■ Νέες περιπέτειες εν όψει για τηνεξασθενημένη (από τις λάθος «θεραπείες») Ελλάδα
■ Εξοδος από την ευρωζώνη στην άκρη του τούνελ;
■ Ακροβατεί στην άκρη του γκρεμού η κυβέρνηση! Τα εξοντωτικά μέτρα για τους πολίτες, οι αόριστες υποσχέσεις για τη ρύθμιση του τερατώδους χρέους και το τέταρτο Μνημόνιο που δεν αντέχει κανείς! Το γεωστρατηγικό παζλ του τρόμου στα Βαλκάνια χρέος
Διαβάστε παρακάτω ολόκληρο το άρθρο
Η Θέση μας: Τηλεφωνική ξενοκρατία
Διαβάστε online την «κυριακάτικη δημοκρατία» ,εδώ
Διαβάστε επίσης:
► Πεθαίνουν κάθε «Αυγή» στο Μαξίμου
►Κατασχεμένα σπίτια και αυτοκίνητα στη λοταρία των αποδείξεων
►Δ. Παπαγγελόπουλος: Η διαχρονική δράση του παρακράτους της διαπλοκής
►Οι ερωτήσεις που δεν… μπόρεσε να απαντήσει στην Εξεταστική ο Στουρνάρας
►«Ριψάσπις ο Σημίτης, ανεπαρκής ο Γιώργος»
►Αυτοψία στα συντρίμμια του ΕΣΥ
►Πώς; Που; 23.000 άνεργοι σε επιδοτούμενο πρόγραμμα επιμόρφωσης
►Ρωσία- Τουρκία: Ενας «γάμος» συμφερόντων τρομάζει Ευρώπη και ΗΠΑ
►Χρήμα- οδηγός! Ο…μίτος της Αριάδνης για τον Λαβύρινθο των «κόκκινων» δανείων
►Ελ. Σκιαδάς: Πότε σχεδίαζαν να κάνουν τη Βασ. Σοφίας «πολεμική ζώνη»
Από τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Η δραχμή προβάλλει και πάλι στον ορίζοντα για τη χώρα μας! Η αποκάλυψη του Γάλλου προέδρου Φρ. Ολάντ για τη συζήτηση Τσίπρα – Πούτιν το καλοκαίρι του 2015 έδωσε απλώς το έναυσμα για την έναρξη νέου κύκλων συζητήσεων σχετικά με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Παρά τις ευνόητες διαψεύσεις που ακολούθησαν από όλους τους εμπλεκομένους, πλην του ίδιου του κ. Ολάντ, τουλάχιστον έως το απόγευμα της Παρασκευής, το σενάριο της δραχμής έχει αρχίσει να ισχυροποιείται εκ νέου λόγω των πρόσφατων εξελίξεων τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.
Οι ερμηνείες για τους λόγους που ο Γάλλος πρόεδρος προχώρησε στη δεδομένη χρονική στιγμή σε αυτή την κίνηση ποικίλλουν. Ούτως ή άλλως, σε μερικούς μήνες θα εγκαταλείψει τα Ηλύσια Πεδία, αφού και να θέσει πάλι υποψηφιότητα δεν δείχνει να έχει καμιά ελπίδα επανεκλογής. Επομένως, παύουν οι δεσμεύσεις του σημερινού αξιώματός του, ενώ δεν έχει πλέον ανάγκη ούτε τον κ. Τσίπρα, τη συμμαχία με τον οποίο χρησιμοποίησε το προηγούμενο διάστημα στην προσπάθειά του να επιβληθεί στην αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος εν όψει της (χαμένης πια) μάχης συσχετισμών για τις προεδρικές εκλογές. Για τον κ. Ολάντ, που μάλλον δεν έχει ξεχάσει τους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς περί «Ολαντρέου» από τον κ. Τσίπρα το 2012, το μεγάλο στοίχημα ήταν να αποδείξει στους Γάλλους ότι χάρη σε αυτόν διασώθηκε, μαζί με την Ελλάδα, και η ευρωζώνη…
Το διαψέυδουν
Σήμερα, όλοι οι άλλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν υποβλήθηκε ποτέ ελληνικό αίτημα στη Μόσχα για βοήθεια, στην περίπτωση που χρειαζόταν εκτύπωση δραχμής. Δεν το διαψεύδει μόνο η κυβέρνηση, αλλά και οι Π. Λαφαζάνης και Γ. Βαρουφάκης, αντιλαμβανόμενοι προφανώς ότι το αντίθετο δεν θα τους εξυπηρετούσε. Διάψευση δεν θα μπορούσε παρά να υπάρξει και από εκπρόσωπο του Β. Πούτιν. Για την άρνηση του Ρώσου προέδρου να ικανοποιήσει το ελληνικό αίτημα, πάντως, ο Φρ. Ολάντ έδωσε μια ενδιαφέρουσα εκδοχή: «Πιθανώς δεν ήθελε να κατηγορηθεί ως υποκινητής