Σε πλήρη εξέλιξη το σχέδιο «salamitaktik» του αδίστακτου Γερμανού, που έχει στόχο να επανέλθει μετά τις γερμανικές εκλογές με πιο τιμωρητικές διαθέσεις, ώστε να προκαλέσει ασφυξία και αέναη υποταγή της Ελλάδας
Από τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Την πίεση εις βάρος της χώρας μας κλιμακώνει ο Β. Σόιμπλε, έχοντας μάλιστα στόχο να επανέλθει μετά τις γερμανικές εκλογές με πιο άγριες και τιμωρητικές διαθέσεις. Ηδη οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν πλήρως την «κυριακάτικη δημοκρατία», η οποία εδώ και αρκετές εβδομάδες είχε αποκαλύψει την τακτική της σαλαμοποίησης («salamitaktik») με την οποία ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών σχεδιάζει να φέρει την Ελλάδα στα όρια της ασφυξίας και να την υποχρεώσει στην πλήρη υποταγή! Ακόμη κι όταν επικρατούσε τεχνηέντως η εντύπωση ότι οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές εξελίσσονται ομαλώς, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.
Από την αρχή ήταν σαφές για τους γνωρίζοντες ότι το σχέδιο Σόιμπλε προβλέπει «πολλές και λεπτές» φέτες για το σαλάμι διατήρησης της «εποπτείας» επί της Ελλάδας.
Καμία εμπιστοσύνη
Μάλιστα, η φράση «δεν τους εμπιστεύομαι», την οποία, κατά τις πληροφορίες, φέρεται ότι χρησιμοποιεί προς τους συνομιλητές του στενού κύκλου του, αναφερόμενος στους λαούς των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου και ιδιαίτερα της δικής μας χώρας, αποτυπώθηκε πλέον και επισήμως. Στα επίσημα πρακτικά της τελευταίας συνεδρίασης του Eurogroup, που είδαν το φως της δημοσιότητας, η πιο χαρακτηριστική ίσως αποστροφή του αναφορικά με το θέμα της Ελλάδας και της ρύθμισης του χρέους είναι η ακόλουθη: «Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος ότι θα βρούμε καλύτερη λύση από τη σημερινή. Να πάρετε το μάθημά σας, ότι πρέπει να παραμένουμε σε αυτά που έχουμε συμφωνήσει και να μην προσπαθούμε να αλλάξουμε τη ρητορική με δημόσιες δηλώσεις».
Στο πλαίσιο αυτό, μάλιστα, δεν αποτελεί παρά δικαιολογία ο ισχυρισμός του ότι θα χρειαζόταν να περάσει από τη γερμανική Βουλή η τυχόν αλλαγή στις αποφάσεις του 2016 για το ελληνικό χρέος. Ως «γριά αλεπού», όπως αναγνωρίζεται, θέλει να έχει το πεδίο ελεύθερο μετά το φθινόπωρο για να προωθήσει τα νέα ευρύτερα σχέδια που έχει κατά νου. Αυτές οι αρνητικές εκπλήξεις, μάλιστα, που ετοιμάζει δεν περιορίζονται μόνο στη χώρα μας, αλλά, σύμφωνα με τις πληροφορίες, αφορούν το σύνολο της ευρωζώνης, με βασικό στόχο την πλήρη εγκαθίδρυση της «γερμανικής Ευρώπης».
Διευκόλυνση
Στην κωλυσιεργία σύμμαχός του, εκ των πραγμάτων, αναδεικνύεται, παρά τις παρουσιαζόμενες προστριβές, το ΔΝΤ, το οποίο συζητά τώρα το ενδεχόμενο να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα χωρίς χρηματοδότηση στην παρούσα φάση, αφήνοντας έτσι για αργότερα την εξειδίκευση των μέτρων «ελάφρυνσης» που θα εφαρμοστούν για το ελληνικό χρέος μετά το 2018. Αυτό ακριβώς διευκολύνει και τον σχεδιασμό του κ. Σόιμπλε να ροκανίσει -αυτός πια- τον χρόνο.
Δεδομένου, άλλωστε, ότι οι κάλπες στη Γερμανία θα στηθούν μεν στις 24 Σεπτεμβρίου, αλλά ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης θα απαιτήσει ενδεχομένως και ένα τρίμηνο, δεν προβλέπεται να δρομολογηθεί οποιαδήποτε ουσιαστική εξέλιξη πριν από τις αρχές του 2018.
Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει να εκτελεί στο ακέραιο τις μνημονιακές υποχρεώσεις της, δίχως μάλιστα να φαίνεται ακόμη φως στο τούνελ, αφού όλες οι εκτιμήσεις και τα στοιχεία δείχνουν ότι και το 2017 θα είναι μια χρονιά, αν μη τι άλλο, στασιμότητας για την πραγματική οικονομία και συλλογικής κατάθλιψης για την κοινωνία.
Με την πλάτη στον τοίχο!
Η στάθμιση όλων των δεδομένων θα καθορίσει και την τελική στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία δεν διαθέτει στην πραγματικότητα πολλές εναλλακτικές λύσεις εν όψει της νέας συνεδρίασης του Eurogroup στις 15 Ιουνίου. Η αντικατάσταση της ρύθμισης του χρέους με την έξοδο στις αγορές ως «στρατηγικός στόχος», σε συνδυασμό με την εκταμίευση της δόσης των 6,7 δισ. ευρώ για τις λήξεις ομολόγων του Ιουλίου και την ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, αποτελεί μια ύστατη ελπίδα διαφυγής για τον κ. Τσίπρα προκειμένου να αποφύγει ένα δυσμενέστερο μελλοντικό αδιέξοδο.
Αλλά κι αυτό δεν είναι βέβαιο, με αποτέλεσμα να αναθερμαίνονται παρασκηνιακώς τα σενάρια των εγχώριων πολιτικών εξελίξεων, ανάλογα με την πορεία των οικονομικών μεγεθών έως το φθινόπωρο και του πιθανού κινδύνου να προκύψει η ανάγκη νέων μέτρων ίσως και εντός του 2017.
