Εφυγε (πλήρης ημερών) η μεγάλη κυρία του θεάτρου! Καρέ καρέ η πλούσια καριέρα της
Μία από τις πιο φίνες και αριστοκρατικές κυρίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, η Βούλα Ζουμπουλάκη, έφυγε από τη ζωή το απόγευμα της Δευτέρας. Η Αννέτα από τη θρυλική «Στέλλα», που έβαλε τη σφραγίδα της στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, στο πλευρό της Μελίνας, ειδικά με την ερμηνεία της στο τραγούδι «Επτά τραγούδια θα σου πω», ταξίδεψε για την γειτονιά των αγγέλων σε ηλικία 91 χρόνων. Πριν από ενάμιση χρόνο είχε υποστεί καρδιακό επεισόδιο και έκτοτε αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Από εκείνη τη στιγμή έως το τέλος της ζωής της στάθηκαν στο πλευρό της Βούλας Ζουμπουλάκη τα οικεία της πρόσωπα, ο αδελφός της και γνωστός ζωγράφος Πέτρος Ζουμπουλάκης με τη σύζυγό του Μαίρη, καθώς και ο ανιψιός της, κριτικός κινηματογράφου, Γιάννης Ζουμπουλάκης (γιος του εκλιπόντος αδελφού της Νίκου). Ο Λάκης Λαζόπουλος και η Κάτια Δανδουλάκη είναι κάποιοι από τους καλλιτέχνες που πάντα νοιάζονταν για το πώς εξελίσσεται η περιπέτεια με την υγεία της και επικοινωνούσαν μαζί της για να μαθαίνουν νέα της. H κηδεία της σημαντικής καλλιτέχνιδας θα γίνει την Παρασκευή στις 16.00 από το Α΄ Νεκροταφείο.
Η μεγάλη κυρία του θεάτρου γεννήθηκε το 1924 στο Κάιρο και σπούδασε ηθοποιός στη Δραματική Σχολή του Εθνικού, ενώ παράλληλα τελείωσε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το ντεμπούτο της έγινε το 1950 στην Εθνική Λυρική Σκηνή και αμέσως μετά έπαιξε ως μέλος του θιάσου Κοτοπούλη στο έργο «Μις Μέιμπελ», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ, με τον οποίο παντρεύτηκε έναν χρόνο μετά στο Κάιρο. Στη μακρά θεατρική καριέρα της ερμήνευσε δεκάδες ρόλους του κλασικού και του σύγχρονου ρεπερτορίου, έως το 1958 με τον θίασο Κοτοπούλη, από το 1959 έως το 1968 ως πρωταγωνίστρια στον θίασο του Δημήτρη Μυράτ και έπειτα, έως τον θάνατο του συζύγου της (1990), στον θίασο Μυράτ – Ζουμπουλάκη, που στεγαζόταν στο Θέατρο Αθηνών.
Οι εμφανίσεις της στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση ήταν λίγες και αυστηρά επιλεγμένες. Μερικές από τις ταινίες που έπαιξε -εκτός, βέβαια, από την υπέροχη «Στέλλα»- είναι οι «Μόνο για μια νύχτα» (1958), «Η Αθήνα τη νύχτα» (1962), «Ιλιγγος » (1963), «Διωγμός» (1964) και «Οι Αθηναίοι (1990), για την οποία απέσπασε το Βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου στα Κινηματογραφικά Κρατικά Βραβεία Ποιότητος ΥΠΠΟ. Στην τηλεόραση την είδαμε στην ιστορική σειρά του Νίκου Φώσκολου «Πορφύρα και αίμα». Η Βούλα Ζουμπουλάκη έχει τιμηθεί με το Α΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Λισαβόνας (1964), με το Α΄ Επαθλο Μ. Κοτοπούλη (καλύτερης ηθοποιού) το 1961 και με το Β΄ Επαθλο το 1965. Επίσης, κέρδισε Α΄ Βραβείο υποκριτικής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1966), ενώ το 1966 της απενεμήθη ο Χρυσός Σταυρός Εποποιίας. Τον Δεκέμβριο του 2013 έκανε μια σπάνια, και τελευταία, όπως αποδείχθηκε, δημόσια εμφάνιση, στην εκδήλωση για την έκδοση του βιβλίου «Ελληνες σκηνοθέτες του 20ού αιώνα» του Θανάση Νιάρχου, στο Εθνικό Θέατρο.
Η αυλαία στο σανίδι έπεσε το 1996 στο Αλκυονίς
Η τελευταία θεατρική εμφάνισή της ήταν το 1996 με το Μοντέρνο Θέατρο του Γιώργου Μεσσάλα στο θέατρο Αλκυονίς, όπου πήρε διθυραμβικές κριτικές για τον ρόλο της. «Υποδυόμαστε το ανδρόγυνο στο έργο του Εντουαρντ Αλμπι “Με θέα τη θάλασσα”. Βγαίναμε χέρι χέρι στη σκηνή και η Βούλα, πάντα υπέρκομψη, φορούσε ένα ολομέταξο φόρεμα της Λουκίας -γιατί υποτίθεται πως ήμασταν στην παραλία- και μαύρα γυαλιά ηλίου του Ντιόρ. Θυμάμαι ότι κάθε βράδυ, πριν βγούμε, με ρωτούσε: “Πώς σου φαίνομαι, χρυσό μου; Είμαι κούκλα;” και της απαντούσα: “Είσαι θέα”. Πραγματικά ήταν μια θεά, η τελευταία θεά του ελληνικού θεάτρου» ανέφερε στη «δημοκρατία» ο Γιώργος Μεσσάλας και θυμάται μια ατάκα που είχε πει η ίδια στη σύζυγό του Ντένη. «Εγώ, χρυσό μου, δεν αγαπάω εύκολα, αλλά, όταν το κάνω, αγαπάω για πάντα!» της είχε πει. «Η Βούλα Θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου και ως ηθοποιός και ως φίλη της οικογένειάς μου αλλά και ως γυναίκα» τονίζει ο κ. Μεσσάλας.