της εξόδου της Ελλάδας και, επιπλέον, προκειμένου να μου δείξει ότι κατά την άποψή του το γεγονός αυτό ήταν ένα ρίσκο που έπρεπε να αποφύγουμε με κάθε τρόπο». Αυτή η εκδοχή έχει αξία, διότι συνδυάζεται με πληροφορίες από πηγές της «κυριακάτικης δημοκρατίας», σύμφωνα με τις οποίες κατά τις δραματικές επαφές του περυσινού καλοκαιριού ο κ. Πούτιν φέρεται ότι είχε επισημάνει προς τον κ. Τσίπρα πως για να τον βοηθήσει η Ρωσία θα χρειαζόταν εκ των πραγμάτων η Ελλάδα να εξετάσει και την αποχώρησή της από την Ευρωπαϊκή Ενωση…
Πάντως, ανεξάρτητα από το πώς ακριβώς έχουν εξελιχθεί τα γεγονότα και παρά τις διαψεύσεις, δεν θα έπρεπε, σύμφωνα με αρκετές ψύχραιμες εκτιμήσεις, να προκαλεί απορία η επιλογή μιας κυβέρνησης να διερευνήσει όλα τα ενδεχόμενα και να αναζητήσει κάθε πιθανή βοήθεια μπροστά στο σκηνικό που είχε να αντιμετωπίσει από τους δανειστές. Αντιθέτως, αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί υποχρέωσή της, αφού η μάχη που δινόταν ήταν μέχρις εσχάτων και η προετοιμασία εναλλακτικών λύσεων, από τη στιγμή που το Grexit είχε τεθεί στο τραπέζι, έμοιαζε εκ των ων ουκ άνευ. Αν, μάλιστα, επιχειρούσε αυτή την προετοιμασία στο εσωτερικό της Ελλάδας, η παρουσία του Γ. Στουρνάρα στη διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδος, όπου υπάγονται οι αρμοδιότητες για το νόμισμα της χώρας, δεν διασφάλιζε κανένα στεγανό. Τουναντίον, κάθε τέτοιο σχέδιο θα είχε αποκαλυφθεί και ακυρωθεί εν τη γενέσει του…
Εναν και πλέον χρόνο μετά, το θέμα της δραχμής επανέρχεται σε ένα σχετικά διαφορετικό περιβάλλον. Ο κ. Τσίπρας σταμάτησε τις περιπλανήσεις του, μετέτρεψε το «όχι» του δημοψηφίσματος σε «ναι», απομάκρυνε τον κ. Βαρουφάκη, πήρε πολιτικό και εσωκομματικό διαζύγιο από τον κ. Λαφαζάνη, έπαψε να λοξοκοιτάζει προς τη Μόσχα, υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο και έγινε ένας από τους τακτικότερους και συμπαθέστερους συνομιλητές της κυρίας Μέρκελ. Ωστόσο, παρά τις νέες αιματηρές θυσίες της ελληνικής κοινωνίας, με τη συνεχιζόμενη υπερφορολόγηση, την περικοπή των συντάξεων και των εισοδημάτων, ο κίνδυνος τέταρτου Μνημονίου -άσχετα από το πώς θα ονομαστεί- είναι πλέον πολύ ορατός.
Τα δεδομένα
Το νέο αφήγημα του κ. Τσίπρα, όπως παρουσιάστηκε και ενώπιον του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, στηρίζεται στην προσπάθεια να πείσει ότι, μαζί με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, θα υπάρξουν συμφωνία για το χρέος, καθώς και σαφής προοπτική εξόδου στις αγορές. Ομως, αυτό δεν επιβεβαιώνεται, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, από τα δεδομένα. Αντιθέτως, το ΔΝΤ πλέον μιλά καθαρά είτε για την επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος είτε για τη σύναψη νέου, ενώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πριν από τις γερμανικές εκλογές, περίπου σε έναν χρόνο, δεν πρόκειται να ληφθούν οριστικές αποφάσεις για το δημόσιο χρέος. Την ίδια στιγμή, αυτό συνεχίζει να διογκώνεται και γερμανικά μέσα ενημέρωσης επαναφέρουν την παλαιότερη πρόταση του Β. Σόιμπλε, από το 2012, για «βελούδινη» έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, που θα συνοδευτεί από «κούρεμα» στο χρέος και από πρόσθετη οικονομική βοήθεια της τάξης των 50 δισ. ευρώ.
