Με αφορμή τη θεατρική επιτυχία «Σπασμένα τακούνια» η Βίκυ Κάβουρα μιλά στο «Enjoy» για τη σύγχρονη γυναίκα και τους πολλαπλούς ρόλους της, τη μητρότητα που της άλλαξε τη ζωή, αλλά και για τις σχέσεις, τις αξίες και την ανάγκη να στραφούμε ξανά προς το φως και την αισιοδοξία σε μια απαιτητική εποχή
- της Μαρίας Ανδρέου
Σε όποια πόλη και αν έχει παίξει αυτή η θεατρική παράσταση γνωρίζει διαδοχικά sold out. Αυτή την Κυριακή των Μυροφόρων κάνει στάση στην Κεφαλλονιά, στο όμορφο Αργοστόλι, έπειτα από μια μεγάλη περιοδεία που πέρασε από τη Θεσσαλονίκη, τα Χανιά, την Πάτρα, τη Λάρισα, τη Μυτιλήνη και πολλές ακόμα πόλεις της Ελλάδας, για να συνεχίσει από τον Μάιο και στην Αθήνα, όπου αναμένεται να μαγέψει και τους θεατρόφιλους της πρωτεύουσας. Ηρωίδες; Τέσσερις γυναίκες… Μια τυχαία συνάντηση στις τουαλέτες ενός μπουζουξίδικου…
Εξομολογήσεις, συγκίνηση, ένταση και πολύ γέλιο!
Μέσα σε μια έκρηξη εξομολογήσεων, συγκίνησης, χιούμορ και αλληλεγγύης, μιλούν για τη ζωή τους, για τούς έρωτές τους και συνειδητοποιούν πόσο έχουν αφήσει τους άντρες να τις παρασύρουν. Ετσι αποφασίζουν να ξαναπάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να βάλουν τους άντρες τους στη θέση τους.
Αλλά η ζωή κρύβει εκπλήξεις.
Πρόκειται για ένα έργο αφιερωμένο στις γυναίκες που έμαθαν να ισορροπούν πάνω σε τακούνια, ακόμα κι όταν αυτά σπάνε, είναι αυτό που έχει κατακτήσει τις καρδιές μας τη φετινή θεατρική σεζόν.
Τα «Σπασμένα τακούνια» δεν είναι απλώς μια κωμωδία. Είναι ένας καθρέφτης της σύγχρονης γυναίκας, γεμάτος γέλιο, αυτοσαρκασμό και αλήθεια. Ενα έργο που διασκεδάζει και συγκινεί. Μια κωμωδία με ανατροπές, εντάσεις και πολλή μουσική σε κείμενο της Τάνιας Χαροκόπου και σε σκηνοθεσία του μετρ της κωμωδίας Βασίλη Θωμόπουλου. Μια πλειάδα αγαπημένων ηθοποιών όπως η Ελένη Βαΐτσου, ο Αγγελος Ανδριόπουλος, η Ζώγια Σεβαστιανού, η Βίκυ Κάβουρα η Βάσω Γουλιελμάκη δίνουν τα ρέστα τους σε μια καθαρόαιμη και καλογραμμένη κωμωδία που αφορά τις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις.
Το «Enjoy» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» συνομίλησε με τη Βίκυ Κάβουρα για όσα λατρεύουν να μιλούν οι γυναίκες: τη φιλία, τους άνδρες και τις ερωτικές σχέσεις, τη μητρότητα αλλά και την ανεξάντλητη δύναμη της γυναικείας φύσης που νικά τις καθημερινές αντιξοότητες που εμφανίζονται τόσο στην οικογένεια όσο και στη δουλειά αλλά και στην ευρύτερη σύγχρονη ελληνική κοινωνία που δοκιμάζεται εδώ και χρόνια ποικιλοτρόπως.
