Βγήκε ο Τσίπρας στους παραγωγικούς φορείς στη ΔΕΘ και υποσχέθηκε τόσα πολλά και τόσα καλά, που δεν τον πίστεψαν ούτε οι κέφαλοι του Θερμαϊκού. Μόνο μερικοί θερμοκέφαλοι του κόμματός του έδειξαν να ενθουσιάζονται με όσα ξεφούρνισε. Οι υπόλοιποι, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι ο Τσίπρας τούς μοιάζει απόλυτα κι αφόρητα, πήραν το κομπιουτεράκι ανά χείρας και υπολόγιζαν πόσο πάει το λάδι, πόσο το ξίδι και πόσο το λαδόξιδο. Κι άρχισαν αυτομάτως να του κρεμούν κουδούνια. Παντού. Στον λαιμό, στα χέρια, στην υπόσχεση για αύξηση του κατώτατου μισθού, στο τάξιμο για κατάργηση του Μνημονίου, στη δέσμευση για κατάργηση της εξίσωσης του πετρελαίου κίνησης με αυτό της θέρμανσης και δεν συμμαζεύεται.
Κι εμπεδώνεται η πεποίθηση ότι όλοι είναι ίδιοι, όλα είναι Μνημόνια, όλα θα πάνε χειρότερα, όλες οι κινήσεις είναι επίκυψη, όλες οι λέξεις είναι «Ναι σε Ολα» και όλοι οι βουλευτές είναι καρμπόν του Σόιμπλε και φωτοτυπίες της Μέρκελ. Αυτός είναι ο θρίαμβος του κακού. Στην αρχή σε πείθει ότι δεν υπάρχει κακό. Μόλις σου έρθει κατακούτελα, εξαπλωθεί και κυριαρχήσει, πείθεσαι ότι το καλό δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ…
Παπάτζες
Κι έπειτα από τόσα χρόνια καταστροφής, υποτέλειας, ξεπαραδιάσματος, παρακολούθησης αμέτρητων κυβιστήσεων των πολιτικών (και ενίων δημοσιογράφων), οι μόνες εξαγγελίες που θα μπορούσαν να γίνουν πιστευτές έχουν ως εξής:
«Κυρίες και κύριοι. Μέσα στις επόμενες 4.000 λέξεις θα σας περιγράψω πώς είναι δυνατόν να χαλάσετε πολύτιμες ώρες από τη ζωή σας για να ακούσετε τετριμμένες παπάτζες από έναν άνθρωπο που δεν έχει σταυρώσει ούτε μεροκάματο στη ζωή του και κιότεψε να κάνει μια στρατιωτική θητεία της προκοπής. Κι εσείς, ως πεπειραμένοι ψηφοφόροι, ξέρετε εξ αρχής ότι έχω κάθε πρόθεση να σας φουμάρω, αλλά παρά ταύτα ήρθατε εδώ επειδή υποθέτετε ότι, όταν γίνω κυβέρνηση, θα θυμάμαι την παρουσία σας και τα ξέφρενα χειροκροτήματά σας. Τρίχες. Εδώ δεν θυμάμαι τι έφαγα χτες, θα θυμάμαι τόσους χιλιάδες παλαμακιστές; Τέλος πάντων, σκοπεύω να σας καλοπιάσω, εξωραΐζοντας την κατάσταση με χίλια μύρια ψέματα μέχρι το Αϊβαλί. Οταν πρωθυπουργεύσω, θα τρώτε ΕΝΦΙΑ και χαράτσια μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα. Ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σας. Σας φιλώ στα μούτρα, Τσίκης».
Παναγιώτης Λιάκος
