Οι σεισμικές δονήσεις που συνταράσσουν τον κοινοβουλευτικό βίο της χώρας λόγω της πρωτοφανούς σε ένταση οικονομικής κρίσης θα συνεχίζονται όσο δεν κόβεται ο γόρδιος δεσμός της εθνικής υποτέλειας και της ύφεσης. Τα αποτελέσματά τους είναι ορατά.
Τα θεμέλια των κομματικών σχηματισμών που πρωταγωνίστησαν στο μεταπολιτευτικό σκηνικό έχουν σχεδόν διαλυθεί. Τα ιδεολογικά τείχη έχουν καταρρεύσει. Γκρεμίστηκαν με πάταγο οι ψυχολογικοί φραγμοί που εμπόδιζαν τη μετακίνηση των ψηφοφόρων από τη μία παράταξη στην άλλη. Λεπτό κονίαμα έγινε η «νομιμοφροσύνη» των βουλευτών και των στελεχών προς τα κόμματά τους.
Ηταν αδύνατον να μη συμβούν όλα τούτα, όταν η χώρα έχει καταστεί διεθνής περίγελος και επαίτης – με την απόλυτη ευθύνη του πολιτικού κόσμου. Σε μια καταστροφή πάντοτε αναζητούνται και εντοπίζονται οι υπαίτιοι. Μπορεί ο θεσμός της Δικαιοσύνης, για λόγους που όλοι καταλαβαίνουμε, να μην ασχοληθεί ποτέ με τους αυτουργούς των εθνικών εγκλημάτων, αλλά η συνείδηση των πολιτών έχει εκδώσει την ετυμηγορία της:
Ενοχοι! Η ποινή που ήδη έχει επιβάλει η κοινή γνώμη είναι η πλήρης απαξία των μέχρι πρότινος «προβεβλημένων» και «διαπρεπών».
Στην ουσία της, η στάση του λαού είναι υγιής και οι αποδοκιμασίες του προς τους πολιτικούς που διέλυσαν την πατρίδα είναι μηνύματα ελπίδας. Υποχρεώνουν τους… παραμένοντες του κοινοβουλευτικού βίου, αλλά και όσους φιλοδοξούν να συμμετέχουν σε επανεκτίμηση της στάσης τους απέναντι στα πράγματα.
Οι Ελληνες θέλουν και μπορούν να επιβάλουν την επανεφεύρεση της πολιτικής. Με νέους όρους, νέες δομές, νέα πρόσωπα και διαφορετικές αντιλήψεις για τα κοινά. Αυτός είναι ο μονόδρομος για τη σωτηρία της χώρας και του λαού. Οχι η περαιτέρω εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, η υπογραφή ιταμών συμφωνιών αποικιοκρατικού χαρακτήρα, η συστηματική εξαθλίωση της κοινωνίας και ο αφανισμός του κράτους πρόνοιας.
Η επανεφεύρεση της πολιτικής σημαίνει την επιστροφή στις αυτονόητες και παραδοσιακές αξίες, που κράτησαν επί χιλιετίες το έθνος μας ακμαίο και ισχυρό: η Ορθοδοξία, η αγάπη στην πατρίδα, η αλληλεγγύη και η ενδυνάμωση του ρόλου της οικογένειας είναι οι άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να βαδίσει το πολιτικό προσωπικό του μέλλοντος. Οι αξίες τούτες είναι παλιές, αλλά φαντάζουν νέες διότι οι κρατούντες τις λησμόνησαν επειδή ασπάστηκαν τα νεοταξικά νεφελώματα του ουτιδανού «πολυπολιτισμού».
Ιδού μερικά από τα ζητούμενα του μέλλοντος: Ηγέτες που πείθουν διά του παραδείγματός τους. Βουλευτές που μοιράζονται τη μοίρα του λαού και συμμετέχουν στις θυσίες. Εκλεγμένοι άρχοντες στους οποίους αξίζει η προσωπικότητα, το ήθος και όχι το οικογενειακό επίθετο. Πνευματικός κόσμος και ΜΜΕ, που μιλούν την πηγαία και γλώσσα της συνείδησης και δεν ψιττακίζουν πολιτικά ορθές αερολογίες.
Ετσι επανεφευρίσκεται η πολιτική.
