Ζητήματα που δεν θα έπρεπε καν να τίθενται σε συζήτηση ή ανοιχτή… διαβούλευση στην Ελλάδα αποτελούν άλυτους γρίφους. Η κρίση των δημοσιολογούντων έχει εκφυλιστεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε σε καθημερινή βάση κάνουν επανειλημμένες απόπειρες να διαρρήξουν ανοιχτές θύρες. Πρέπει να τιμωρούνται οι δράστες ένοπλων ληστειών; Είναι καταδικαστέα η τρομοκρατία; Είναι ορθό το κράτος να παρακολουθεί αμέτοχο να πυρπολείται η πρωτεύουσά του και οι υπουργοί να διατάζουν τις Αρχές Ασφαλείας να τηρούν «παθητική» στάση; Πρέπει οι οικείοι των κατηγορουμένων να δηλώνουν υπερήφανοι για την παραβατικότητα των προσφιλών προσώπων τους; Επιτρέπεται στους αστυνομικούς να ξυλοφορτώνουν στην ανάκριση τους κατηγορουμένους; Οφείλει κάθε υπουργείο να ελέγχει καταγγελίες πολιτών για αυθαίρετες και παράνομες πρακτικές δημόσιων λειτουργών; Μπορεί ένα κόμμα να λειτουργεί σε… μεσοτοιχία με το αντάρτικο πόλης;
Ολα τα παραπάνω δεν έχει κανένα νόημα να τα σχολιάζουμε. Τις απαντήσεις προσφέρουν ο ποινικός κώδικας και η κοινή λογική. Οι ληστείες, η τρομοκρατία, ο βασανισμός κρατουμένων και η ενθάρρυνση παράνομων πράξεων απαγορεύονται! Είναι ηθικά και ποινικά παραπτώματα. Τιμωρούνται από τον νόμο και τους πρέπει πάνδημη αποδοκιμασία. Δυστυχώς, στη χρεοκοπημένη πατρίδα μας σχεδόν όλοι έχουμε πέσει στην παγίδα να σχετικοποιούμε την αλήθεια, τη λογική, την ηθική, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών.
Οι μόνοι που ευνοούνται από τη σχετικοποίηση και τη στρέβλωση του νοήματος πράξεων και αντιλήψεων είναι οι εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί της χώρας. Οποιος παρουσιάζει το κακό σαν καλό ή την αρετή σαν αποτέλεσμα δόλου δημιουργεί σύγχυση. Σταδιακά και σταθερά αποσαθρώνει τον κοινωνικό ιστό και αποπροσανατολίζει. Ταυτόχρονα, παροτρύνοντας τους άλλους να σκιαμαχούν και να ερίζουν επί λελυμμένων θεμάτων, χάνεται πολύτιμος χρόνος που θα μπορούσε να αφιερωθεί αλλού· σε κάτι αληθινά δημιουργικό.
Η κατάσταση έχει φτάσει σε τόσο οριακό σημείο, που δεν μας επιτρέπεται να χάνουμε ούτε δευτερόλεπτο με άσκοπες κουβέντες. Ας προβούμε λοιπόν σε μια επαναστατική πράξη: να εφαρμόσουμε τους νόμους. Να μην αντιμετωπίζουμε ως ζητούμενα τα αυτονόητα.