Βίκυ, από το Ρέθυμνο, τα Χανιά, το Ηράκλειο πριν από το Πάσχα, ετοιμάζεστε πλέον για Επτάνησα, με πρώτη στάση την Κεφαλλονιά, προτού καταλήξετε στην Αθήνα. Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου βλέποντας τη θεατρική παράσταση «Σπασμένα τακούνια»;
Ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη να γελάσει. Γι’ αυτό και μας έχει αγκαλιάσει όλους μας σε αυτή την παράσταση, τόσο γλυκά και με τόση αγάπη. Του προσφέρουμε αβίαστο γέλιο μέσα σε πολύ δύσκολες εποχές, θα έλεγα πολεμικές και δυστοπικές. Το έργο μάς αφοράς όλους, γιατί μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις και για το πώς ο άνδρας και η γυναίκα πρέπει να καταλάβουν ο ένας τον άλλον ώστε η σχέση τους να πάει καλά, ακόμα και αν γίνονται λάθη και υπάρχει τριβή στην καθημερινότητα. Ο τίτλος της παράστασης, αν μη τι άλλο, είναι αλληγορικός.
Αλήθεια, γιατί «Σπασμένα τακούνια»;
Γιατί η γυναίκα στις μέρες μας τρέχει να τα προλάβει όλα. Εχει πολλούς ρόλους και μέσα σε αυτό το τρέξιμο που κάνει καθημερινά θα της σπάσουν και τα τακούνια της, το σύμβολο της θηλυκότητας. Ευτυχώς, πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει μέσα στην οικογένεια. Βλέπω άνδρες που πραγματικά είναι δοτικοί και άνετοι να βοηθήσουν στις δουλειές του σπιτιού, στις αγορές, στα ψώνια, στο μεγάλωμα των παιδιών. Εχω δει πολλούς μπαμπάδες να ταΐζουν τα παιδιά τους, να τα λούζουν, να τα πάνε βόλτα. Πλέον δεν είναι δεδομένο ότι τα κάνει όλα η μαμά μέσα στο σπίτι. Το διορθώνουμε, λοιπόν, σιγά σιγά αυτό το μοντέλο και αυτό είναι πολύ θετικό, τόσο για τη γυναίκα που γινόταν χίλια κομμάτια όσο και για τα παιδιά που βλέπουν ενεργά και τα δύο πρότυπα -μαμά και μπαμπά- στην ανατροφή τους. Γιατί τα παιδιά παραδειγματίζονται από τις πράξεις, όχι από τα λόγια. Η θεατρική μας παράσταση μιλάει, λοιπόν, και για τη σχέση γυναίκας και άνδρα μέσα στην οικογένεια. Πέρα από όσα κωμικά στοιχεία που κάνουν το κοινό να γελάει, περνάνε και σπουδαία μηνύματα συντροφικότητας και αλληλοϋποστήριξης. Μέσα, λοιπόν, σε ένα σκηνικό μπουζουκιών, τέσσερις γυναίκες άγνωστες μεταξύ τους συναντιούνται μέσα στις τουαλέτες και λένε πολλές αλήθειες, για τις σχέσεις για τους άνδρες, για τον γάμο και όλα αυτά που θεωρεί ο κόσμος εξιδανικευμένα.
Ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;
Είμαι τραγουδίστρια, δουλεύω στα μπουζούκια και είμαι μια γυναίκα πολύ δυναμική. Η ηρωίδα μου πιστεύει στον εαυτό της, στο ταλέντο της και στο αστέρι της. Εκεί που τα βρίσκει δύσκολα είναι στα συναισθηματικά της. Στην καριέρα της έχει βρει τον βηματισμό της.
Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι μέσα στις τουαλέτες των μπουζουκιών ανθεί μια φιλία. Πιστεύεις στη γυναικεία φιλία;
Αναμφίβολα. Οι γυναίκες γίνονται τόσο κοντινές φίλες, που μοιάζουν με αδερφές. Οι γυναίκες έχουν πολλούς ρόλους σήμερα: είναι μητέρες, φίλες, επαγγελματίες, ερωμένες, σύζυγοι. Κάνουν τόσα πολλά πράγματα ταυτόχρονα και, μάλιστα, τα κάνουν και επιτυχημένα. Για μένα οι φίλοι μας είναι τα αδέλφια που επιλέγουμε μόνοι μας σε αυτήν τη ζωή. Οι φίλοι είναι πολύτιμοι. Οι καλοί φίλοι είναι η δύναμή μας. Δεν γίνεται να ζηλεύουμε και να φθονούμε τους φίλους μας. Μια τέτοια στάση είναι μικρόψυχη, περιοριστική, εμμονική, φθονερή και τελικά ύπουλη.
Η δημιουργία οικογένειας φαντάζει για τους νέους ως όνειρο, καθώς τα οικονομικά τους δεν τους βοηθούν για να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά και να πάρουν ευθύνες. Είναι δύσκολα τα πράγματα για ένα ζευγάρι που θέλει να κάνει παιδί, όταν οι μισθοί τους φτάνουν τα 2.000 ευρώ μαζί και το ενοίκιο τα 600 ευρώ…
Ναι, είναι δύσκολα. Αλλά και παλιότερα οι παππούδες μας, που πέρασαν πολέμους, Κατοχή και φτώχεια, έπαψαν να κάνουν παιδιά; Οχι. Και τότε άσχημα ήταν τα οικονομικά τους. Για μένα όταν ο Θεός σού χαρίζει ένα παιδί είναι μεγάλη ευλογία και ένα μεγάλο δώρο αγάπης. Μόνο για τα παιδιά θα μπορούσα να σου μιλάω ώρες και θα πρέπει να μου δώσεις χώρο και χρόνο για μια άλλη συνέντευξη. Τα παιδιά αλλάζουν τη ζωή σου: σε βγάζουν από το εγώ σου, σε ταπεινώνουν, σου δείχνουν τον κόσμο από την αρχή. Σου δίνουν δύναμη, ενέργεια και σου μαθαίνουν να αγαπάς χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Τα παιδιά σε κάνουν χαρούμενο.
Μίλησες για εγωισμό. Είναι θανάσιμο αμάρτημα, έτσι δεν είναι;
Από τα μεγαλύτερα. Θα έβαζα τον εγωισμό μαζί με την απληστία στα μεγαλύτερα αμαρτήματα. Και ο Εωσφόρος εξέπεσε από τον Παράδεισο λόγω του μεγάλου του εγωισμού, πιστεύοντας ότι έγινε Θεός. Από την άλλη, η απληστία, η διαρκής ανάγκη να θέλω όλο και πιο πολλά στη ζωή μου, όλο και περισσότερη ύλη, με κάνει αυτόματα ένα ανικανοποίητο και δυστυχισμένο άνθρωπο γιατί αυτή η ανάγκη μου, του πλουτισμού, δεν τελειώνει ποτέ. Για μένα σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή όσα έχουν να κάνουν με την ύλη είναι φθαρτά πράγματα. Αυτό που δεν εκπίπτει ποτέ και σε κάνει να νιώθεις πλήρης, χωρίς κενά, είναι η αγάπη και το μαζί. Η αγάπη σε κάνει πολύ ευτυχισμένο άνθρωπο.
Το αίσθημα του ανικανοποίητου υπάρχει μόνο στην ύλη;
Υπάρχει και στην εμφάνιση και στο επάγγελμα και στην επιλογή συντρόφου. Είναι πολύ κακό να ψάχνουμε εμμονικά την τελειότητα. Δεν υπάρχει αυτό που λέμε «τέλειο» και δεν είμαστε ούτε εμείς τέλειοι. Ο τελειομανής κάνει τη ζωή του δύσκολη. Δεν υπάρχει τέλειος άνδρας ούτε τέλεια γυναίκα. Και αυτό πρέπει να μας το μάθει η οικογένειά μας από μικρά παιδιά: να μην ψάχνουμε την τελειότητα, αλλά τη συντροφικότητα, το «μαζί». Και μέσα από αυτό το «μαζί» να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι – για εμάς, για το σύνολο, για τον Θεό.