Τα σενάρια για βοήθεια από Ηνωμένες Πολιτείες με αντάλλαγμα τις έρευνες για τα πετρέλαια
Το σχέδιο εξόδου από τη ζώνη του ευρώ και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα έρχεται και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τώρα που άνοιξε πάλι ο ασκός των WikiLeaks, πληροφορίες αναφέρουν ότι διακινούνται και σενάρια σύμφωνα με τα οποία η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα μπορεί να έχει ως ορίζοντα το 2018-2019 και θα συνοδεύεται, ως αντάλλαγμα για τη στήριξη από πλευράς των ΗΠΑ, με την έναρξη ερευνών για τα πετρέλαια στο Αιγαίο, φυσικά από εταιρίες αμερικανικών συμφερόντων.
Αν αυτό ακούγεται αντιφατικό σε σχέση με την άλλη αποκάλυψη, για την παρέμβαση του Μπιλ Κλίντον -για λογαριασμό του Μπαράκ Ομπάμα- προς τον κ. Τσίπρα, προκειμένου να υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο, ενδεχομένως να μην είναι και τόσο, ύστερα από μια δεύτερη και πιο προσεκτική ανάγνωση των πραγμάτων. Η αμερικανική μεσολάβηση εκδηλώθηκε και αυτή το περυσινό καλοκαίρι, όταν όλοι οι εταίροι και οι δανειστές μας καίγονταν, στην πραγματικότητα, να πει το «ναι» η Ελλάδα. Οι αληθινές προθέσεις τους φάνηκαν στη συνέχεια, όταν πέτυχαν αυτό στο οποίο δυσκολεύονταν τα προηγούμενα χρόνια: τη λειτουργία του Υπερταμείου και την υπαγωγή σε αυτό, για 99 χρόνια, όλης της δημόσιας περιουσίας με τη μορφή της «εγγύησης». Με την επίτευξη αυτού του στόχου, λοιπόν, φαίνεται ότι η παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη παύει να αποτελεί προτεραιότητα τόσο για τον αμερικανικό όσο και για τον ευρωπαϊκό παράγοντα, στον βαθμό που το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα δεν βρίσκει λύση.
Περίεργη συγκυρία
Αλλωστε, σε αυτή την περίεργη συγκυρία των πολλών συμπτώσεων και ο κ. Ολάντ αποκαλύπτει τώρα, μέσω του επίμαχου βιβλίου με τις εξομολογήσεις του στους δύο Γάλλους δημοσιογράφους Φαμπρίς Λομ και Τζεράρ Νταβέ, ότι και η Λαγκάρντ ήταν από τότε υπέρμαχος της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. «Μου το είπε. Χρησιμοποίησε επιχειρήματα που μπορεί να ακούσουμε: πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επανακάμψει έπειτα από όλα αυτά στα οποία την έχουμε υποβάλει, με αυτό το χρέος, και ότι η καλύτερη λύση θα ήταν να την “αποβάλουμε” από τη ζώνη του ευρώ» αναφέρει ο Γάλλος πρόεδρος και προσθέτει αναφορικά με τις προθέσεις του ΔΝΤ: «Είναι ευγενική, όμως δέχεται πολλές πιέσεις από τις ΗΠΑ και μέσα από το ίδιο το Ταμείο για το θέμα. Της τονίζουν: “Είστε άτεγκτοι με τους Αφρικανούς, γιατί όχι και με την Ελλάδα;”»
Επίσης, δεν θεωρείται τυχαίο ότι έχουν μπει σε φάση έντονης κινητικότητας και τα θέματα γεωστρατηγικής στην ευρύτερη περιοχή μας. Ο ρόλος της Τουρκίας, ύστερα και από την απόπειρα πραξικοπήματος του καλοκαιριού, οι διαφαινόμενες συμφωνίες στο Κυπριακό, αλλά και οι σχέσεις με τις άλλες βαλκανικές χώρες, όπως η Αλβανία -με την οποία το θέμα της υφαλοκρηπίδας είναι ύψιστης σημασίας-, συνθέτουν από διπλωματικής πλευράς το παζλ των εξελίξεων για τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Η διασύνδεση
Ηδη αρκετοί συνδέουν τις ανακατατάξεις στο οικονομικό πεδίο με το νέο γεωπολιτικό status που τείνει να διαμορφωθεί.
