Οι ραγδαίες εξελίξεις στο θέμα της «λίστας Λαγκάρντ» αποτελούν σίγουρα μια, καταρχήν, δικαίωση της «δημοκρατίας»! Είμαστε η μοναδική εφημερίδα που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον της για οποιοδήποτε νέο στοιχείο προέκυπτε. Είμαστε ο μοναδικός δημοσιογραφικός οργανισμός που από την πρώτη μέρα τόνισε τη σημαντικότητα της λίστας! Διαμαρτυρήθηκε και καυτηρίασε εντόνως την ολιγωρία των Αρχών -φορολογικών και άλλων (…)- για την «αμέλεια» που επέδειξαν. Eνώ, επίσης, έχουμε εκφράσει την πεποίθησή μας για ψευδορκίες ορισμένων μαρτύρων που κατέθεσαν στην ειδική επιτροπή της Βουλής. Ανέδειξε την ύπαρξη στη λίστα σημαινόντων ονομάτων της ελληνικής επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ, όσο σημαντικά και ισχυρά και αν ήταν. Υπέστημεν επιθέσεις, επιχειρηματικές και προσωπικές, για την επιμονή μας στη διαφάνεια.
Να είναι σίγουροι όλοι αυτοί, τόσο οι εμφανείς όσο και αυτοί που κρυφίως μας επιβουλεύθηκαν, ότι δεν θα κάνουμε πίσω. Είμαστε πραγματικά περίεργοι να δούμε την εξέλιξη που θα έχει η έρευνα των καταγγελιών τόσο της κυρίας Λαγκάρντ όσο και του κ. Τσίπρα. Και αν κάποιοι θεωρούν μικροπολιτικό τρικ την αποκάλυψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πώς θα χαρακτηρίσουν την «κεραυνό εν αιθρία» αποκάλυψη της διευθύντριας του ΔΝΤ και μάλιστα μέσω των «Financial Times»; Είναι σύμπτωση ότι η κυρία Λαγκάρντ ήταν από τα πρόσωπα που φρόντισαν να φθάσει στα χέρια των αρμοδίων (!) κ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου; Ας μην ξεχνάμε τις ευθύνες του τελευταίου, άσχετα αν «απηλλάγη» ύστερα από τιτάνια προσπάθεια της Ν.Δ.
Μήπως τελικά η «λίστα Λαγκάρντ» δεν είναι απλά και μόνο μια λίστα Ελλήνων εύπορων φοροφυγάδων; Φυσικά, όπως έχει τονίσει επανειλημμένα η «δ», η αναγραφή ενός ονόματος δεν σημαίνει απαραίτητα φοροδιαφυγή. Επειδή όμως πρέπει, ακριβώς, να ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι, αυτός είναι άλλος ένας λόγος που επιμένουμε στον έλεγχο ως προς το ποιος είναι φοροφυγάς και ποιος όχι. Μήπως όμως μέσα σε αυτήν κρύβεται ένα μεγάλο μέρος του «μαύρου χρήματος» της μεταπολιτευτικής περιόδου; Μήπως πίσω από αυτήν κρύβονται πρόσωπα ή διαχειριστές αυτού του «μαύρου χρήματος»; Μήπως όσοι φρόντισαν να μας την προμηθεύσουν ήθελαν, εκτός των άλλων, να «ελέγξουν» και την πραγματική διάθεση των ελληνικών Αρχών να αλλάξουν σελίδα σε αυτήν την ταλαιπωρημένη χώρα; Και μήπως, τώρα που αντιλαμβάνονται την ανυπαρξία αυτής της διάθεσης, «χοντραίνουν» το παιχνίδι;
Αλλωστε, λόγω του μη ελέγχου της λίστας και, γενικά, της μεγάλης φοροδιαφυγής, η κυρία Λαγκάρντ δήλωσε ήδη ότι η Ελλάδα είναι διαφορετική περίπτωση από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, όπου πλήρωσαν και συνεισέφεραν όλοι για την έξοδό τους από τα δικά τους Μνημόνια. Ιδωμεν!
I.N. Φιλιππάκης