Αυτές οι τέσσερις γυναίκες συναντιούνται στα μπουζούκια, σ’ ένα ερωτικό περιβάλλον, με μουσική, χορό, τραγούδια. Τι είναι το τραγούδι για τον Ελληνα;
Το τραγούδι είναι για τον Ελληνα τρόπος έκφρασης, κάτι πολύ άμεσο, παρηγορητικό, χαρούμενο. Τα τραγούδια υπάρχουν στην παράστασή μας από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο. Ο κόσμος ξεδίνει με το τραγούδι, ξεσκάει, διασκεδάζει. Το τραγούδι σε κάνει τόσο γρήγορα και άμεσα καλά: δρα σαν βιταμίνη όταν σου λείπει η ενέργεια και, όταν την πάρεις, σε αναζωογονεί. Το τραγούδι, ο καλός στίχος, η ωραία μουσική είναι έκφραση για την ψυχή, της δίνει χαρά, συντροφιά στον πόνο, την ανακουφίζει, την ξελαφρώνει, είναι έκρηξη συναισθημάτων, είναι ζωή στην ξενιτιά…
Πόσο σε άλλαξε εσένα η μητρότητα, η έλευση του παιδιού σου;
Πάρα πολύ. Θα έλεγα 100%. Νομίζω ότι μέσα από αυτό έχω ξαναγεννηθεί. Βιώνω τον καινούργιο μου εαυτό, τον επαναεφευρίσκω. Εχω αλλάξει 100% και νομίζω ότι αισθάνομαι πιο όμορφα από ποτέ.
Πόσο χρονών είναι το παιδάκι σου;
Εχω μια κόρη 1,5 ετών. Δεν ξέρω πώς είναι τα αγοράκια στο μεγάλωμά τους, αλλά τα κοριτσάκια είναι υπέροχα. Αντιδρά τόσο όμορφα και έξυπνα που με έχει ξετρελάνει. Μέσα από τη μικρή μου έχω πάρει πάρα πολλά μαθήματα συμπεριφοράς. Μαθήματα υπομονής και αφοσίωσης. Με τα παιδιά, θες δεν θες, θα γίνεις πιο υπεύθυνος και καλύτερος άνθρωπος. Τα παιδιά κάνουν ό,τι βλέπουν από εσένα. Μας μιμούνται, γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πολύ υπεύθυνοι στον τρόπο που μιλάμε και εκφραζόμαστε καθημερινά. Εχουν ως πρότυπο και τη μαμά και τον μπαμπά και αντιγράφουν συμπεριφορές. Χρειάζεται να έχεις αντοχές και κουράγιο για να μεγαλώσεις με αρχές, αξίες, ιδανικά ένα παιδί. Να ασχολείσαι μαζί του, όχι να το παρκάρεις στους γονείς σου. Ο,τι πρόβλημα δημιουργεί να του εξηγείς για να καταλάβει. Και φυσικά να βάζεις όρια. Δεν μπορεί ένα μικρό παιδί να κάνει ό,τι θέλει τους γονείς του. Πρέπει να υπάρχουν όρια για να νιώθει και εκείνο ασφαλή.
Με τι μικρή τι δρόμο ακολουθείς;
Αυτόν της αλήθειας. Δεν κάνω ποτέ κάτι επίτηδες. Είμαι αληθινή σε όλα. Η ίδια η ζωή μού δείχνει πώς πρέπει να της συμπεριφέρομαι, παίρνω παραδείγματα από τη φύση, από την τέχνη, από τα βιβλία, ψάχνομαι.
