Για το έπος στους -30°C μιλάει ο αθλητής Αργύρης ΠαπαθανασόπουλοςΡεπορτάζ
Κέλλυ Φαναριώτη
Αρχισε ως μια σκέψη σχεδόν παράλογη, αλλά με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκε σε πρόκληση τόσο απαιτητική όσο ελάχιστα πράγματα στη ζωή.
Οι ακραίες καιρικές συνθήκες με τις σχεδόν απαγορευτικές θερμοκρασίες (-30 βαθμοί) αλλά και η απαιτητική απόσταση αποτελούν από μόνες τους αιτίες που θα έκαναν τους περισσότερους να γυρίσουν πλευρό στον αναπαυτικό καναπέ τους.
Δεν συνέβη το ίδιο όμως και με τον Αργύρη Παπαθανασόπουλο, που έβαλε στόχο όχι μόνο να συμμετάσχει αλλά και να κερδίσει τον μαραθώνιο στον αφιλόξενο τόπο του Βόρειου Πόλου και τελικά τα κατάφερε γεμίζοντας υπερηφάνεια τους Ελληνες σε κάθε γωνιά της Γης.
Στιγμή έκστασης
Οι φωτογραφίες του τερματισμού με τον ίδιο να γονατίζει κρατώντας στα χέρια του τη γαλανόλευκη και έχοντας το πρόσωπό του καλυμμένο με πάγο έκαναν τον γύρο του διαδικτύου.
Οπως αναφέρει στη «δημοκρατία», αυτή ήταν μια στιγμή απόλυτης έκστασης για τον ίδιο και, παρότι έχει τρέξει ξανά στο παρελθόν κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες, όπως για παράδειγμα στη Σαχάρα στους 50 βαθμούς Κελσίου, αυτή τη φορά έβαλε τα κλάματα.
«Γονάτισα και δάκρυσα γιατί πρώτη φορά αναμετρήθηκα με πολικές θερμοκρασίες για 14 συνεχόμενες ώρες χωρίς νερό ή φαγητό. Το κρύο ήταν απερίγραπτο. Η μέση μου και η πλάτη μου είχαν γεμίσει με πάγο, όπως και το πρόσωπό μου, με αποτέλεσμα να πάθω κρυοπάγημα. Ωστόσο, ένιωθα δέος διότι έτρεχα στην κορυφή του κόσμου. Μόλις μπήκα στον υπνόσακό μου για να κοιμηθώ και συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί, έκλαιγα όλο το βράδυ».
Συγχαρητήρια
Οπως είναι φυσικό, η σελίδα του στο facebook πλημμύρισε με μηνύματα ανθρώπων κάθε ηλικίας που δεν σταματούσαν να τον συγχαίρουν για το κατόρθωμά του.
«Μου είπαν ότι τους έκανα περήφανους και χαίρομαι πολύ διότι διαπιστώνω ότι, παρά τις δυσκολίες της πατρίδας, ο Ελληνας παραμένει περήφανος και πιστεύει ακόμη στη χώρα του».
Επόμενος στόχος του Αργύρη είναι να τρέξει στον Νότιο Πόλο.
«Δεν υπάρχουν όρια στη θέληση»
Εκτός από τα συναρπαστικά λεπτά του τερματισμού, χαραγμένα θα μείνουν στον νου του Αργύρη Παπαθανασόπουλου τα μαθήματα ζωής που πήρε από τον μαραθώνιο, όπου είδε ανθρώπους με αντικειμενικές δυσκολίες να ξεπερνούν τον εαυτό τους. «Ετρεχα μαζί με έναν άνδρα που είχε προσθετικό μέλος και ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή για 14 ώρες. Επίσης, ένας 77χρονος, παρά την προχωρημένη ηλικία του, έτρεχε επί 11 ώρες για να τερματίσει. Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν ένας τυφλός που με τη βοήθεια του συνοδού του έτρεχε στον πάγο προσπαθώντας παράλληλα να ισορροπήσει. Εκεί κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη θέληση».
