Ο ορισμός της φορολογικής κλίμακας σε 45% για όλους όσοι έχουν ατομικό ετήσιο εισόδημα 26.000 ευρώ (μεικτά!) και άνω προκαλεί μεγαλύτερη απορία παρά οργή. Είναι δυνατόν να υπάρχει τόση απόσταση από την κοινωνία και τις ανάγκες της από εκείνους που πρέπει να την καταλαβαίνουν και να τη βοηθούν; Είναι δυνατόν να συνδέεται η «απεμπλοκή» -όπως κι αν έγινε αυτή- της χώρας από τον κίνδυνο της άμεσης και άτακτης χρεοκοπίας με ανοησίες σαν την κατάργηση των φοροαπαλλαγών για τα παιδιά και την εκτόξευση της φορολογικής κλίμακας σε ιλιγγιώδη ύψη;
Τούτα τα περίεργα δεν χωρούν στην ανθρώπινη λογική, ούτε βοηθούν στην ανάπτυξη και τη βελτίωση του επιπέδου διαβίωσης των Ελλήνων. Υπάρχει έστω ένας λόγος τον οποίον μπορούν να επικαλεστούν οι «εγκέφαλοι» του υπουργείου Οικονομικών για να προβούν στο ατόπημα της κατάσχεσης (περίπου) του ημίσεως του εισοδήματος ενός πολίτη της μεσαίας τάξης;
Η στήριξη όσων αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας δεν ήταν ο διακηρυγμένος στόχος της κυβέρνησης; Από πού κι ως πού η υπερφορολόγηση και ο περιορισμός των δυνατοτήτων των εργαζομένων συνιστούν… στήριξη;
Οι μαθητευόμενοι μάγοι του υπουργείου Οικονομικών, που έχουν μπερδευτεί από τις δαιδαλώδεις και ανεφάρμοστες ιδέες τους, πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν ότι οι καλύτερες «συνταγές» για την ανάκαμψη μιας οικονομίας είναι οι απλές και άμεσα εφαρμόσιμες.
Χαμηλοί συντελεστές φορολογίας, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν οι πολίτες. Οι υψηλοί φόροι που καθορίζονται με πολυσέλιδους, σύνθετους νόμους και δυσνόητες διατάξεις ουδέποτε εισπράττονται, διότι οι πολίτες θα προτιμήσουν να επιβιώσουν και να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της οικογένειάς τους παρά να είναι συνεπείς σ’ ένα ληστρικό και αχάριστο κράτος.
Αυτά τα αυτονόητα είναι το… αλφάβητο της αγοράς, αλλά ακόμα και σήμερα αποτελούν απάτητες κορυφές της οικονομικής επιστήμης για μερικούς «ειδήμονες» που προτείνουν «λύσεις».
Γι’ αυτό η κυβέρνηση θα πρέπει να ακούσει με εμπιστοσύνη και κατανόηση τη φωνή των πολιτών, που δεν μπορούν πια να σηκώσουν τόσο μεγάλα οικονομικά βάρη.