Για σένα τι είναι η ζωή;
Η ζωή από τη μέρα που γεννηθήκαμε και βαπτιστήκαμε είναι ένας αγώνας. Κουβαλάμε όλοι μας έναν σταυρό, άλλος πιο μικρό, άλλος πιο μεγάλο, και οδεύουμε προς την ανάστασή μας. Η ζωή έχει χαρές, θλίψη, νεύρα, θυμό, αλλά και γαλήνη και ηρεμία. Εχει κωμικές, αστείες στιγμές, αλλά και πολύ θλιβερές. Ομως όλα είναι περαστικά. Στη ζωή, όταν πέφτεις, πρέπει να σηκώνεσαι. Να έχεις ελπίδα, να μη τα βλέπεις όλα μαύρα και στενάχωρα. Οποια και αν είναι η πραγματικότητα, να αγωνίζεσαι. Προσωπικά αντλώ δύναμη και χαρά μέσα από την αγάπη που μου δίνει η οικογένειά μου. Τα βλέπω όλα με άλλο μάτι μέσα από τη θαλπωρή της οικογένειάς μου.
Ολοι έχουμε ανάγκη την οικογένειά μας;
Πιστεύω πως ναι. Και αυτή που ήδη έχουμε -τους γονείς, τα αδέλφια μας, τα ανίψια μας-, αλλά και αυτή που θα δημιουργήσουμε με τον σύντροφό μας, τα παιδιά μας. Εχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Και ελεύθεροι να είμαστε, έχουμε ανάγκη τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας στην εργασία μας, την παρέα μας. Ο άνθρωπος έχει και το καλό μέσα του και το κακό. Το κακό τρέχει γρήγορα, το καλό αργεί, αλλά νικά πάντα και έχει μια σταθερότητα. Προσωπικά, το έχω βάλει σκοπό στη ζωή μου να ελευθερώνω πάντα τον καλό μου εαυτό -στην οικογένεια, στους γονείς, στους φίλους- και όχι τον αρνητικό, τοξικό μου εαυτό, που φέρνει μιζέρια και δυστυχία στους άλλους. Δεν μου αρέσει να σκορπώ αρνητική ενέργεια στους γύρω μου. Μου αρέσει η θετική ενέργεια, η φωτεινή, η χαρούμενη.
Μέσα από το επάγγελμά μου, την υποκριτική και το θέατρο, θέλω επίσης να προάγω το καλό. Πίστεψέ με, δεν μου αρέσει να αναπαράγω το κακό, τη βία, το σκοτάδι. Ποιο το νόημα; Γιατί να ανθεί το κακό; Γιατί να μην κάνουμε μόδα το καλό;
Τι ωραία σκέψη. Να κάνουμε μόδα το καλό. Μα, γίνεται κάτι τέτοιο;
Ναι, γίνεται. Να κάνουμε μόδα το καλό στην τέχνη, στη ζωή, στις σχέσεις. Μακάρι, να δώσουμε στο καλό φωνή, για τη νέα γενιά, για το περιβάλλον, για την επιστήμη, την οικονομία, την πρόοδο. Επίσης αρκετά πια με τα αρνητικά νέα και τις αρνητικές ειδήσεις. Το καθήκον σας και εσάς, των δημοσιογράφων, είναι η μετάδοση καλών νέων, να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα από όλο τον κόσμο με θετικό πρόσημο, όχι να αναμασάμε μέσα από τις εκπομπές τις κακές ειδήσεις. Νισάφι πια. Θέλω να διαβάζω θεατρικά έργα, λογοτεχνικά έργα, να παίρνω ρόλους που να με πηγαίνουν μπροστά εμένα ως άνθρωπο. Να θαυμάζω τη σκέψη του συγγραφέα. Και τα «Σπασμένα τακούνια» έχουν ωραίες γυναίκες, ηρωίδες φωτεινές, καλοσυνάτες που τις χαίρεσαι να τις ακούς και να τις βλέπεις.
