ΑΔΗΛΟΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ
Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στο πιο οριακό σημείο της σύγχρονης Ιστορίας της. Πώς φτάσαμε στο δημοψήφισμα μετά πέντε μήνες ατέρμονων συζητήσεων με τους δανειστές
Αν κάτι αποτελεί κοινή παραδοχή, αυτό είναι ότι κανείς δεν περίμενε ότι θα είχε τέτοια εξέλιξη (έως και την κυβερνητική πρόταση για δημοψήφισμα) το θρίλερ των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές. Κατά τη διάρκεια των πέντε μηνών που έχουν μεσολαβήσει από τις εκλογές διαφοροποιήθηκαν σχεδόν τα πάντα, σε όλα τα μέτωπα, χωρίς να είναι εύκολο ακόμη να αποτιμηθούν οι επιπτώσεις της μεγάλης θύελλας που ξέσπασε. Τίποτε δεν είναι το ίδιο με τις αρχές του χρόνου, όταν αναλάμβανε την εξουσία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. Σε πολιτικό, οικονομικό, επικοινωνιακό, κοινωνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο οι διεργασίες είναι εντυπωσιακές και μένει να φανεί αν τελικά θα έχουν θετικό ή αρνητικό πρόσημο.
Για πολλούς το ζητούμενο συνεχίζει να παραμένει τι πραγματικά επεδίωκε ο Αλέξης Τσίπρας αναλαμβάνοντας τα ηνία της χώρας στις 26 Ιανουαρίου. Σε αυτό το ερώτημα κρύβονται ίσως και πολλές από τις απαντήσεις για το πρωτόγνωρο και δραματικό σκηνικό που εξακολουθεί να εκτυλίσσεται. Για τον πρωθυπουργό η ώρα του απολογισμού δεν έχει φτάσει ακόμη, αλλά αυτές τις ημέρες ενισχύθηκε η εικόνα ότι μάχεται και διαπραγματεύεται σκληρά έναντι των δανειστών και των αξιώσεών τους. Αυτό από μόνο του (και σε σύγκριση, μάλιστα, με το παρελθόν) θεωρείται από την κυβερνητική πλευρά ένα σίγουρο κέρδος, το οποίο θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει ο κ. Τσίπρας εν όψει του δημοψηφίσματος, αλλά και ύστερα από αυτό.
Οι δύο φάσεις
Το διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές μπορεί σε γενικές γραμμές να χωριστεί σε δύο φάσεις. Κατά την πρώτη περίοδο, η «δημιουργική ασάφεια» δεν χαρακτήριζε μόνο τον κ. Βαρουφάκη, αλλά το σύνολο της κυβερνητικής στρατηγικής. Ακόμη και κορυφαίοι υπουργοί δεν μπορούσαν να είναι σίγουροι -ακόμη και στις πολύ ιδιωτικές συζητήσεις τους- για το ποια ήταν η επιδίωξη των διαπραγματεύσεων. Γι’ αυτό φρόντιζαν και οι ίδιοι να αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για να μην «αδειαστούν» από τις εξελίξεις. Το σκηνικό άρχισε να ξεκαθαρίζει και εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου το τελευταίο δίμηνο, όταν δόθηκε το σήμα ότι στόχος είναι η επίτευξη συμφωνίας. Παραμένει όμως ακόμη άγνωστο αν αυτή η καθυστέρηση ήταν προϊόν πολιτικού και εσωκομματικού σχεδιασμού ή απειρίας και λανθασμένων εκτιμήσεων. Ηδη πάντως η αντιπολίτευση κατηγορεί τον κ. Τσίπρα ότι κινήθηκε «βάσει σχεδίου» για να διαρρήξει τις σχέσεις της χώρας με την Ευρώπη.
Σε κάθε περίπτωση, ύστερα από 150 ημέρες διαπραγματεύσεων, παλινδρομήσεων και διακυμάνσεων η ελληνική κοινωνία έφτασε στο σημείο, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της, να είναι έτοιμη να αποδεχθεί έστω και μια «κακή» συμφωνία, αν και την ίδια ώρα αυξήθηκε σημαντικά το ποσοστό όσων θα προτιμούσαν, έναντι μιας τέτοιας κατάστασης, τη ρήξη και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Παράλληλα, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ οι διαφωνούντες, ιδιαίτερα της πλευράς Λαφαζάνη, που αριθμητικά είναι οι περισσότεροι, μολονότι συνεχίζουν να διαφοροποιούνται σε θεωρητικό επίπεδο, αναγνωρίζουν ότι θα ήταν πολύ δύσκολο πια να πάρουν -σε πολιτική βάση- την ευθύνη να μετατρέψουν αυτοί σε «αριστερή παρένθεση» την εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και τις τελευταίες ημέρες αρκετοί βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας έλεγαν ότι, αν ερχόταν μια συμφωνία στη Βουλή, δεν θα έκαναν -παρά τις διαφωνίες τους- κάτι που θα στερούσε τη δεδηλωμένη από τη σημερινή κυβέρνηση.