Σε ποιον βαθμό θα επηρεαστούν οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις είναι κάτι που αναμένεται να φανεί το επόμενο διάστημα. Επί του παρόντος, παρά τη σοβαρή φθορά της κυβέρνησής του, ο κ. Τσίπρας δεν παραδίδει τα όπλα και ελπίζει ότι θα μπορέσει να ανακάμψει και να παραμείνει στην εξουσία. Το βάρος των επερχόμενων μεταβολών, όμως, είναι τέτοιο που, ακόμη και αν διατηρήσει -όπως θεωρείται πια και το πιθανότερο- συμπαγή την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153 βουλευτών, η προσφυγή σε κάλπες εντός του 2017 φαντάζει ως μια πολύ πιθανή διέξοδος. Σε μια τέτοια περίπτωση, η «καυτή πατάτα» θα περάσει στα χέρια της επόμενης κυβέρνησης, είτε αυτοδύναμης υπό τη Ν.Δ. είτε συνεργασίας…
To έγραψε η «δημοκρατία», έτσι θα είναι!
Δικαιολογημένη αίσθηση προκάλεσε η αποκάλυψη του Γάλλου προέδρου Φρ. Ολάντ ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλ. Πούτιν τού είχε αποκαλύψει ελληνικό αίτημα για βοήθεια σε περίπτωση ανάγκης εκτύπωσης δραχμών, αφού, ως γνωστόν, η Τράπεζα της Ελλάδος θα χρειαζόταν αρκετούς μήνες για κάτι παρόμοιο.
Η αποκάλυψη αυτή δείχνει ότι το Κρεμλίνο είχε ενοχληθεί βαθύτατα από την πρόθεση της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα «να χρησιμοποιήσει τη Ρωσία» κατά των Ευρωπαίων εταίρων. Στις μεγάλες χώρες δεν αρέσει να τις «χρησιμοποιούν» οι μικρές και, πολύ περισσότερο, να γίνονται σφήνα μεταξύ των μεγάλων.
Αιφνιδιασμός για όλους; Οχι για τους αναγνώστες της «δημοκρατίας»! Την εποχή που όλοι πίστευαν ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα έκανε κίνηση ματ μέσω Μόσχας, η εφημερίδα μας υπογράμμιζε ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο, τόσο από την πλευρά της Ρωσίας όσο και της Κίνας.
Εγραφε σχετικά ο αρθρογράφος της «δημοκρατίας» Αλέξανδρος Τάρκας υπό τίτλο «Περάστε αργότερα από τη Ρωσία και την Κίνα» στις 24 Ιουνίου του 2015:
«Η προφανής προσδοκία εκφοβισμού των εταίρων και δανειστών διαψεύστηκε, ενώ από την πλευρά τους η Ρωσία και η Κίνα δεν βιάζονται στο παραμικρό.
Πρώτον, οι ηγεσίες της Μόσχας και του Πεκίνου ενδιαφέρονται για συνομιλητές οικονομικά εύρωστους, με θεμελιωμένη συμμετοχή σε υπερεθνικά σχήματα, όπως είναι η ευρωζώνη, που μπορούν να ωφελήσουν και τα δικά τους συμφέροντα. Οσο οι σχέσεις Αθήνας – δανειστών παραμένουν θολές, η Ρωσία και η Κίνα δεν έχουν λόγο να βιαστούν ή να διακινδυνεύσουν κάποια επένδυση.
Εισπρακτική νοοτροπία
Δεύτερον, η κυβέρνηση (με εξαίρεση τη συνετή τακτική του υπουργείου Εξωτερικών) δείχνει ξεκάθαρα στους Ρώσους και τους Κινέζους συνομιλητές της ότι, αφενός, θέλει να τους “χρησιμοποιήσει” έναντι της Δύσης και, αφετέρου, ότι τους χειρίζεται με εισπρακτική νοοτροπία. Είναι απορίας άξιο πώς ο Αλ. Τσίπρας (με τον γνωστό θαυμασμό στο μοντέλο της ΕΣΣΔ ακόμα και μετά την κατάρρευση του 1991) και ο Παν. Λαφαζάνης (με την πείρα των σχέσεων ΚΚΕ και Κ.Κ. Σοβιετικής Ενωσης από τα τέλη της δεκαετίας του ’70) δεν γνωρίζουν την τετράγωνη λογική και την αυστηρή διαδικασία λήψης τέτοιων αποφάσεων στη Μόσχα.
Τρίτον, ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές εκφράζουν σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσον ειδικά η Ρωσία έχει πειστεί για την ειλικρίνεια των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ απέναντί της και, κυρίως, για τη διάρκεια του ανοίγματος προς ανατολάς».
Και την 1η Ιουλίου 2015 η «δημοκρατία» τόνιζε σχετικά:
«Τα μηνύματα ήταν σαφή και από τη Μόσχα. Για το Κρεμλίνο ήταν ευπρόσδεκτη η ηπιότερη ελληνική θέση ως προς τις κυρώσεις, αλλά είχε υπογραμμιστεί ότι η ρωσική πλευρά δεν μπορούσε να αναμειχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις της Ε.Ε.».
