Με τα Ιμια και τον Οτζαλάν οι ξένοι «μέτρησαν» τις εξαιρετικά μειωμένες αντοχές της πολιτικής ελίτ αλλά και του ελληνικού λαού
Οι Κενυάτες διαθέτουν πέντε αυτοκίνητα που σταθμεύουν έξω από την ελληνική πρεσβεία για να εξυπηρετήσουν δήθεν τη μετακίνηση του Οτζαλάν, η οποία υποτίθεται ότι δεν πρέπει να γίνει με τη χρήση αυτοκινήτων που φέρουν πάνω τα διακριτικά του ελληνικού διπλωματικού σώματος.
Ο Οτζαλάν πείθεται και πάλι παρά τις αντιρρήσεις της μαχητικής συνοδού του, της Ντιλάν, που διαρκώς φωνάζει ότι είναι παγίδα. Ο Οτζαλάν τής απαντά ότι έχει εμπιστοσύνη στους συμμάχους Ελληνες και ότι πρέπει να φύγουν από την πρεσβεία για να μη δημιουργούν προβλήματα στους φίλους Ελληνες. Επιβιβάζεται σε ένα από αυτά τα πέντε αυτοκίνητα των Κενυατών, περίπου στη μέση της πομπής. Δίπλα του πάει να επιβιβαστεί ο πρέσβης Κωστούλας και οι Κενυάτες τον εμποδίζουν, όπως συμβαίνει και με τους υπολοίπους. Οι συνοδοί του επιβιβάζονται σε κάποιο από τα υπόλοιπα σχεδόν τρέχοντας, καθώς διαπιστώνουν ότι το αυτοκίνητο όπου επιβίβασαν τον Οτζαλάν αναχώρησε με ταχύτητα».
Αντώνη Ναξάκη «Οτζαλάν. Η παράδοση ενός συμμάχου», Αθήνα 2017, εκδόσεις Μένανδρος, σελ. 139
Ο Οτζαλάν δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να προδοθεί από Ελληνες. Κι όμως, προδόθηκε. Η πικρή γεύση του μνημονιακού Αδη που νεκρώνει τις αισθήσεις του έθνους έχει ονοματεπώνυμο: Κώστας Σημίτης. Στη μαύρη περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τους Τσουκάτους, τους Μαντέληδες, τους Γιάννους, τους Πανταγιάδες και τους Ακηδες που είχε διαλέξει για να μας «εκσυγχρονίσει» διεπράχθησαν δύο κακουργήματα ανείπωτης ιταμότητας: τα Ιμια και η παράδοση του ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτζαλάν στους Τούρκους δυνάστες των λαών της Μικράς Ασίας και γενοκτόνους Ελλήνων και Αρμενίων.
Ο αρχιπλοίαρχος εν αποστρατεία Αντώνης Ναξάκης είναι ένας άνθρωπος που έζησε από κοντά την κουρδική τραγωδία της προδοσίας ενός συμμάχου και της παράδοσης του φυσικού ηγέτη του καταπιεσμένου έθνους στα χέρια των διωκτών του. Ο κ. Ναξάκης συμμετείχε ενεργά στην υποστήριξη του κουρδικού αγώνα για ελευθερία και αυτοδιάθεση και πρωταγωνίστησε στην περιπέτεια του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, η οποία κηλίδωσε την Ιστορία της Ελλάδος.
Με τα Ιμια και τον Οτζαλάν οι ξένοι «μέτρησαν» τις εξαιρετικά μειωμένες αντοχές της πολιτικής ελίτ αλλά και του λαού, και όσοι ήθελαν να αφαιρέσουν κομμάτια από την κυριαρχία, την αξιοπρέπεια αλλά και τις περιουσίες μας κατάλαβαν ότι δεν θα συναντούσαν ιδιαίτερα σφοδρές αντιστάσεις κατά τη διάρκεια της υλοποίησης των σχεδιασμών τους.
Αυτό το βιβλίο έχει πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό που δεν έχουν ξαναδεί το φως της δημοσιότητος. Ο συγγραφέας είναι ένας άνθρωπος με τρόπο ζωής μαχητικότερο της πένας του και με γενναιότητα και αρετές τις οποίες ουδέποτε «ντελάλισε» για να προσποριστεί κάθε είδους οφέλη. Οι επιλογές του, τα μονοπάτια που ενσυνείδητα ακολούθησε τον οδήγησαν σε κινδύνους, προβλήματα, περιπέτειες. Οι μεγάλες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου δεν γίνονται αντιληπτές ως μεγάλες τη στιγμή που βιώνονται.
Η υπόθεση Οτζαλάν και το στοίχημα της σωτηρίας του από τους Τούρκους είχαν ζωτική σημασία για το ελληνικό μέλλον αλλά η δειλή, ανάξια του Γένους κυβερνώσα πολιτική ελίτ δεν κατάλαβε πόσο επιμόλυναν τον συλλογικό βίο οι αποφάσεις της. Οσα περνάμε τώρα είναι η «ανταμοιβή» για την ανοχή στην αθλιότητα του εκσυγχρονισμού και τη σιωπή σε περιστάσεις που επέβαλαν βροντερή φωνή αποδοκιμασίας και έμπρακτη επίδειξη διαφοροποίησης από τα εγκλήματα του καθεστώτος.
Ναι, όλοι οι Ελληνες στιγματιστήκαμε από τις προδοσίες των Ιμίων και του Οτζαλάν. Οπως αναφέρει και το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (5:45), «τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους».
Οι Τούρκοι, όταν θριαμβολογούσαν για την παράδοση Οτζαλάν, δεν μιλούσαν για την ελληνική κυβέρνηση, αλλά γενικά για τους Ελληνες. Διαβάζουμε στη σελίδα 140 του βιβλίου: «Η χαρά για την παράδοση του Οτζαλάν από τους ίδιους τους Ελληνες είναι μεγαλύτερη από την ίδια την πράξη της σύλληψης. Αλλωστε, αυτοί δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Οι “φίλοι” Ελληνες τους τον έφεραν μέχρι την πόρτα του αεροπλάνου τους. Ο ορισμός της τέλειας διπλωματικής νίκης αντιπάλου, που διδάσκεται στα σεμινάρια διπλωματικών ακολούθων, που λέει “να προκαλέσεις φόβο στον αντίπαλο με τα μέτρα που ίσως λάβεις, χωρίς να χρειαστεί να τα λάβεις”, βρίσκεται υλοποιημένη μπροστά μας.
Την επόμενη μέρα μεγάλοι τίτλοι στις εφημερίδες της Τουρκίας γράφουν “Ευχαριστούμε τους φίλους μας τους Ελληνες”. Ο απόλυτος ορισμός της ειρωνείας αλλά και του εθνικού μας ξεπεσμού».
Παναγιώτης Λιάκος