Από την πλευρά του, κατά το τελευταίο διάστημα ο κ. Τσίπρας δεν έκρυψε επί την ουσίας -και παρά τις κινήσεις τακτικής- την πρόθεσή του για μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω όλης αυτής της διαδικασίας, σε ένα κεντροαριστερό κόμμα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, ώστε να εδραιωθεί σταθερά πλέον ως κόμμα εξουσίας στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Σε αυτή την προσπάθεια διευκολύνθηκε και από την αδιέξοδη και αντιφατική τακτική της σημερινής αντιπολίτευσης, που δεν μπόρεσε να επωφεληθεί καθόλου από μέχρι στιγμής κυβερνητικά πεπραγμένα και λάθη. Ο κ. Τσίπρας πόνταρε στην εκτίμηση ότι όσο κι αν αγρίευε το παιχνίδι της διαπραγμάτευσης οι Ευρωπαίοι δεν θα άφηναν το σκοινί να σπάσει. Είναι γεγονός, βέβαια, ότι από ένα σημείο και μετά η ελληνική πλευρά υποχρεώθηκε να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι με αμυντικές κινήσεις και αλλεπάλληλες υποχωρήσεις.
Από τη στιγμή, όμως, που οι δανειστές άρχισαν να επιδεικνύουν απληστία και να προβάλλουν διαρκώς μεγαλύτερες αξιώσεις, με πιο κραυγαλέο παράδειγμα τη στάση του ΔΝΤ, βρέθηκαν να αυτοπαγιδεύονται στο παιχνίδι της ρήξης, να χρεώνονται τις ευθύνες ενός τελικού αδιεξόδου και να δίνουν στην ελληνική πλευρά το ηθικό πλεονέκτημα. «Μην υποτιμάτε πού μπορεί να φτάσει ένας λαός όταν αισθανθεί ταπεινωμένος…» απάντησε -όχι τυχαία- ο κ. Τσίπρας, όταν ο Πολωνός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ τού είπε απειλητικά «The game is over». Κατά τους γνωρίζοντες, η αντίστροφη μέτρηση για την απόφαση περί δημοψηφίσματος είχε ξεκινήσει, καθώς η σύγκρουση με τους δανειστές -ακόμη κι αν είχε ως έναν βαθμό θεατρικά στοιχεία- είχε ήδη λάβει χαρακτήρα αναμέτρησης πρωτίστως για το γόητρο της χώρας. Αν συνυπολογιστούν και οι καταγγελίες για υπόγειες συνεννοήσεις των δανειστών και παιχνίδια της λεγόμενης τρόικας του εσωτερικού ιδιαίτερα με το ΔΝΤ, προκειμένου να οδηγηθεί ακόμη και σε ανατροπή η σημερινή «ενοχλητική» κυβέρνηση, γίνεται φανερό γιατί η οικονομική διάσταση του θέματος υποχώρησε αυτόματα έναντι της πολιτικής. Κι ύστερα από τις ανατρεπτικές εξελίξεις του τελευταίου 48ώρου, αρχίζει από σήμερα ούτως ή αλλιώς η πορεία στα αχαρτογράφητα νερά…
Ανδρέας Καψαμπέλης
Ζήτησαν παραίτηση του Προέδρου:
Απίστευτο, εάν τελικά είναι αληθινό, αυτό που διέρρευσε χθες και είχε στο επίκεντρό του τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ευάγγελος Βενιζέλος κάλεσε τον Πρόεδρο και του έθεσε θέμα συνταγματικότητας του δημοψηφίσματος «παρακαλώντας» τον να μην το εγκρίνει, ενώ Σαμαράς και Ντόρα τού ζήτησαν να παραιτηθεί για να οδηγηθεί ο τόπος σε εκλογές!
Από τη μεριά τους, κύκλοι της Προεδρίας χαρακτήριζαν «ανοησίες» τα σενάρια που κυκλοφόρησαν προσθέτοντας ότι «είναι ντροπή να γράφονται και να αναπαράγονται τέτοιες φήμες».
Κύριε διευθυντά,
την ώρα του διαγγέλματος του Τσίπρα (περασμένα μεσάνυχτα Παρασκευής προς Σάββατο), κεραυνοί έσκιζαν τον ουρανό της Αττικής, προμηνύοντας την καταιγίδα που ξεκίνησε αμέσως μετά! Την ίδια στιγμή, σε ιδιωτικό κανάλι προβαλλόταν η ταινία «Ο τέλειος φόνος». Καμιά φορά οι συμπτώσεις ξεπερνούν τη φαντασία στην πραγματικότητα…
Ω.
