «ανεξαρτητοποίησης» της Κρήτης- δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «φλυαρία».
Αλλά, ποιος θα μπορούσε να αποδώσει δόλο σε μια κυρία όταν είναι εμφανές ότι τη μαστιγώνει ανηλεώς η άγνοια;
Παναγιώτης Λιάκος
